Τελικά είναι Μπαλκάνια εδώ; Αυτό εννοούσε ο Εγγονόπουλος; Είτε έτσι είτε αλλιώς τραυματίστηκε, πληγώθηκε βαθιά, για ακόμη μια φορά, το ευρωπαϊκό μοντέλο, περιφρονήθηκαν οι ανώτατοι ευρωπαϊκοί θεσμοί που προσφέρουν ασφάλεια και πρόοδο στους λαούς της ευρωπαϊκής ένωσης.
Μα να απαρνηθούν το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. οι γείτονες; Δεν βλέπουν εμάς λ.χ., που είμαστε εντός αυτών των ορθολογικών οργανισμών, πώς ζούμε πλουσιοπάροχα; Δεν αισχύνονται;
Γιώργος Σταματόπουλος
Είναι γεγονός ότι οι θιασώτες αλλά και υπερασπιστές του [νυν] ευρωπαϊκού πολιτισμού υπερέβαλαν σε ύμνους σε ό,τι αφορά την ασφάλεια και τη δημοκρατικότητα του δυτικού πολιτισμού.
Γίνεται φανερό ότι άμα προπαγανδίζεις έναν πολιτισμό, ένα στην ουσία οικονομικό-πολιτικό σύστημα χαριεντιζόμενο με δημοκρατικούς θεσμούς, και καλός να είναι αυτός ο πολιτισμός δεν γίνεται αποδεκτός από αυτούς που υφίστανται την άγρια, είναι αλήθεια, προπαγάνδα.
Συνέβη στην Ελλάδα, συνέβη και στη γείτονα χώρα. Είναι ποτέ δυνατό η Δύση να υποδεικνύει σε λαούς, τους oποίους αφαιμάσσει οικονομικά, ποιο είναι το συμφέρον τους;
Τόσο ανθρωπιστές είναι εκεί στη Δύση; Και τόσο για τα παλαμάρια εμείς των Βαλκανίων; Δεν βλέπουμε την προστατευτική ομπρέλα των ανθρωπιστών; Τόσο βάρβαροι παραμένουμε;
Και κάτι ακόμη: αποδείχτηκε περίτρανα ότι η αποχή είναι μια σαφής, καθαρή πολιτική πράξη, μάλιστα το ύψος της έχει πολλούς αποδέκτες και, ως εκ τούτου, πολλούς ερμηνευτές [άδικος κόπος].
Το δημοψήφισμα, πέρα από τις διμερείς ανακατατάξεις που προκάλεσε, απογοήτευσε κυρίως τους ευρωπαϊστές (τους άκριτους τέτοιους, όσους τέλος πάντων δηλώνουν πρώτα Ευρωπαίοι και μετά Ελληνες [το τελευταίο είναι πιθανό να μην ισχύει].
Οσο για τον Καμμένο όλοι γνωρίζουν πλέον το πολιτικό του ανάστημα και την απεριόριστη, έτσι λέει, αγάπη του προς την πατρίδα, οπότε κάθε σχόλιο καταντάει περιττό. Προκύπτουν άλλα εντούτοις.
Ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών λ.χ. απεφάνθη ότι ο κ. Καμμένος τα λέει όλα αυτά ως αρχηγός κόμματος και είναι, άρα, δικαίωμά του, μια δημοκρατία τα αποδέχεται ασμένως τέτοια τερτίπια. Είπε, όμως, επίσης, ότι ο υπουργός Αμυνας δεν συμμετέχει στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, ότι το υπουργείο Αμυνας δεν είναι επίκουρο αυτής της πολιτικής. Αλλα λένε οι συνταγματολόγοι βέβαια.
Η αποτυχία σε όλους τους τομείς, πολλώ μάλλον στην πολιτική αρένα, επιφέρει πάντοτε διάλογο, παντού· αναζητούνται τα αίτιά της, επανακαθορίζονται όροι και ιδεολογίες, ζυμώνονται νέες δυνάμεις -πατριωτικές πάνω απ’ όλα· λέγονται πράγματα που πριν δεν λέγονταν και άλλα διαφωτιστικά, για όσους ακόμη προβληματίζονται και δεν βρίσκουν παντού δόλια σχέδια, ίντριγκες, συνωμοσίες και ό,τι κατεβάζει η γκλάβα του καθενός.
Για ομόνοια βεβαίως ουδέποτε γίνεται σοβαρή συζήτηση. Ομόνοια; Ούτε οι μετριοπαθείς την προτάσσουν, γιατί δεν υπάρχει μέτρον, δεν υπάρχει σύμπνοια, σύμπλευση. Αυτά τα αγνοούμε οι πλείστοι, μάλλον δεν ενδιαφερόμαστε, μας γοητεύουν οι εμφύλιοι, ίσως γιατί είναι ελληνική παράδοση -αλλά τόσο πολύ;
Χωρίς εθνική, ας πούμε, ομοψυχία δεν επιτυγχάνονται τα σπουδαία και τα ειρηνικά. Τώρα, πώς μας προέκυψαν Καμμένοι και «αλυτρωτιστές», μπαγαπόντηδες και «αριστεροί», ο θεός κι η ψυχή μας [έννοιες επινενοημένες, ούτως ή άλλως -ποιος τη χάρη μας].
Με τους ευρωπαϊστές είμαστε, αλλά με αυτούς που χαίρονται μια Ευρώπη ελληνική στους τρόπους, αν αυτό είναι κατανοητό…
efsyn.gr
