H εκκλησία, οι κληρικοί, ο λαός

H εκκλησία, οι κληρικοί, ο λαός

Ελαβα επιστολή από τον αναγνώστη κ. Κώστα Πετρούτσο με αφορμή το σημείωμα «Για μια κοινωνική εκκλησία» και ευχαρίστως τη δημοσιεύω. Για τις ανάγκες της εφημερίδας τα κεφαλαία μετατράπηκαν σε πεζά και διορθώθηκαν σιωπηρά μικρά συντακτικά και ορθογραφικά λάθη.

Γιώργος Σταματόπουλος

Διαβάζουμε:

«Τη Δευτέρα 5/11, στην όπως πάντα ενδιαφέρουσα τελευταία σελίδα της “Εφ.Συν.”, λόγω των άρθρων αλλά και των σκίτσων που δημοσιεύονται, διάβασα και το κείμενό σας σχετικά με την πρόταση μετεξέλιξης… σε μια κοινωνική εκκλησία… Χωρίς να διαφωνώ με το γενικό πνεύμα, που άλλωστε είναι συμβατό με την ουσία του χριστιανισμού και του ευαγγελικού μηνύματος, θεωρώ πως αδικείται σε πολύ μεγάλο βαθμό η ήδη υπάρχουσα κοινωνική δράση της όλης ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας, που, είναι γνωστό, δεν αποτελείται μόνο από τους κληρικούς αλλά από το σύνολο των πιστών. Δηλαδή, και κυρίως, από τον λαό είτε είναι κληρικοί είτε οι πολλοί λαϊκοί χριστιανοί, που τόσο με τη χρηματική όσο και κυρίως με την εθελοντική προσφορά τους όχι απλά (όπως αναφέρεται στο κείμενο) συντηρούν τα συσσίτια (που δεν είναι και λίγο γιατί αφορούν χιλιάδες συνανθρώπους μας καθημερινά)… αλλά αγκαλιάζουν πολλές πλευρές αναγκών σε πλήθος οργανωτικών μορφών σε όλη την επικράτεια, σε τοπικό επίπεδο.

»Αυτό πραγματικά δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη προσπάθεια όποιου άλλου φορέα, είτε ιδιωτικού είτε του ανύπαρκτου κοινωνικού, που τυχόν θα μπορούσε να είχε εναλλακτικά αναπτυχθεί (αναφέρομαι στην περίπτωση ίσως κάποιας… αριστερής κοινωνικής δομής, που όλοι γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει…). Τέλος, για επικύρωση των παραπάνω, σημειώνω δύο μόνο περιπτώσεις: α) τον πατέρα Αντώνιο της Κιβωτού με τη συγκλονιστική προσφορά τους και β) την ύπαρξη σε κάθε ενορία, μικρή ή μεγάλη, του ταμείου πρόνοιας όπου κάθε ένας, ανώνυμα και χωρίς δημοσιότητα, μπορεί και συμμετέχει στην έμπρακτη αλληλεγγύη με όποιο ποσό θέλει και μπορεί να δώσει· επίσης με εθελοντική εργασία μπορεί να προσφέρει στις ομάδες της ενορίας του.

»Η πρώτη περίπτωση που αναφέρω είναι μεν μεμονωμένη αλλά πολύ μεγάλη σε αξία και γνωστή σε όλους ενέργεια της όντως κοινωνικής εκκλησίας. Η άλλη, των ενοριακών δράσεων της εκκλησίας στο σύνολο της χώρας αλλά και στο εξωτερικό, είναι μια τεράστια κοινωνική προσφορά χιλιάδων εθελοντών του πιστού λαού καθημερινά, που δεν έχει συγκρίσιμο μέγεθος … Αυτά τα λίγα για ένα πραγματικά κοινωνικό έργο, που ίσως αθέλητα αγνοούν οι εκτός εκκλησίας συμπολίτες …».

Εχει σημασία ο διάλογος και η ήπια εκφορά του. Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν και όσοι αρνούνται να πιστέψουν -δικαίωμα και των μεν και των δε-, αρκεί να μην προκαλούν με τη στάση τους [εριστική] και τον λόγο τους [προσηλυτιστικό].

Τέτοια πρόκληση αντιβαίνει και τις συνταγματικές αρχές οι οποίες υποτίθεται διασφαλίζουν την ανεξιθρησκία και την ελεύθερη βούληση των θνητών [καλά, πολιτών]. Αλλο βέβαια η εκκλησία του Χριστού και εντελώς διαφορετική η εκκλησία του δήμου -αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση, ένας διαφορετικός προβληματισμός.

Το κοινωνικό έργο για το οποίο γίνεται λόγος οφείλει να αναδειχτεί και να επεκταθεί, όσο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Τα υπόλοιπα είναι αδολεσχίες και ρητορικές επιδείξεις και από τους μεν και από τους δε. Η κοινωνία πορεύεται με ό,τι η ίδια αποδέχεται [και με ό,τι της επιβάλλουν].

efsyn.gr