Η Αθήνα του μέσου Αθηναίου

Η Αθήνα του μέσου Αθηναίου

Η Αθήνα είναι φιλική πόλη μόνο για τους νέους και τους ξενύχτηδες. Οι πρώτοι δεν πολυδίνουν σημασία στη ρυμοτομία, τα πάρκα, τα πεζοδρόμια, τις πλατείες, δεκάρα δεν δίνουν εάν όλα αυτά υπάρχουν, αφού άλλα τούς δονούν, σχέση έχοντα με τις ερωτικές τους δυνάμεις και μια μεθυστική συνύπαρξη. Οι δεύτεροι δεν αντιμετωπίζουν τον συνωστισμό της ημέρας στους δρόμους, την πολυκοσμία στα μέσα μεταφοράς, τις απίθανες έριδες που λαμβάνουν χώρα ανά πάσα στιγμή, απροσδόκητα, ανύποπτα.

Γιώργος Σταματόπουλος

Δεν ξέρεις ποτέ σε ποιον θα πέσεις επάνω, που δεν περνάει και τις καλύτερες στιγμές του και είναι έτοιμος να αναμετρηθεί με τον καθένα [κυρίως με τον ακυρωμένο και αποξενωμένο εαυτό του -κυρίως].

Μιλάμε για το κέντρο της Αθήνας, ακόμη και για τα ελκυστικά για τους τουρίστες σημεία της, όπως είναι η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, Μοναστηράκι, Θησείο, Πλάκα. Για τον μέσο Αθηναίο η πρωτεύουσα είναι εχθρική.

Το πώς και γιατί της απενεμήθη Βραβείο Καινοτομίας και ποιες είναι οι δομές που ανεπτύχθησαν και για τις οποίες δομές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απονέμει αυτό το βραβείο, συνοδευόμενο μάλιστα από ένα (;) εκατομμύριο ευρώ, αυτό το ξέρουν μόνο όσοι το αποφάσισαν· κάποιους λόγους θα είχαν, που δεν θα είχαν σχέση όμως [οι λόγοι] με την αλήθεια, με την πραγματικότητα.

Είναι να γελά κανείς [επειδή έχει κουραστεί να λυπάται] με όλα αυτά τα θεατρικά δρώμενα στη σφαίρα της ενημέρωσης και των βραβεύσεων -το ίδιο και με τις συμφωνίες που δεν είναι ακριβώς συμφωνίες αλλά θεμέλια για μελλοντικές συμφωνίες μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας, Ελλάδας-ΠΓΔΜ και λοιπές ασυναρτησίες για περικοπή ή όχι των συντάξεων.

Τις συντάξεις όλοι τις διεκδικούν και κατεβαίνουν μάλιστα και στους δρόμους· για την κατάπτωση και τον μαρασμό [την υποβάθμιση] της πόλης στην οποία ζουν και για το χαμηλό πολιτιστικό επίπεδο ουδείς ενδιαφέρεται -ούτε καν στη γειτονιά του.

Βεβαίως η Αθήνα στο βάθος της είναι ωραία, αρκεί να μπορεί να δει κανείς τα ωραία της πράγματα και να είναι σε θέση να τα βιώνει. Εξακολουθεί εντούτοις να εκδιώκει τον μέσο πολίτη, που κινείται μόνο με κρατικά μεταφορικά μέσα και, είπαμε: δεν είναι νέος, δεν είναι ξενύχτης, δεν είναι απλός επισκέπτης ή τουρίστας. Λίγοι σέβονται τα μνημεία της και ελάχιστοι επισκέπτονται τους επίσης λίγους «πνεύμονές» της.

Δεν θυμάμαι ποιος αλλά αυτός ο κάποιος θεωρούσε ότι αν παρατηρήσεις με προσοχή τη ζωή στα πεζοδρόμια μιας πόλης μπορείς να αντιληφθείς το επίπεδο της δημοκρατικότητας των πολιτών που ζουν σε αυτή την πόλη, να ζυγίσεις το πολιτιστικό βάρος της, να υποψιαστείς τη δυσφορία όσων νιώθουν ακόμη ελεύθεροι ή ανεξάρτητοι. Δεν βλέπω καμιά υπερβολή σε αυτήν την προσέγγιση, είτε στενά είναι τα πεζοδρόμια είτε ευρύχωρα είτε πολύβουα είτε ευρωπαϊκά, αμερικανικά και λοιπά.

Στα πεζοδρόμια, π.χ., της Αχαρνών μπορείς να δροσιστείς από αεράκι δημοκρατίας και όχι σε αυτά της 5ης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη ή σε εκείνα της αριστερής όχθης του Σηκουάνα. Απαιτούνται μόνο οξύ μάτι και υπομονή -και μια στοιχειώδης δημοκρατική παιδεία, ασυζητητί.

Ο Καμίνης φεύγει λέει ήσυχος, χωρίς ενοχές ή τύψεις γι’ αυτά που [δεν] πρόλαβε να κάνει -αλλά τι ακριβώς πρόλαβε να κάνει;

efsyn.gr