Οι νέοι και ο χωροχρόνος τους

Οι νέοι και ο χωροχρόνος τους

  • |

Από τα σκιρτήματα ακόμη του γραπτού πολιτισμού είναι γνωστό ότι φοβόμαστε, αρνούμαστε τις ευθύνες και αρεσκόμεθα να τις μεταβιβάζουμε [μακριά από εμάς, σε άλλους, πάντα οι άλλοι φταίνε]. Διαβάζουμε λ.χ., στην Ιλιάδα: «ου τι μοι άμμες επαίτιοι αλλ’ Αγαμέμνων».

Εμείς πάντα αθώες περιστερές. Επικροτεί, αιώνες αργότερα, ο διαβολέας και υπονομευτής των συμβατικών κανόνων συμπεριφοράς Διογένης ο Κυνικός: «Ημείς πάντα μάλλον αιτιώμεθα ή των εαυτών δυστροπίαν και κακοδαιμονίαν» [εμείς ωστόσο ρίχνουμε την ευθύνη στα πάντα, εκτός από τη δική μας κακομοιριά και παραξενιά].

Γιώργος Σταματόπουλος

Εάν ζούσε σήμερα ο ιδιόρρυθμος Σινωπεύς, ασφαλώς θα μας κατσάδιαζε βλέποντάς μας να εντυπωσιαζόμαστε από τα κουτσομπολιά και όχι από τα πραγματικά προβλήματα, όπως ακριβώς συνέβαινε στην εποχή του. Μιλούσε, λέει, κάποτε για ένα σοβαρό ζήτημα στην Αγορά και ουδείς έστερξε να τον ακούσει.

Αρχισε τότε να κάνει τούμπες [να σφυρίζει σαν πουλί, λένε τα κιτάπια] και αμέσως τα πλήθη συνέρρευσαν [χαβαλές και άγιος ο θεός]. Πήρε τότε το μπαστούνι του και άρχισε να τους ραβδίζει και έτσι τους ωνείδισε: «ως επί μεν τους φληνάφους αφικνουμένων σπουδαίως, επί δε τα σπουδαία βραδυνόντων ολιγώρως» [όταν πρόκειται για ανοησίες σπεύδουν με ζήλο, ενώ για τα σπουδαία πράγματα καθυστερούν και δεν έχουν καμία διάθεση].

Μάλλον είναι στη [ράθυμη] φύση του ανθρώπου να απομακρύνεται, να αποποιείται τις ευθύνες που του αναλογούν ως πολίτη μιας πολιτείας. Με την ψήφο μας θεωρούμε ότι πράττουμε το καθήκον μας· άλλοι ας βγάλουν το φίδι από την τρύπα – κι εμείς στην ησυχία μας. Αλωνίζουν έτσι τυχάρπαστοι και ανάξιοι, απολίτιστοι και αγενείς, μολύνοντας όχι μόνο τον πολιτισμό και την πολιτική αλλά και τις ψυχές εκείνων που επιμένουν να λένε ότι είναι πολίτες [ότι θέλουν να είναι πολίτες].

Ασχολούμαστε με τις πομφόλυγες του Αδωνη λ.χ. ή του Πολάκη, με οτιδήποτε «κοσμικό», άρα ανώδυνο, και όχι για την ερήμωση της χώρας και το χαμηλό επίπεδο υγείας και παιδείας.

Για την τηλεόραση βεβαίως ο λόγος, που πλέον έχει κυριαρχήσει στη γλώσσα και στην πολιτισμική ανάπτυξη. Γλώσσα φτωχή και ξύλινη και πολιτισμός μόνο σαν ουρά των ειδήσεων [ειδήσεων!]. Αυτή η τηλεόραση πλέον μας εκπαιδεύει, μας παιδαγωγεί [χειραγωγεί], μας υποδεικνύει τους αναβαθμούς του παρόντος και του μέλλοντος, αδιαφορώντας παγερά για το παρελθόν και, εδώ πια…, για την παράδοση.

Ο,τι κάνουν οι νέοι μόνοι τους, όσοι αντέχουν και θέλουν να πουν ότι είναι κι αυτοί εδώ. Το εδώ δεν είναι μόνο πανηγύρι και κουτσομπολιό, είναι ο χώρος όπου πρέπει να δημιουργήσουν, να ζήσουν. Ο ελληνικός όμως τόπος, όπως και ο τρόπος είναι σκοτεινοί και εχθρικοί προς τους νέους, δύσκολο για αυτούς να ανακαλύψουν δικό τους χώρο και χρόνο [κυρίως τρόπο].

Οταν θάλλει το αλλόκοτο, τι να κάνουν οι νέοι; Προσπαθούν με μουσικά – χορευτικά – εικαστικά – θεατρικά δρώμενα να «ολοκληρωθούν», αλλά η τηλεόραση δεν είναι εκεί – δεν θα είναι ποτέ εκεί, γιατί έτσι αποφασίζουν οι πολυεθνικές και οι κυβερνήσεις τους [κυβερνήσεις των πολυεθνικών]. Αναλαμβάνουν μεν την ευθύνη τους απέναντι στην κοινωνία, στους εαυτούς των, στη χώρα τους, δεν υπάρχει όμως ανταπόκριση από κανέναν [μας].

Ανάγκη πάσα να δημιουργηθεί χώρος για τους νέους, να τους δοθεί χρόνος – να μια προτεραιότητα του νέου δημάρχου της πρωτεύουσας. Ο χρόνος αυτός και ο χώρος είναι εθνικός [ώστε να καταστεί στη συνέχεια οικουμενικός· πώς αλλιώς;].

efsyn.gr