Η συρρίκνωση της επικοινωνίας

Η συρρίκνωση της επικοινωνίας

Είναι εντυπωσιακό με πόση ευκολία συρρικνώνεται η επικοινωνία, επικεντρωνόμενη στα πλέον ανούσια και βαρετά φαινόμενα, όπως είναι αυτά που διαδραματίζονται εντός αλλά και εκτός Βουλής. Σαν όλοι να ομονοούμε, εδώ στα μίντια, ότι αυτά πρέπει να αναδείξουμε, αυτά «καίνε» την ελληνική κοινωνία· ούτε οι σε οικονομική ασφυξία ευρισκόμενοι αγρότες, ούτε τα αναδρομικά, ούτε οι συντάξεις που δεν δίνονται, ούτε… ούτε – όλα αυτά δηλαδή που ταλανίζουν τους περισσότερους στις καθημερινές τους σχέσεις αλλά και στις συνθήκες διαβίωσης.

Γιώργος Σταματόπουλος

Κουτσομπολιό να ’ναι και ό,τι να ’ναι. Εκεί εκδιπλώνονται οι αρετές των πολλών, αυτών που έχουν άποψη για το κάθε τι, είτε αφορά τον κοινοβουλευτισμό είτε είναι μείζον εθνικό θέμα. Ο καθένας λέει το μακρύ του και το κοντό του – και δεν μιλάω για τα μέσα-πώς-τα λένε-κοινωνικής δικτύωσης, αλλά για τον Τύπο [εφημερίδες, ραδιόφωνο και κυρίως τηλεόραση]. Μια κυβέρνηση δεν χρειάζεται να παίρνει κατασταλτικά μέτρα όταν βλέπει ότι ο λαός αντιδρά· εκείνο που κάνει, και πολύ εύκολα είναι να το κάνει, είναι να προσφέρει θέαμα δίνοντας μάλιστα απλόχερα το δικαίωμα λόγου στον κάθε πικραμένο, απογοητευμένο, αλλοπαρμένο, κυρίως δε σε αυτούς που νομίζουν ότι είναι εθναμύντορες και ιστορικοί περιωπής [μεταξύ των τελευταίων φιγουράρουν και αρκετοί σοβαροί κατά τα άλλα άνθρωποι].

Η δικαιολογημένη οργή των πολιτών διαχέεται ανάμεσά τους αντί να σκοπεύσει την ίδια την εξουσία, υπεύθυνη για τη δεινή θέση στην οποία έχουμε βρεθεί. Και όταν ο στόχος χάνεται, πληγώνονται μεταξύ τους οι στοχεύοντες και γίνεται βεβαίως το έλα να δεις, χάνεται το μέτρο και η σύνεση και οι πληγές πολλαπλασιάζονται – και τι να πεις που μερικές είναι και ανεπούλωτες. Τέτοια κάνει ο αλληθωρισμός μας και η έλλειψη προετοιμασίας [η απουσία πολιτικής συνείδησης και κοινωνικής ευαισθησίας] για μάχες – σκοτωνόμαστε γύρω μας και δεν το πολυπαίρνουμε και χαμπάρι [όσοι μένουμε αλώβητοι, εννοείται].

Είναι σημαντικό για τον καθένα να γνωρίζει την ιστορία του, τη γλώσσα του, τη γεωγραφία του, τον πολιτισμό του, αρχαίο και νέο· όλα αυτά συντελούν στη διαμόρφωση ταυτότητας. Είναι όμως επαρκής η γνώση ή μήπως είναι ενταγμένη σε μια άνωθεν «καλλιέργεια» ενός εθνικού φρονήματος, μακριά από την αλήθεια και την ευθυκρισία; Αυτά είναι τα φλέγοντα και όχι αν ο Καμμένος ή ο κάθε καμένος έχει δίκιο ή άδικο – και τι θα γενεί στην Πολιτεία και λοιπά. Μάλλον αστειότητες είναι όλα τούτα, που απομακρύνουν την πραγματικότητα και τη στρέφουν σε φανατισμούς και επιπολαιότητες.

Ο καθένας καταφέρνει από μόνος του να «κατακτήσει» το όποιο επίπεδο παιδείας, αλλά αυτό φαίνεται δεν αρκεί για να συνεννοηθούμε στα μεγάλα και τα σοβαρά. Δεν σχηματίζεται συνείδηση από τη μια μέρα στην άλλη, από τη μια γενιά στην άλλη – λείπει η διάρκεια, οπότε αρπαζόμαστε από ό,τι πρόχειρο και εύπεπτο βεβαίως, και ας είναι αυτό αναληθές και διαστρεβλωμένο επίτηδες. Καλό θα ήταν να ιεραρχήσουμε αυτά τα σοβαρά και μεγάλα, μακριά από το θλιβερό θέατρο που παίζουν οι εκπρόσωποι στη Βουλή και την τηλεόραση.

efsyn.gr