Ριχάρδοι και «κόκκινα» δάνεια

Ριχάρδοι και «κόκκινα» δάνεια

Ανοίγω προχθές την τηλεόραση, στην πρωινή ενημερωτική ζώνη ενός μεγάλου ιδιωτικού καναλιού, και αντικρίζω ένα γνώριμο πρόσωπο, τον Ριχάρδο, που εκθειάζει τα περίπου 100 ενεχυροδανειστήριά του σε μια μακράς διαρκείας διαφήμιση.

Μπορούμε να προβλέψουμε ότι με την πρόσφατη συμφωνία κυβέρνησης-τραπεζιτών, τα ενεχυροδανειστήρια φέτος θα κάνουν χρυσές δουλειές. Και τούτο γιατί προκειμένου να ισχύσει η αρχή της «επιλεξιμότητας για ρύθμιση», το υπόλοιπο ενός «κόκκινου» δανείου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 130.000 ευρώ.

Μαριάννα Τζιαντζή

Αν κάποιος δανειολήπτης χρωστά έστω και λίγες χιλιάδες ευρώ παραπάνω, το σπίτι του θα μπει αυτόματα σε πλειστηριασμό εκτός και αν καταβάλει μονομιάς τη διαφορά ώστε να γίνει «επιλέξιμος» και να εξασφαλίσει το κούρεμα και την κρατική επιδότηση του δανείου του. Αγώνα δρόμου θα κάνουν όσοι χρωστούν πάνω από 130.000 ευρώ για να δανειστούν από συγγενείς και φίλους ή και για να πουλήσουν ό,τι συμπτωματικά έμεινε ώς σήμερα απούλητο, γιατί ποιος δανείζει σήμερα λίγες εκατοντάδες ή χιλιάδες ευρώ σε κάποιον που ήδη χρωστάει; Η απάντηση δεν είναι τόσο δύσκολη.

Μαζί με τα λουκέτα και τα συσσίτια, τα ενεχυροδανειστήρια είναι τα πλέον ορατά σημάδια της κρίσης. Τα συναντάμε στα ακριβά προάστια αλλά και στις δυτικές συνοικίες. Πουλάνε οι πλούσιοι, πουλάνε και οι φτωχοί.

Μια παλιά ιστορία. Ο Χομπσμπάουμ αναφέρει ότι κάποτε, στις μεγάλες βιομηχανικές πόλεις της Αγγλίας, οι οικογένειες των εργατών «ενεχυρίαζαν τις κουβέρτες τους κάθε εβδομάδα ώς τη μέρα της μισθοδοσίας τους» («Η εποχή των επαναστάσεων», σελ. 264). Προσθέτει μάλιστα ότι το 1855, το 60% όλων των ενέχυρων στα χέρια των ενεχυροδανειστών του Λίβερπουλ είχαν κατά μέσο όρο αξία κάτω από 5 σελίνια το καθένα, ενώ το 27% είχαν αξία 2 σελίνια και 6 πένες ή και μικρότερη. (Τότε το βδομαδιάτικο στα εργοστάσια ήταν περίπου 15 σελίνια.)

Αν κρίνουμε από τις χορταστικές εικόνες των ενέχυρων που προβλήθηκαν την εποχή που εμφανίστηκε (και αμέσως ξεφούσκωσε) η υπόθεση «Ριχάρδος», και οι οποίες θύμιζαν τη σπηλιά με τους θησαυρούς του Αλί Μπαμπά, οι Ελληνες σήμερα, ακόμα και αν συντηρούν εκατοντάδες ενεχυροδανειστήρια, ζουν καλύτερα από ό,τι οι βιομηχανικοί εργάτες της βικτοριανής εποχής, δεν πουλάνε τις κουβέρτες τους, όμως αυτό δεν είναι και μεγάλη παρηγοριά.

Σύμπτωμα και όχι αιτία της παρατεταμένης δυστυχίας των ανθρώπων είναι η μαύρη άνοιξη των ενεχυροδανειστηρίων. Και τα πράγματα δείχνουν ότι για τους Ριχάρδους ξημερώνουν ακόμα καλύτερες μέρες. Για τους «μη επιλέξιμους», όχι και τόσο.

.efsyn.gr