Θλιμμένο γέλιο

Θλιμμένο γέλιο

Του Σαμφόρ, εκδόσεις Στιγμή, Στοχασμοί: «Βλέποντας τις βλακείες και τις γελοιότητες των υπουργών ο Μ… έλεγε: “Αν δεν υπήρχε η κυβέρνηση, δεν θα είχαμε με τι να γελάσουμε στη Γαλλία”». Κι εμείς εδώ γελάμε με όσα συμβαίνουν στην κυβέρνηση. Είναι, όμως, καθαρό, λυτρωτικό, απελευθερωτικό το γέλιο μας; Φοβάμαι πως όχι· είναι ένα γέλιο ειρωνικό, πικρόχολο, μουδιασμένο, θλιμμένο. Για φαντάσου -θλιμμένο γέλιο!

Γιώργος Σταματόπουλος

Το γιατί οι άνθρωποι επιδιώκουν να κατακτήσουν αξιώματα, δεν είναι της στιγμής [έτσι κι αλλιώς ο καθείς διαθέτει τη δική του ερμηνεία]. Αδιαφορούν αν καταντάνε γελοίοι ή αν αποδοκιμάζονται από το λαϊκό «αίσθημα», από την κοινή γνώμη [μερικές φορές η κοινή γνώμη είναι χειρότερη από όλες τις γνώμες].

Ρώτησαν τον [οξυνούστατο] κύριο Μ… γιατί αρνιόταν επίμονα να αποδεχτεί πολλά αξιώματα κι έτσι απάντησε: «Δεν θέλω τίποτε από όσα βάζουν ένα ρόλο στη θέση ενός ανθρώπου». Τι συνάγεται; Το εξής: ο πολιτικός γίνεται ηθοποιός -παύει να είναι άνθρωπος. Η διαπίστωση έχει να κάνει με την αλήθεια, δυστυχώς.

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι είναι γενικώς αποδεκτή από τους πολλούς μια τέτοια κατάληψη ρόλου, αφού ζει σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι παίζουμε ένα ρόλο, επαγγελματικά και ταυτόχρονα κοινωνικά. Κατά παράδοξο όμως τρόπο, υπάρχουν ρόλοι που επικαλύπτονται από την προσωπικότητα, όταν η τελευταία κινείται στα όρια της γελοιότητας και της ανυποληψίας.

Τι μάσκα να φορέσουν ο γελοίος και ο ανυπόληπτος; Η μάσκα σε αυτούς χάνει τη μεταμορφωτική της δύναμη. Το υποκείμενο (η προσωπικότητα) υπερτερεί του επιφαινόμενου (του προσωπείου).

Συμβαίνουν και τέτοια. Γεννώνται περίεργα φαινόμενα: από τη μια ο ορθολογισμός του πολιτικού-ηθοποιού, που δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να επιτύχει τον σκοπό του [ή να ικανοποιήσει τη ματαιοδοξία του, το ίδιο είναι] και από την άλλη μια κοινωνία [εμείς], που δεν της λείπει εντελώς η αυτογνωσία και μπορεί έτσι να [δια]κρίνει τον επαγγελματία προσωπιδοφόρο από τον βλάκα τέτοιον.

Εξ όλων αυτών προκύπτει το θλιμμένο γέλιο. Ας δούμε και σε τι έγκειται η ηλιθιότητα, σύμφωνα με τον σαμφορικό ήρωα: «Ο τάδε συγχέει το αξίωμά του με το πρόσωπό του, τη σπουδαιότητά του με την αξία του και το κύρος του με την αρετή του». Ασε που «όταν οι ηλίθιοι φεύγουν από το αξίωμα που είχαν, είτε ήσαν υπουργοί είτε ανώτατοι υπάλληλοι, κρατάνε επάνω τους μιαν υπεροψία ή μια γελοία σοβαροφάνεια».

Το θλιμμένο γέλιο υποκρύπτει τεράστιους κινδύνους. [Παναγιώτης Κονδύλης, Ριβαρόλ, εκδόσεις Στιγμή: «Καθώς πολώνεται η πολιτική κοινότητα, αντίστοιχα συμπυκνώνεται η ψυχή των μαζών σε μονοδιάστατα κι ευκρινή πάθη, που ακολουθούν τη λογική του μαύρου και του άσπρου, χωρίς αίσθηση αποχρώσεων και χωρίς εμβάθη=υνση σε γεγονότα και αίτια (…) Το φανατικό μίσος δεν γνωρίζει άλλη εναλλακτική λύση από την τυφλή λατρεία»].

Εμείς χαριεντιζόμαστε, παίζουμε και η Χρυσή Αυγή καραδοκεί. Η Κεντροαριστερά μάς μάρανε [και η Κεντροδεξιά].

efsyn.gr/