«ΤΑ 7 ΚΟΥΤΙΑ της ΠΑΝΔΩΡΑΣ»

«ΤΑ 7 ΚΟΥΤΙΑ της ΠΑΝΔΩΡΑΣ»

Είναι γνωστός ο μύθος της Πανδώρας (παν + δώρα), η οποία παράκουσε τις εντολές του Δία και άνοιξε το κουτί (πυθάρι) που τις είχε δώσει, με αποτέλεσμα να αποδεσμεύσει και να σκορπίσει στην ανθρωπότητα όλα τα δεινά και τις ασθένειες που ήταν κρυμμένες σε αυτό. Όμως, μαζί με τις συμφορές αποδέσμευσε και την Ελπίδα που είχε παραμείνει στον πάτο του κουτιού (πυθαριού).

Δημήτρης Κατσορίδας

Βέ­βαια, το θέμα του ανοίγ­μα­τος του πι­θα­ριού ενέ­χει και δια­φο­ρε­τι­κή ερ­μη­νεία, επει­δή πα­ρα­πέ­μπει στην ελεύ­θε­ρη βού­λη­ση του αν­θρώ­που, ο οποί­ος αμ­φι­σβη­τεί τις εξου­σια­στι­κές λο­γι­κές και τα στε­ρε­ό­τυ­πα, παρ’ ότι πολ­λές φορές η δια­φύ­λα­ξη της ελ­πί­δας, που υπάρ­χει μέσα στο κουτί, λει­τουρ­γεί σαν λε­πί­δα, ανα­στέλ­λο­ντας την κι­νη­το­ποί­η­ση και οδη­γεί πι­θα­νόν στην υπο­χώ­ρη­ση και την ήττα.

Από την άλλη μεριά, όπως κάπου διά­βα­σα, το κουτί συμ­βο­λί­ζει την άγνω­στη ψυχή μας, χάριν της οποί­ας η ζωή απο­κτά νόημα από τα κάθε εί­δους δώ­ρα-εμπει­ρί­ες που μας προ­σφέ­ρει-απο­κα­λύ­πτει. Και είναι στη δική μας ευ­χέ­ρεια, να ανοί­ξου­με το κουτί, ανα­λαμ­βά­νο­ντας της ευ­θύ­νη για τις συ­νέ­πειες των πρά­ξε­ών μας. Διότι, «Ακόμη και αυτά που θα θε­ω­ρή­σει συμ­φο­ρές “δεινά”, αν ελευ­θε­ρώ­σει τη δύ­να­μή του θα απο­κτή­σει μια ανώ­τε­ρη πνευ­μα­τι­κή υπό­στα­ση (γνώση της αλή­θειας). Άλ­λω­στε δεν είναι τυ­χαίο που η Ελ­πί­δα πα­ρέ­μει­νε στον πάτο του κου­τιού (μέσα στην ψυχή). Έντε­χνα συ­νέ­βη για να μη χαθεί η ίδια η Ελ­πί­δα, δη­λα­δή η επαφή με τον εσώ­τε­ρο εαυτό μας ακόμη και όταν η ελεύ­θε­ρη βού­λη­ση μας οδη­γεί σε αδιέ­ξο­δα».

Προ­φα­νώς, ο τί­τλος της θε­α­τρι­κής πα­ρά­στα­σης, «Τα 7 κου­τιά της Παν­δώ­ρας», του Βα­σί­λη Ζιώγα, σε σκη­νο­θε­σία της Φαίης Τζα­νε­το­πού­λου, δεν είναι τυ­χαί­ος. Όμως, γιατί «7 κου­τιά»; Μήπως, σαν τις 7 ημέ­ρες της βι­βλι­κής δη­μιουρ­γί­ας;  Ή μήπως σαν τις 7 ημέ­ρες της εβδο­μά­δας; Ίσως, γιατί κάθε ημέρα εί­μα­στε και δια­φο­ρε­τι­κοί; Και τι σχέση έχει με την «Παν­δώ­ρα» της ελ­λη­νι­κής μυ­θο­λο­γί­ας;

Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, η Παν­δώ­ρα (Βάνια Πε­φά­νη) είναι ηθο­ποιός του θε­ά­τρου, που αρέ­σκε­ται στα μικρά και κα­θη­με­ρι­νά. Κάθε βράδυ που γυρνά στο σπίτι για να βρει το σύ­ζυ­γό της, τον Γιώρ­γο, υπο­δύ­ε­ται επτά δια­φο­ρε­τι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες, όσοι και οι ρόλοι της. Ποια είναι, όμως, η πραγ­μα­τι­κή; Από την άλλη, ο Γιώρ­γος (τον υπο­δύ­ε­ται ο Γ. Στρι­φτά­ρης) είναι ένας ονει­ρο­πό­λος συγ­γρα­φέ­ας, λίγο από­μα­κρος, αλλά βα­θειά ερω­τευ­μέ­νος με την Παν­δώ­ρα. «Η απέ­ρα­ντη φύση σου που δεν χορ­ταί­νω», της γρά­φει σε ένα από τους επτά αναρ­τη­μέ­νους πί­να­κες.

Η πα­ρά­στα­ση δεί­χνει τη σχέση ενός ζευ­γα­ριού με όλα τα στοι­χεία ενός κοι­νού βίου: τα προ­βλή­μα­τα, τις φο­βί­ες, τις ανα­σφά­λειες, τις δια­φω­νί­ες, τις αντε­γκλή­σεις, τις κρί­σεις, τι τρυ­φε­ρές στιγ­μές, το μοί­ρα­σμα, τον κοινό ερω­τι­κό χρόνο. Θυ­μώ­νουν, τρο­μά­ζουν, απο­κα­λύ­πτουν τους εαυ­τούς τους, απο­συγ­χρο­νί­ζο­νται, συγ­χρο­νί­ζο­νται, ζη­λεύ­ουν, φρο­ντί­ζουν ο ένας τον άλλο, αλλά και φο­βού­νται μην χάσει ο ένας τον άλλο. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο Γιώρ­γος κρυώ­νει αφό­ρη­τα όταν αι­σθά­νε­ται πως την χάνει.

Και όμως!! Είναι όλα αυτά, που τους κά­νουν να ομο­λο­γούν πως «Έχου­με την πο­λυ­τέ­λεια να εί­μα­στε δύο». Διότι, τε­λι­κά, το «να εί­μα­στε δύο» είναι μια φο­βε­ρή δύ­να­μη, επει­δή απο­κα­λύ­πτει τη δύ­να­μη της Αγά­πης για να αντα­πε­ξέλ­θου­με στις δυ­σκο­λί­ες της ζωής.

 

Θα παί­ζε­ται στο Θέ­α­τρο «Από Κοι­νού», μέχρι την Τε­τάρ­τη και Πέμ­πτη (27-28/11/2019).

rproject.gr/