Η «ληστεία του αιώνα» στην Παλαιστίνη

Η «ληστεία του αιώνα» στην Παλαιστίνη

  • |

Μετά από δύο χρόνια προετοιμασίας, η διακυβέρνηση Τραμπ παρουσίασε δημόσια τη λεγόμενη «Λύση του Αιώνα» στο παλαιστινιακό, στα πλαίσια της επίσκεψης του Νετανιάχου στις ΗΠΑ.

Ένας Αμε­ρι­κα­νός ηγέ­της, που αντι­με­τω­πί­ζει δι­κα­στι­κού τύπου έρευ­να στο Κο­γκρέ­σο, πα­ρου­σί­α­σε σε έναν Ισ­ραη­λι­νό ηγέτη, που διώ­κε­ται για υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς, το σχέ­διο που επε­ξερ­γά­στη­κε ο γα­μπρός του πρώ­του και συ­νερ­γά­της εται­ρειών που κά­νουν δου­λειές στους πα­ρά­νο­μους ισ­ραη­λι­νούς εποι­κι­σμούς, για τη λύση μιας από τις με­γα­λύ­τε­ρες αδι­κί­ες των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών. 

Πάνος Πέτρου

Το πε­ριε­χό­με­νο ήταν ακρι­βώς τόσο σάπιο, όσο πε­ρι­μέ­να­με όλοι όσοι πα­ρα­κο­λου­θού­σα­με την πο­λι­τι­κή Τραμπ στο πα­λαι­στι­νια­κό. Η επι­μο­νή του Τραμπ να πα­ρου­σιά­ζει το σχέ­διό του ως «win-win» και τους Πα­λαι­στί­νιους σχε­δόν ως ηλί­θιους που δεν το κα­τα­λα­βαί­νουν, προ­σθέ­τει απλά προ­σβο­λή στην οργή που προ­κα­λεί η λε­γό­με­νη «Λύση του Αιώνα», που ο (επιει­κώς…) με­τριο­πα­θής Μαχ­μούντ Αμπάς χα­ρα­κτή­ρι­σε «Χα­στού­κι του Αιώνα».

Στο σχε­τι­κό ντο­κου­μέ­ντο, ακόμα και η ρη­το­ρι­κή που συ­νο­δεύ­ει τα συ­γκε­κρι­μέ­να βή­μα­τα, ορί­ζο­ντας το «πλαί­σιο» κι επι­χει­ρη­μα­το­λο­γώ­ντας υπέρ του σχε­δί­ου, είναι η πιο προ­κλη­τι­κά μο­νο­με­ρής υιο­θέ­τη­ση των πλέον εξω­φρε­νι­κών πτυ­χών της σιω­νι­στι­κής αφή­γη­σης για τη «σύ­γκρου­ση». Δια­βά­ζο­ντάς το κα­νείς, πι­στεύ­ει ότι το πτωχό, τίμιο, φι­λει­ρη­νι­κό Ισ­ρα­ήλ κάνει διαρ­κείς πα­ρα­χω­ρή­σεις όλα αυτά τα χρό­νια(!) παρά τις «νό­μι­μες διεκ­δι­κή­σεις» του σε όλη (!) την ιστο­ρι­κή Πα­λαι­στί­νη και τις «θε­μι­τές» ανη­συ­χί­ες για την ασφά­λειά του(!), ενώ οι Πα­λαι­στί­νιοι «πε­τά­νε δια­δο­χι­κές ευ­και­ρί­ες που τους προ­σφέρ­θη­καν»…

Η πλή­ρης ανα­θε­ώ­ρη­ση της ιστο­ρι­κής αλή­θειας είναι φυ­σι­κά ανα­γκα­στι­κή, για να μπο­ρέ­σουν οι εμπνευ­στές αυτού του τε­ρα­τουρ­γή­μα­τος να το υπο­στη­ρί­ξουν. Πρό­κει­ται για ρητή ανα­γνώ­ρι­ση όλων των (εγκλη­μα­τι­κών και πα­ρά­νο­μων) τε­τε­λε­σμέ­νων που έχει δια­μορ­φώ­σει το σιω­νι­στι­κό εποι­κι­στι­κό σχέ­διο στην ιστο­ρι­κή Πα­λαι­στί­νη όλες αυτές τις δε­κα­ε­τί­ες. Το σχέ­διο του Τραμπ επι­κυ­ρώ­νει τη ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση κα­το­χής-απαρτ­χάιντ, με­το­νο­μά­ζει τα «πα­λαι­στι­νια­κά εδάφη» σε «πα­λαι­στι­νια­κό κρά­τος» και απαι­τεί από τους Πα­λαι­στί­νιους να απο­δε­χτούν τη συ­ντρι­βή της υπό­θε­σής τους.

Σχε­δόν το σύ­νο­λο των εδα­φών της Δυ­τι­κής Όχθης, που έχει εποι­κί­σει το Ισ­ρα­ήλ, ανα­γνω­ρί­ζο­νται ως δικά του εδάφη, στα οποία συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και η Κοι­λά­δα του Ιορ­δά­νη. Η πε­ρί­φη­μη «αύ­ξη­ση των πα­λαι­στι­νια­κών εδα­φών» αφορά κυ­ρί­ως ένα σύ­μπλεγ­μα (πα­λαι­στι­νια­κών) κοι­νο­τή­των, που είχε απο­μεί­νει στα βό­ρεια σύ­νο­ρα του υπαρ­κτού Κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ, και κά­ποιες ερη­μι­κές εκτά­σεις κοντά στη Χερ­σό­νη­σο του Σινά. Η κα­τε­χό­με­νη Ιε­ρου­σα­λήμ προ­ο­ρί­ζε­ται να γίνει «ενιαία κι αδιαί­ρε­τη» πρω­τεύ­ου­σα του Ισ­ρα­ήλ. Στους Πα­λαι­στί­νιους πα­ρα­χω­ρού­νται κάτι χωριά έξω από την ιστο­ρι­κή πόλη, που ήδη είναι απο­κλει­σμέ­να από το ρα­τσι­στι­κό τεί­χος της ντρο­πής, και τους προ­τεί­νε­ται να με­το­νο­μα­στούν σε «Αλ Κουντς» και αυτό να θε­ω­ρη­θεί «χρήση της Ιε­ρου­σα­λήμ και ως πα­λαι­στι­νια­κή πρω­τεύ­ου­σα»!

Το νέο «κρά­τος» θα είναι πλή­ρως απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­νο με το Ισ­ρα­ήλ να δια­τη­ρεί την πλήρη στρα­τιω­τι­κή κυ­ριαρ­χία σε όλη την ιστο­ρι­κή Πα­λαι­στί­νη. Προ­ϋ­πό­θε­ση για την ει­ρή­νη τί­θε­ται η απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση της Γάζας και ο αφο­πλι­σμός της Χαμάς και των ορ­γα­νώ­σε­ων της αντί­στα­σης. Η όποια επι­κοι­νω­νία του πα­λαι­στι­νια­κού «κρά­τους» με τον έξω κόσμο δεν προ­βλέ­πε­ται γε­ω­γρα­φι­κά και επί­σης είναι υπό τον έλεγ­χο του Ισ­ρα­ήλ («πρό­σβα­ση» σε κά­ποια λι­μά­νια και κά­ποιους δρό­μους, που θα ελέγ­χο­νται από τις ισ­ραη­λι­νές αρχές, οι οποί­ες δια­τη­ρούν και το μο­νο­πώ­λιο του ελέγ­χου της θά­λασ­σας).

Ακυ­ρώ­νο­νται ορι­στι­κά τα δι­καιώ­μα­τα των Πα­λαι­στί­νιων προ­σφύ­γων στην επι­στρο­φή, αλλά ακόμα και στη διεκ­δί­κη­ση απο­ζη­μί­ω­σης. Πλέον αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως «πρό­βλη­μα» των αρα­βι­κών κρα­τών που τους φι­λο­ξε­νούν ή του νέου πα­λαι­στι­νια­κού «κρά­τους», ενώ το Ισ­ρα­ήλ απαλ­λάσ­σε­ται από κάθε ευ­θύ­νη απέ­να­ντί τους για τη ζημιά που τους προ­κά­λε­σε. Μι­λώ­ντας για ιστο­ρι­κές ευ­θύ­νες, το κεί­με­νο Τραμπ καλεί τους Πα­λαι­στί­νιους να εγκα­τα­λεί­ψουν ορι­στι­κά κάθε πρό­θε­ση πα­ρα­πο­μπής του Ισ­ρα­ήλ στη Χάγη (βα­φτί­ζε­ται… «δι­κα­στι­κός πό­λε­μος») για τα εγκλή­μα­τα που έχει δια­πρά­ξει όλες αυτές τις δε­κα­ε­τί­ες .

Τι προ­σφέ­ρε­ται στους Πα­λαι­στί­νιους; Ο τί­τλος «κρά­τος», κά­ποια τού­νελ και γέ­φυ­ρες(!) για να «ενο­ποι­η­θούν» τα κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­να εδάφη τους, και 50 δισ. δο­λά­ρια σε «επεν­δύ­σεις» από «σου­νι­τι­κά κράτη»… Τι ζητά από το Ισ­ρα­ήλ; Ένα τε­τρά­χρο­νο «πά­γω­μα» των εποι­κι­σμών και την… ανοχή του στο γε­γο­νός ότι θα συ­νε­χί­σουν να υπάρ­χουν οι Πα­λαι­στί­νιοι, στοι­βαγ­μέ­νοι σε κά­ποιες γω­νιές γης…

Οι ΗΠΑ δί­δα­ξαν πρώ­τες τις με­θο­δο­λο­γί­ες της εποι­κι­στι­κής αποι­κιο­κρα­τί­ας, από την ίδρυ­σή τους. Δεν είναι τυ­χαίο ότι το έθνος που εξο­λό­θρευ­σε τους ιθα­γε­νείς Ιν­διά­νους δίνει συμ­βου­λές στο Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ. Η πιο εύ­στο­χη δη­λη­τη­ριώ­δης ατάκα στο δη­μό­σιο σχο­λια­σμό του «χάρτη» που ανάρ­τη­σε στο τουί­τερ ο Ντό­ναλντ Τραμπ ήταν «θα έχει και πα­λαι­στι­νια­κά κα­ζί­νο;» –μια ανα­φο­ρά στους «κα­ταυ­λι­σμούς» στους οποί­ους υπο­χρε­ώ­θη­καν να μεί­νουν οι ενα­πο­μεί­να­ντες Ιν­διά­νοι στις ΗΠΑ, διά­ση­μοι για τα κα­ζί­να τα οποία προ­τά­θη­καν από τις αμε­ρι­κα­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις ως «αντί­τι­μο» (κάτι σαν τις «επεν­δύ­σεις» που προ­τεί­νο­νται στους Πα­λαι­στί­νιους). Ο «χάρ­της» του Τραμπ και το πλαί­σιο του σχε­δί­ου θυ­μί­ζει κι ένα άλλο ιστο­ρι­κό προη­γού­με­νο: Τα Μπα­ντου­στάν στη Νότια Αφρι­κή του ρα­τσι­στι­κού Απαρτ­χάιντ, οι νη­σί­δες που πα­ρα­χω­ρή­θη­καν στους μαύ­ρους ως δικά τους υπο­τι­θέ­με­να «κυ­ρί­αρ­χα κράτη», για να νο­μι­μο­ποι­η­θεί η πλή­ρης απο­στέ­ρη­ση του δι­καιώ­μα­τός τους στην αυ­το­διά­θε­ση.

Η B’Tselem, ισ­ραη­λι­νή ορ­γά­νω­ση αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των, δή­λω­σε ότι αυτό που προ­σφέ­ρε­ται στους Πα­λαι­στί­νιους «δεν είναι ούτε δι­καιώ­μα­τα, ούτε κρά­τος, αλλά μια μό­νι­μη κα­τά­στα­ση απαρτ­χάιντ».

Είναι προ­φα­νές ότι η πρό­τα­ση απορ­ρί­πτε­ται. Είναι απαί­τη­ση πλή­ρους πα­ρά­δο­σης, κα­τα­πα­τά κάθε έν­νοια διε­θνούς δι­καί­ου, όπως και κάθε «κόκ­κι­νη γραμ­μή» των Πα­λαι­στι­νί­ων, ακόμα και τις πιο χλω­μές της επο­χής των συμ­φω­νιών του Όσλο… Όσο «εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας» κι αν δεί­χνει φαι­νο­με­νι­κά ο Τραμπ, όταν εκ­στο­μί­ζει διά­φο­ρα απί­θα­να περί «καλής λύσης για όλους», είναι προ­φα­νές ότι τα έμπει­ρα στε­λέ­χη του Λευ­κού Οίκου ήξε­ραν καλά ότι κα­τα­θέ­τουν μια πρό­τα­ση που είναι αδύ­να­το να γίνει δεκτή από τους Πα­λαι­στί­νιους. Άρα γιατί η δη­μο­σιο­ποί­η­ση αυτού του εκτρώ­μα­τος;

Είναι σί­γου­ρο (όσον αφορά τη χρο­νι­κή συ­γκυ­ρία) ότι είναι προ­ε­κλο­γι­κό δώρο στον Νε­τα­νιά­χου, που έχει χτί­σει την προ­ε­κλο­γι­κή του εκ­στρα­τεία στην υπό­σχε­ση μιας επι­θε­τι­κής «λύσης» (προ­σαρ­τή­σεις εποι­κι­σμών, πρω­τεύ­ου­σα Ιε­ρου­σα­λήμ κ.ο.κ.). Αλλά και ο τάχα «κε­ντρώ­ος» (πρώην στρα­τη­γός) Γκανζ ήταν κα­λε­σμέ­νος στην Ουά­σινγ­κτον και δεν υστε­ρεί σε προ­ε­κλο­γι­κές αντι­πα­λαι­στι­νια­κές κραυ­γές. Είναι επί­σης δε­δο­μέ­νο ότι αφορά γε­νι­κό­τε­ρη «δή­λω­ση προ­θέ­σε­ων» εκ μέ­ρους της δια­κυ­βέρ­νη­σης Τραμπ με πολ­λα­πλούς απο­δέ­κτες: η εποχή των (υπο­κρι­τι­κών) συ­ναι­νέ­σε­ων γύρω από το «Διε­θνές Δί­καιο», τον ΟΗΕ κλπ τε­λειώ­νει και το πα­λαι­στι­νια­κό απο­τε­λεί τον από­λυ­το συμ­βο­λι­σμό. Είναι μια ανοι­χτή πληγή που κρα­τά­ει δε­κα­ε­τί­ες και που η «διε­θνής κοι­νό­τη­τα» υπο­κρί­νε­ται ότι επι­χει­ρεί να το λύσει «με διά­λο­γο». Εκεί μπο­ρεί να πα­ρου­σια­στεί η ωμό­τη­τα του δόγ­μα­τος Τραμπ, που καλεί σε εγκα­τά­λει­ψη των «φύλ­λων συκής» και αντι­κα­τά­στα­ση των πε­ριο­ρι­σμών της επο­χής των «πο­λυ­με­ρών συ­ναι­νέ­σε­ων» με την ωμή δύ­να­μη και τις δι­με­ρείς δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με «ει­λι­κρι­νή» πα­ρου­σί­α­ση του γυ­μνού συμ­φέ­ρο­ντος. Στην ίδια την ει­σα­γω­γή του κει­μέ­νου, η πε­ρι­φρό­νη­ση απέ­να­ντι στις απο­φά­σεις του ΟΗΕ («επι­δέ­χο­νται πολ­λές ανα­γνώ­σεις και δεν έλυ­σαν το ζή­τη­μα») είναι εν­δει­κτι­κή.

Αλλά το πιο σο­βα­ρό αφορά τις προ­θέ­σεις της Ουά­σινγ­κτον για την ίδια την Πα­λαι­στί­νη. Εκεί που ο στό­χος πα­ρα­μέ­νει να γίνει απο­δε­κτή η απαί­τη­ση πα­ρά­δο­σης. Και συ­νο­δεύ­ε­ται από μια απει­λή: «Αν δεν γίνει σή­με­ρα δεκτό [το πά­γω­μα ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρων εποι­κι­σμών], τότε η ελ­πί­δα τους να απο­κτή­σουν το οποιο­δή­πο­τε κρά­τος τε­λειώ­νει». Είναι ένα δείγ­μα του πιο γε­νι­κό­λο­γου «είναι η τε­λευ­ταί­ας σας ευ­και­ρία, ή αλ­λιώς…». Με δε­δο­μέ­νο ότι η λύση απορ­ρί­πτε­ται, οφεί­λει να ση­μά­νει συ­να­γερ­μός για το «ή αλ­λιώς…» και η έμ­με­ση ανα­φο­ρά σε νέα ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη αρ­πα­γή γης (που συ­νε­πά­γε­ται νέο βίαιο ξε­ρι­ζω­μό Πα­λαι­στι­νί­ων) λει­τουρ­γεί ως προει­δο­ποί­η­ση.

Η Χαμάς έχει ήδη απορ­ρί­ψει προ­φα­νώς το σχέ­διο και μένει να φανεί πώς θα επι­λέ­ξει να αντι­δρά­σει. Όσον αφορά τη Φατάχ (και συ­νε­πώς την PLO), προς το παρόν ανα­ζη­τά διε­θνή στή­ρι­ξη, ενώ απει­λεί με την αυ­το­διά­λυ­ση της Πα­λαι­στι­νια­κής Αρχής. Η αλή­θεια είναι ότι η ύπαρ­ξη της Π.Α. παύει να έχει νόημα, μαζί με τη φε­νά­κη ότι απο­τέ­λε­σε ποτέ ένα κά­ποιο «πρό­πλα­σμα» πα­λαι­στι­νια­κού «κρά­τους». Ακόμα και η πλέον συμ­βι­βα­στι­κή ηγε­σία (του Αμπάς) υπο­χρε­ώ­νε­ται να μπει σε αυτή τη συ­ζή­τη­ση (με ό,τι συ­νέ­πειες έχει και ως προς τον τερ­μα­τι­σμό της κα­τά­πτυ­στης «συ­νερ­γα­σί­ας στην ασφά­λεια» με τον Ισ­ραη­λι­νό στρα­τό, αλλά και ως προς την πίεση στο Ισ­ρα­ήλ «να ανα­λά­βει τις ευ­θύ­νες του» ως δύ­να­μη κα­το­χής που εξου­σιά­ζει τον πλη­θυ­σμό).

Όσον αφορά το διε­θνές πεδίο, είναι ακόμα νωρίς. Με­γά­λες δυ­νά­μεις που υπο­κρί­νο­νται ότι είναι με μια κά­ποια δί­καιη λύση (όπως η ΕΕ), ή φι­λο­δο­ξούν να εμ­φα­νι­στούν ως νέοι «με­σά­ζο­ντες που συ­νο­μι­λούν και με τις δυο πλευ­ρές» (όπως η Ρωσία) κα­λού­νται να το­πο­θε­τη­θούν. Προς το παρόν κρα­τούν χα­μη­λούς τό­νους (ο Νε­τα­νιά­χου ήδη επι­σκέ­φτη­κε τον Πού­τιν) και η συ­ζή­τη­ση που επι­διώ­κει ο Αμπάς στον ΟΗΕ θα είναι ένα πρώτο μέ­τρη­μα για όλους. Τα ίδια –και με ιδιαί­τε­ρο βάρος– αφο­ρούν τα αρα­βι­κά κράτη. Δυ­νά­μεις όπως η Αί­γυ­πτος, η Ιορ­δα­νία, η Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, τα Ηνω­μέ­να Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα είχαν εκ­πέμ­ψει πιο αμ­φί­ση­μα μη­νύ­μα­τα («να εξε­τα­στεί η πρό­τα­ση»), που δεί­χνουν την πρό­θε­σή τους «να κλεί­σει» το πα­λαι­στι­νια­κό για να μπο­ρέ­σουν ανοι­χτά να συμ­μα­χή­σουν επί­ση­μα με το Ισ­ρα­ήλ απέ­να­ντι «στην ιρα­νι­κή απει­λή». Αλλά ο Αρα­βι­κός Σύν­δε­σμος υπο­χρε­ώ­θη­κε τε­λι­κά να απορ­ρί­ψει ομό­φω­να το σχέ­διο Τραμπ. Είναι σαφές ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ρες κυ­βερ­νή­σεις δύ­σκο­λα θα δη­λώ­σουν πρό­θυ­μα συμ­φω­νία σε αυτό το εξό­φθαλ­μα μο­νο­με­ρές σχέ­διο. Αλλά είναι επί­σης σα­φείς οι προ­θέ­σεις τους –κα­νείς δεν πρό­κει­ται να πάει εύ­κο­λα σε σύ­γκρου­ση με τις ΗΠΑ για χάρη του πα­λαι­στι­νια­κού λαού.

Απέ­να­ντι στην απει­λή του «ή αλ­λιώς…», απέ­να­ντι σε όποιες σκέ­ψεις απο­δο­χής μιας σά­πιας λύσης, το βάρος πέ­φτει και πάλι στο διε­θνές κί­νη­μα αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στί­νη. Η στάση του Αρα­βι­κού Συν­δέ­σμου, με δε­δο­μέ­νους του μύ­χιους πό­θους αντι­δρα­στι­κών δυ­νά­με­ων όπως οι Σα­ούντ ή η δι­κτα­το­ρία Σίσι, δεί­χνει ότι υπάρ­χει ακόμα ο φόβος του «αρα­βι­κού πε­ζο­δρο­μί­ου». Αυ­τούς τους φό­βους πρέ­πει να ξυ­πνή­σου­με και στις πρω­τεύ­ου­σες του «δυ­τι­κού κό­σμου». Η κλι­μά­κω­ση της κα­μπά­νιας για διε­θνή απο­μό­νω­ση του Ισ­ρα­ήλ πρέ­πει να στεί­λει ισχυ­ρό μή­νυ­μα ότι «δεν συ­ναι­νού­με!», ότι δεν θα απο­δε­χθού­με ως «τε­τε­λε­σμέ­νο» και «νέο φυ­σιο­λο­γι­κό» την ολο­κλή­ρω­ση ενός σχε­δί­ου εποι­κι­στι­κής αποι­κιο­κρα­τί­ας και απαρτ­χάιντ στην εποχή μας. Άλ­λω­στε ό,τι κι αν σχε­διά­ζουν σε Ουά­σινγ­κτον και Τελ Αβίβ, ό,τι κι αν εύ­χο­νται κρυφά στο Ριάντ και το Κάιρο ή τη Μόσχα και το Πα­ρί­σι, το πα­λαι­στι­νια­κό δεν μπο­ρεί να κλεί­σει.

Όπως έγρα­ψε ο Ομάρ Καρί, στο Electronic Intifada, για τις απει­λές Αμε­ρι­κα­νού αξιω­μα­τού­χου ότι «αλ­λιώς θα χά­σουν την τε­λευ­ταία ευ­και­ρία για κρά­τος»:

«Ε και; Τι κι αν χαθεί αυτή η ευ­και­ρία; Το Ισ­ρα­ήλ θα πα­ρα­μεί­νει υπο­χρε­ω­μέ­νο να ζει με 6 εκα­τομ­μύ­ρια Πα­λαι­στί­νιους. Αυτό είναι το γε­γο­νός που δια­φεύ­γει από όλους όσους πι­στεύ­ουν ότι το μόνο που με­τρά­ει είναι η δύ­να­μη: Τί­πο­τα δεν πρό­κει­ται να τε­λειώ­σει, αν δεν πουν οι Πα­λαι­στί­νιοι ότι τε­λεί­ω­σε. Ούτε ένα λεπτό πριν από αυτό». Ο Πα­λαι­στί­νιος αρ­θρο­γρά­φος απο­δί­δει το νόημα ενός συν­θή­μα­τος γραμ­μέ­νο στο Τεί­χος του Απαρτ­χάιντ στην κα­τε­χό­με­νη Πα­λαι­στί­νη που όταν λέει «το να υπάρ­χεις ση­μαί­νει ότι αντι­στέ­κε­σαι» δεν κάνει (μόνο) κά­ποια ηρω­ι­κή επί­κλη­ση, αλλά κυ­ριο­λε­κτεί.

Ένα άλλο, διε­θνές, δια­χρο­νι­κό σύν­θη­μα θα συ­νε­χί­σει να στοι­χειώ­νει τους σχε­δια­στές της «Λύσης του Αιώνα» και τους επί­δο­ξους συ­νε­νό­χους τους: Ό,τι κι αν κά­νουν, δεν θα υπάρ­ξει ει­ρή­νη χωρίς δι­καιο­σύ­νη!

/rproject.gr/