«Θα τα πούμε του χρόνου;»

«Θα τα πούμε του χρόνου;»

  • |

«Φέτος, πάρε όσα περισσότερα χωράνε στις βαλίτσες σου γιατί στο νησί γεμίσαμε από την αρρώστια. Του χρόνου δεν ξέρω αν θα με βρεις εδώ. Ευτυχώς έχει μάθει την τέχνη η κόρη μου…». Πέντε χρόνια τώρα, λίγο πριν από την αναχώρηση από τη Λέσβο, κάνω στάση στον πολύχρωμο, πήλινο κόσμο του κυρίου Στέλιου στο Μανταμάδο και στριμώχνω τα κεραμικά του ανάμεσα σε αλατισμένα ρούχα, μαγιό και βιβλία.

Ματούλα Κουστένη

Εγώ γεμίζω κούπες και κανάτες κι εκείνος με κερνάει σύκα, μου δίνει στα κρυφά κεραμικά στολίδια για το χριστουγεννιάτικο δέντρο και βάζει -χωρίς να το ξέρει- την τελευταία πινελιά στην ιεροτελεστία της αναχώρησης.

Πριν από μερικές μέρες το τελετουργικό τηρήθηκε κατά γράμμα αλλά πίσω από τις μάσκες και των δυο μας είχε κρυφτεί η ανεμελιά των προηγούμενων καλοκαιριών. Τα αντίο των διακοπών στα αεροδρόμια, στα λιμάνια, τις πλατείες, στα καφενεία του χωριού είναι η στιγμή που ονειρεύεσαι την επανασύνδεση μερικούς μήνες μετά και τον τρόπο να επαναλάβεις κατά γράμμα τη συνταγή της χαράς. Είναι η ώρα που έχεις ανάγκη να πιστέψεις πως τίποτα δεν μπορεί να σταθεί ικανό να σου στερήσει την επανάληψη, είναι η δόση που χρειάζεσαι για να κρατηθείς όρθιος στην προσμονή του χειμώνα.

Κι όμως φέτος, αυτή η ανακουφιστική φράση που αφήνει κάθε χρόνο τους λογαριασμούς ανοικτούς μετατράπηκε σε ερώτηση: «Καλό χειμώνα, θα τα πούμε του χρόνου;» μας ρωτούσαν κι όσο πιο ηλικιωμένα ήταν τα πρόσωπα του αποχαιρετισμού τόσο μεγαλύτερη κι η αγωνία.

To καλοκαίρι που σβήνει σιγά σιγά ήταν εκείνο που περισσότερο ποθήσαμε και τα φετινά αντίο τα πιο συγκινητικά. Λιγότερες οι αγκαλιές και τα φιλιά, περισσότερα όμως τα ερωτηματικά. Το «επανιδείν» πια αμφισβητείται. Ποτέ ξανά ο χρόνος ώς την επανασύνδεση δεν έμοιαζε τόσο πολύς…

efsyn.gr