Στη Μόρια είναι απλή η αριθμητική του θανάτου

Στη Μόρια είναι απλή η αριθμητική του θανάτου

  • |

Υπάρχει αυτό το παλιό γνωστό σύνθημα που λέει «άσχημος κόσμος όμορφα καίγεται». Αν όμως ο κόσμος που καίγεται είναι όμορφος; Αν είναι η έμπρακτη απόδειξη του πάθους για ζωή, τότε τι γίνεται;

Τότε μι­λά­με για την από­λυ­τη φρίκη.

Νικόλας Κολυτάς

Χθες το βράδυ η Μόρια έγινε μια πύ­ρι­νη κό­λα­ση. Από σκέτη κό­λα­ση έγινε πύ­ρι­νη. Έγινε η χαρά όλων αυτών των μι­κρό­ψυ­χων και μι­κρό­νο­ων μι­σαν­θρώ­πων που πι­στεύ­ουν σε έναν τι­μω­ρη­τι­κό θεό που καίει αν­θρώ­πους στα κα­ζά­νια της κο­λά­σε­ως. Η φα­ντα­σί­ω­σή τους έγινε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Μπο­ρούν να χαί­ρο­νται.

Εμείς όμως αρ­νού­μα­στε να γί­νου­με κο­μπάρ­σοι της γιορ­τής τους. Γιατί αυτή η κα­νι­βα­λί­στι­κη και πρω­τό­γο­νη αν­θρω­πο­φα­γία τους μας προ­κα­λεί εμετό. Στη Μόρια εδώ και χρό­νια συ­ντε­λεί­ται ένα πα­γκό­σμιας πρω­το­τυ­πί­ας έγκλη­μα. Χι­λιά­δες άν­θρω­ποι ζουν σε μια υπε­ρά­ριθ­μη και ανε­παρ­κή δομή χωρίς στοι­χειώ­δη σε­βα­σμό στα δι­καιώ­μα­τά τους.

Ζουν χωρίς επαρ­κή στέ­γα­ση, σί­τι­ση, ρου­χι­σμό, ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή πε­ρί­θαλ­ψη και τή­ρη­ση των στοι­χειω­δών κα­νό­νων υγιει­νής σε συν­θή­κες παν­δη­μί­ας. Ζουν σαν πε­τα­μέ­νοι, σαν ξε­χα­σμέ­νοι, σαν κυ­νη­γη­μέ­νοι. Ζουν σαν τα μιά­σμα­τα, σαν τα πα­ρά­σι­τα μιας κοι­νω­νί­ας που αρ­νεί­ται να δει τις πλη­γές της.

Το έργο είναι γνω­στό σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις. Όπως και τα κλισέ. «Ποιος έβαλε τη φωτιά;», «Γιατί δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν οι πρό­σφυ­γες που θα έμπαι­ναν σε κα­ρα­ντί­να;», «Τι θέ­λουν οι πρό­σφυ­γες, να τους πα­ρέ­χου­με και πι­σί­να;». Όλη η ακρο­δε­ξιά ρη­το­ρι­κή ντυ­μέ­νη με μια πα­ρά­λο­γη λο­γι­κή θα πα­ρε­λά­σει και πάλι από τις οθό­νες και τα ρα­διό­φω­να.

Αλλά θα πα­ρε­λά­σει και από τους αν­θρώ­πους της δι­πλα­νής πόρ­τας. Όλους αυ­τούς που κοι­τά­νε τη δου­λειά τους, τα λεφτά τους και κυ­ρί­ως τον εαυ­τού­λη τους. Που έχουν μάθει καλά το αφή­γη­μα ότι «αν δεν πα­τή­σεις επί πτω­μά­των δεν επι­βιώ­νεις σή­με­ρα». Και είναι έτοι­μοι να γε­μί­σουν τις πα­τού­σες τους με αίμα. Τόσο αυ­τά­ρε­σκα, τόσο αδιά­φο­ρα για τον δι­πλα­νό τους.

Δεν είναι όμως όλος ο κό­σμος σαν τα μού­τρα τους ευ­τυ­χώς. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που στά­θη­καν απέ­να­ντι στη φωτιά του πο­λέ­μου. Που τον νί­κη­σαν επι­βιώ­νο­ντας. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που τσά­κι­σαν τα σύ­νο­ρα. Που διεκ­δί­κη­σαν τη ζωή κρα­τώ­ντας τα μωρά τους νύχτα στη θά­λασ­σα. Υπάρ­χει και ο κό­σμος της αλ­λη­λεγ­γύ­ης.

Δεν ξέρω αν το πή­ρα­με χα­μπά­ρι αλλά πριν λίγες ημέ­ρες στη Γερ­μα­νία, στή­θη­καν 13.000 κα­ρέ­κλες έξω από το Γερ­μα­νι­κό κοι­νο­βού­λιο ως έν­δει­ξη αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους 13.000 πρό­σφυ­γες της Μό­ριας. Πι­θα­νό­τα­τα να μην το εί­δα­με στις ει­δή­σεις γιατί με­τέ­δι­δαν το πώς ο Μη­τσο­τά­κης σκο­πεύ­ει να δια­θέ­σει πε­ρί­που 10 δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ για εξο­πλι­στι­κά.

Ναι, αυτά που σκο­τώ­νουν αν­θρώ­πους και γεν­νά­νε πρό­σφυ­γες.

Είναι τόσο απλή, η αριθ­μη­τι­κή του θα­νά­του.

://rproject.gr/