Υπάρχει εναλλακτική λύση;

Υπάρχει εναλλακτική λύση;

  • |

Ζούμε στο μέσο μιας εξαιρετικά δύσκολης εποχής. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι η πανδημία κάθε άλλο παρά ελεγχόμενη φαίνεται. Ούτε μόνο το δεδομένο πως η εν εξελίξει οικονομική κρίση θα παροξυνθεί ανυπόφορα τους επόμενους μήνες.

Ο κύριος παράγοντας που κάνει την κατάσταση τρομακτικά επίφοβη είναι οι πολιτικές που εφαρμόζονται και οι ελίτ που τις διαχειρίζονται.

Χρήστος Λάσκος*

Και δεν μιλάω μόνο για τα φασιστοειδή, κυρίως, όμως, νεοφιλελεύθερα, καθάρματα τύπου Τραμπ ή Μπολσονάρο που εφαρμόζουν ανοιχτά πολιτικές κοινωνικής και φυλετικής ευγονικής. Μιλάω κυρίως για τους πολύ περισσότερους μέινστριμ νεοφιλελεύθερους των οποίων οι προηγούμενοι είναι, απλώς, η παροξυσμική εκδοχή. Εννοώ, δηλαδή, όλους εκείνους, όπως και ο δικός μας Μητσοτάκης, που μέσα στην παινεμένη αριστεία τους θεωρούν φυσικές και ανυπέρβλητες τις ανισότητες, άρα και την πορεία στη ζωή και στον θάνατο ανάλογα με τη θέση καθενός και καθεμιάς στην «κλίμακα των ικανοτήτων».

Αυτοί οι «μέινστριμ» νεοφιλελεύθεροι, μαζί με τους αναγκαίους σοσιαλφιλελεύθερους «αντιπάλους» τους στο πλαίσιο των στημένων δικομματισμών, είναι ο πραγματικός φόβος και τρόμος για το μέλλον των κοινωνιών. Η εμμονή τους σε μισανθρωπικές πολιτικές εδώ και δεκαετίες, ιδίως δε μετά τη μεγάλη κρίση του 2008, η προφανής προτεραιότητά τους σε «μεταρρυθμίσεις» ολοκληρωτικής αποδιάρθρωσης των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, η αποφασιστική βούλησή τους να πληρώσουν την κρίση και πάλι οι φτωχότεροι, τους κάνουν τον υπ’ αριθμόν ένα δημόσιο κίνδυνο.

Γιατί, στην τούρλα του κορονοϊού, δεν πρέπει να ξεχνιόμαστε.

Η μεγάλη καπιταλιστική κρίση του 2008 δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Αυτό που έγινε είναι πως με τις τεράστιες χρηματοδοτικές ενισχύσεις από τα κράτη προς τον εξαιρετικά ικανό, όπως και πάλι αποδείχτηκε, ιδιωτικό τομέα, με την κοινωνικοποίηση, δηλαδή, των ζημιών, έτσι ώστε τα κέρδη να επανακάμψουν σε επίπεδα αποδεκτά από τους κατόχους πλούτου, το τενεκεδάκι πήγε λίγο παρακάτω και αποφεύχθηκε η ολοκληρωτική κατάρρευση της αυτορυθμιζόμενης, κατά τα άλλα, παγκόσμιας αγοράς. Ολοι οι σοβαροί αναλυτές, ανεξαρτήτως πολιτικών προτιμήσεων, περίμεναν το επόμενο, οξύτερο, επεισόδιο – οι δεξιότεροι, ανάμεσά τους, εγκωμίαζαν, εδώ και μια δεκαετία, τις φούσκες ως μόνη «λύση» και βλέπουμε, στο μέτρο που οι παραγωγικές επενδύσεις δεν έλεγαν επ’ ουδενί να πάρουν μπροστά.

Και ύστερα ήρθε η πανδημία. Ωστόσο, δεν πρέπει, ξαναλέω, να ξεχνιόμαστε. Αν δεν ήταν αυτό, κάτι άλλο θα λειτουργούσε σαν ακίδα. Το κρισιακό υπόστρωμα δεν έπαψε να είναι παρόν ούτε για μια στιγμή. Και μαζί δεν έπαψε ούτε στιγμή να είναι ο βασικός πολιτικός προσανατολισμός η «λιτότητα» και η «δημοσιονομική πειθαρχία», η εξόντωση, δηλαδή, των εργαζόμενων τάξεων.

Το ίδιο θα γίνει και τώρα και, δυστυχώς, η εγρήγορσή μας είναι απολύτως υποτονική. Για να έρθουμε στα δικά μας, φαίνεται να πιστεύει μεγάλο μέρος του κόσμου πως το Ταμείο Ανάκαμψης μπορεί να μας σώσει. Είναι, λέει, πολλά τα λεφτά και μαζί με το νέο ΕΣΠΑ μπορούν όχι μόνο να μας βγάλουν από την τωρινή «δυσκολία», αλλά και να μας «μετασχηματίσουν» παραγωγικά. Εχουμε, άλλωστε, και τον Πισσαρίδη που θα μας πει ακριβώς πώς θα γίνουν σωστά τα πράγματα. Ηδη, μάλιστα, μας πρότεινε κάποια, όπως η μείωση του βάρους των… υπερωριών (γιατί να πληρώνονται, πράγματι;) και η ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης, ώστε να μην πληρώνουν οι νέοι για τους γέρους, αλλά αυστηρά και μόνο για τον ίδιο τους τον εαυτό.

Λοιπόν, και τα λεφτά δεν είναι πολλά –για 19, και αν, δισ. χορηγήσεων πρόκειται, όταν οι ίδιοι οι δικοί τους οικονομολόγοι από το 2015 ισχυρίζονται πως χωρίς επενδύσεις της τάξης των τουλάχιστον 100 δισ. ανάκαμψη δεν γίνεται– και οι προτάσεις τους αποδεδειγμένα είναι για τα μπάζα. Σύντομα θα αρχίσουν πάλι να γδέρνουν τους ίδιους, ό,τι κι αν λέγεται σήμερα.

Η μόνη εναλλακτική είναι μια ριζοσπαστική πολιτική πρόταση που επιθετικά θα απαιτεί να πληρώσουν επιτέλους οι, λιγότερο ή περισσότερο, πλούσιοι. Καμιά συναινετική ή συμβιβαστική λύση δεν είναι εφικτή. Οι προτάσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το προνομιακό ενδιαφέρον προς τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, που η Δεξιά, λέει, θέλει να εξολοθρεύσει –ποια; την πιο σταθερή διαχρονικά κοινωνική βάση της!– είναι πραγματικά θλιβερές. Οπως και η κριτική της πως δεν καλύπτεται «γενναία» από το κράτος το ασφαλιστικό «κόστος» των επιχειρήσεων – «κόστος» οι εργοδοτικές εισφορές, μια από τις σημαντικότερες και πιο αιματηρές κοινωνικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης!

Το γεγονός πως, ιδίως μετά το φιάσκο του 2015, οι ριζοσπαστικές προτάσεις φαίνονται μη ρεαλιστικές δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική.

Ή θα βρούμε έναν τέτοιο δρόμο ή θα μας γδάρουν ζωντανούς.

* εκπαιδευτικός

w.efsyn.gr/