Η νοσηρή ελαστικότητα

Η νοσηρή ελαστικότητα

  • |

Είναι μια διαχρονική παρατήρηση, που ήταν αδύνατον να μη τη συναντήσουμε «φάντη μπαστούνι» μπροστά μας και στην εποχή του κορονοϊού. «Γιατί εμείς και όχι ο άλλος;». Δεν την απέφυγε και ο αθλητισμός, επικαλούμενος παραδείγματα που του προσφέρουν άφθονα οι φωτογραφίες από τα θέατρα με συναυλίες που αποτυπώνουν την παρουσία κόσμου. Τα είχε επικαλεστεί και ο καλλιτεχνικός κόσμος, επικαλούμενος τους τόπους θρησκευτικής λατρείας. Και πάει λέγοντας.

Γιάννης Ντεντόπουλος

Ανέκαθεν τον άνθρωπο τον αρρώσταινε η νοσηρή ελαστικότητα που μπέρδευε το πνεύμα του, την κρίση του και το συναίσθημά του. Πόσο μάλλον τον Ελληνα, που δεν έχει καταφέρει να οικοδομήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με την Πολιτεία. Πώς να σεβαστείς κάποιον, όταν θεωρείς ότι δεν σε σέβεται; Οταν είσαι πάντα καχύποπτος απέναντί του γιατί έχεις πειστεί ότι «όλα γίνονται με μέσο»; Οτι υπάρχουν κάποιοι «πονηροί» που έχουν τον τρόπο να πετυχαίνουν αυτό που θέλουν; Ως εκ τούτου, από τη μια έχουμε ένα συμβάν: για παράδειγμα την αύξηση των κρουσμάτων. Ολα όσα αναπτύσσονται από εκεί και πέρα είναι ερμηνείες.

Ο καθένας, ειδικά αν δεν έχει μια (τίμια και όχι καθοδηγούμενη) επιστημονική προσέγγιση, χρεώνει την ευθύνη στον άλλον. Στο άνοιγμα των συνόρων, στο άνοιγμα των νυχτερινών κέντρων, στην προσωπική ευθύνη που ξεχάστηκε με το πρώτο μακροβούτι στη θάλασσα.

Για να πούμε την αλήθεια, η πάλη με το άγνωστο που ξεκίνησε στην αρχή του χρόνου και συνεχίζεται –χωρίς να ξέρουμε μέχρι πότε– είναι για όλους εκτός από αυτούς που βρίσκονται στις ΜΕΘ ή «έφυγαν», ένα βολικό ελαφρυντικό. Οταν έχεις ακούσει τόσες αντικρουόμενες θεωρίες, δεν νιώθεις σίγουρος πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα. Γιατί, αν ήσουν, τότε οι μόνοι υπεύθυνοι θα ήταν οι «επιτρέποντες».

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.