Η νέα επίθεση στο Ασφαλιστικό

Η νέα επίθεση στο Ασφαλιστικό

  • |

Προκλητικά δώρα στους εργοδότες, στον τζόγο ο ιδρώτας των εργαζομένων

Στο τοπίο της πα­ρα­τε­τα­μέ­νης κρί­σης και της μειω­μέ­νης κερ­δο­φο­ρί­ας του κε­φα­λαί­ου, επι­τα­χύ­νο­νται τα αντι­δρα­στι­κά κυ­βερ­νη­τι­κά σχέ­δια για ακόμα ένα γύρο επί­θε­σης στο σύ­στη­μα κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης. Την ίδια ώρα, η κυ­βέρ­νη­ση προ­ω­θεί ακόμα πιο απο­φα­σι­στι­κά την πλήρη ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων, όπως προ­τεί­νει το δια­βό­η­το «σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη».

Σπύρος Αντωνίου

Με­γά­λη προ­βο­λή από τα κα­θε­στω­τι­κά ΜΜΕ, πήρε η εξαγ­γε­λία Μη­τσο­τά­κη από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη περί μεί­ω­σης των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών ερ­γο­δο­τών και ερ­γα­ζο­μέ­νων κατά 3 μο­νά­δες από 1/1/21, που τάχα ενι­σχύ­ει το ει­σό­δη­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και βοηθά σε νέες προ­σλή­ψεις. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχου­με να κά­νου­με με ακόμα μια προ­κλη­τι­κή ενί­σχυ­ση της κυ­βέρ­νη­σης προς τους «ανα­ξιο­πα­θού­ντες» κα­πι­τα­λι­στές.

Η μι­σθω­τή ερ­γα­σία είναι κοι­νω­νι­κή σχέση που συ­γκρο­τεί­ται από δύο αντα­γω­νι­στι­κά μέρη, τους ερ­γο­δό­τες και τους ερ­γα­ζό­με­νους. Όταν ΝΔ και ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μι­λούν για μέτρα στή­ρι­ξης της ερ­γα­σί­ας γε­νι­κώς, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μι­λούν για την ενί­σχυ­ση της κερ­δο­φο­ρί­ας των επι­χει­ρή­σε­ων. Το όφε­λος για τους ερ­γο­δό­τες από τη μεί­ω­ση των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών είναι με­γα­λύ­τε­ρο: από τις 3 πο­σο­στιαί­ες μο­νά­δες, το κέρ­δος των ερ­γο­δο­τών είναι 1,79. Οι λε­γό­με­νες «ερ­γο­δο­τι­κές» ει­σφο­ρές είναι τμήμα της αμοι­βής των ερ­γα­ζο­μέ­νων, απο­τε­λούν στην ουσία ένα τμήμα του μι­σθού των ερ­γα­ζο­μέ­νων που δεν τους κα­τα­βάλ­λε­ται, αλλά απο­δί­δε­ται ως ει­σφο­ρά στους ασφα­λι­στι­κούς ορ­γα­νι­σμούς.

Συ­νε­πώς έχου­με να κά­νου­με με απαλ­λα­γή των επι­χει­ρή­σε­ων από  υπο­χρε­ώ­σεις τους προς τους ερ­γα­ζό­με­νους, ένα με­γά­λο «δώρο» για την ερ­γο­δο­σία και έμ­με­ση επι­βά­ρυν­ση για τους μι­σθω­τούς. Γιατί αυτοί θα κλη­θούν -μέσω της φο­ρο­λο­γί­ας ή της πε­ρι­κο­πής των ασφα­λι­στι­κών τους δι­καιω­μά­των (και των συ­ντά­ξε­ων) -να κα­λύ­ψουν τις απώ­λειες για τα Ασφα­λι­στι­κά Τα­μεία.

Αυτές οι 3 μο­νά­δες στη μεί­ω­ση των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών θα προ­έλ­θουν από τις κρα­τή­σεις υπέρ του ΟΑΕΔ.Αυτό πρα­κτι­κά ση­μαί­νει ότι τα έσοδα του Ορ­γα­νι­σμού από τις ει­σφο­ρές ερ­γα­ζο­μέ­νων και ερ­γο­δο­τών, θα μειω­θούν κατά 56% ή 1,2 δισ. ευρώ πε­ρί­που­ε­τη­σί­ως, αν προ­σθέ­σου­με και τη μεί­ω­ση κατά 0,9 μο­νά­δες πουι­σχύ­ει από 1/6/20. Με άλλα λόγια, η δήθεν «φι­λο­λαϊ­κή» πα­ρέμ­βα­ση της κυ­βέρ­νη­σης πλήτ­τει πρώτα και κύρια τους ανέρ­γους, που συ­νε­χώς αυ­ξά­νο­νται εν μέσω κύ­μα­τος απο­λύ­σε­ων.

Ανά­λο­γα φι­λο­ερ­γο­δο­τι­κή πο­λι­τι­κή είναι και το πρό­γραμ­μα επι­δό­τη­σης 100.000 νέων θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας, με το κρά­τος να κα­λύ­πτει για 6 μήνες τις ει­σφο­ρές για κάθε ερ­γα­ζό­με­νο, υπό τον όρο ότι οι θέ­σεις ερ­γα­σί­ας δεν θα μειώ­νο­νται. Προ­σο­χή, ο αριθ­μός των θέ­σε­ων πα­ρα­μέ­νει ίδιος στις επι­χει­ρή­σεις που θα κά­νουν χρήση του προ­γράμ­μα­τος. Τα πρό­σω­πα, ο μι­σθός και οι όροι ερ­γα­σί­ας, μπο­ρούν να αλ­λά­ζουν σύμ­φω­να με τις επι­λο­γές των ερ­γο­δο­τών.

Η πα­ρα­πά­νω τα­ξι­κή πο­λι­τι­κή είναι μια κυ­νι­κή εφαρ­μο­γή της επι­δί­ω­ξης του κε­φα­λαί­ου να ανα­πλη­ρώ­σει τις απώ­λειες από την πτώση του πο­σο­στού κέρ­δους. Όταν η συ­μπί­ε­ση των μι­σθών έχει αγ­γί­ξει τα όρια αντο­χής της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας και της οι­κο­νο­μί­ας, όταν η μεί­ω­ση των συ­ντε­λε­στών φο­ρο­λό­γη­σης δεν επέ­φε­ρε καμία «άν­θι­ση» επεν­δύ­σε­ων, το να γλι­τώ­νουν τα αφε­ντι­κά το λε­γό­με­νο «μη μι­σθο­λο­γι­κό κό­στος», απο­τε­λεί έσχα­τη «λύση» για να δια­τη­ρη­θούν τα κέρδη σε ικα­νο­ποι­η­τι­κό επί­πε­δο. Όπως και το να βά­λουν χέρι στον «κου­μπα­ρά» των Τα­μεί­ων, τα αρ­πα­κτι­κά της «αγο­ράς».

Ένα κλασ­σι­κό σχήμα που ανα­πα­ρά­γε­ται χρό­νια τώρα και στο οποίο βα­σί­ζει την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της και η τω­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση, είναι ότι οι δα­πά­νες για την κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση πα­ρα­μέ­νουν υψη­λές (πα­ρό­λο που οι συ­ντά­ξεις έχουν μειω­θεί δρα­μα­τι­κά την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία, μαζί με τη δρα­μα­τι­κή μεί­ω­ση στα δι­καιώ­μα­τα και τις νό­μι­μες προσ­δο­κί­ες από το δη­μό­σιο σύ­στη­μα πε­ρί­θαλ­ψης).

Η αντι­με­τώ­πι­ση αυτής της συν­θή­κης, σύμ­φω­να με το αντερ­γα­τι­κό σχέ­διο Πισ­σα­ρί­δη, απαι­τεί την πλήρη ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση του τομέα της επι­κού­ρι­σης. Δεν πρό­κει­ται για κά­ποια «και­νο­τό­μα» ιδέα φυ­σι­κά, αλλά για την πλήρη εφαρ­μο­γή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής που πρω­το­εμ­φα­νί­στη­κε στην πε­ρί­ο­δο του σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τι­κού «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» επί Ση­μί­τη (επι­τρο­πή «σοφών» υπό τον Σπράο, πο­λι­τι­κή Γιαν­νί­τση στο υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας, «τομές» Νε­κτά­ριου στο ΙΚΑ κ.ο.κ.).

Βα­σι­κός στό­χος όλης της μνη­μο­νια­κής νο­μο­θε­σί­ας ήταν η κα­τε­δά­φι­ση της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, θε­σμο­θε­τώ­ντας την από­συρ­ση του κρά­τους από την υπο­χρέ­ω­ση χρη­μα­το­δό­τη­σης του Ασφα­λι­στι­κού και την  ταυ­τό­χρο­νη ενί­σχυ­ση των ιδιω­τι­κών ασφα­λι­στι­κών εται­ριών. Οι νόμοι που ακο­λού­θη­σαν (του Βρού­τση, του Κου­τρου­μά­νη, του Κα­τρού­γκα­λου) είχαν ως στόχο το δρα­στι­κό πε­ριο­ρι­σμό του δη­μό­σιου-κοι­νω­νι­κού χα­ρα­κτή­ρα του συ­στή­μα­τος ασφά­λι­σης και τη με­τα­τρο­πή του σε ιδιω­τι­κό-κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό.  Ανοί­γο­ντας το δρόμο για να «κα­λύ­πτο­νται» τα κενά στο κρά­τος πρό­νοιας από τους ιδιώ­τες. Κλι­μά­κω­ση σε αυτή την κα­τεύ­θυν­ση είναι η επι­χει­ρού­με­νη σή­με­ρα πα­ρά­δο­ση της επι­κου­ρι­κής ασφά­λι­ση­ςσε ιδιω­τι­κές ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες και εται­ρεί­ες δια­χεί­ρι­σης κε­φα­λαί­ων.

Με το κε­φα­λαιο­ποι­η­τι­κό σύ­στη­μα, οι υπο­χρε­ώ­σεις των ερ­γο­δο­τών που είχαν πε­τύ­χει διά­φο­ροι κλά­δοι (με αγώ­νες και Συμ­βά­σεις), που στή­ρι­ζαν την επι­κού­ρι­ση και την πε­ρί­θαλ­ψη, με­τα­φέ­ρο­νται τώρα στον ίδιο τον ερ­γα­ζό­με­νο. Οι νε­οει­σερ­χό­με­νοι στην αγορά ερ­γα­σί­ας θα δη­μιουρ­γούν έναν ατο­μι­κό «κου­μπα­ρά», απο­κλει­στι­κά με τις ει­σφο­ρές τους, που θα στη­ρί­ζει τα επι­κου­ρι­κά δι­καιώ­μα­τά τους στο μέλ­λον. Ο «κου­μπα­ράς» θα είναι «το­πο­θε­τη­μέ­νος» στα διά­φο­ρα επεν­δυ­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα που δη­μιουρ­γούν οι ασφα­λι­στι­κές εται­ρεί­ες.

Πέρα από το γε­γο­νός ότι αυτός ο ατο­μι­κός λο­γα­ρια­σμός θα είναι εξαι­ρε­τι­κά ισχνός για τους πε­ρισ­σό­τε­ρους/ες (με τη ση­με­ρι­νή ανερ­γία και την ελα­στι­κή ερ­γα­σία), μέσω της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σής του γί­νε­ται εξαι­ρε­τι­κά επι­σφα­λής. Ανα­ρίθ­μη­τες είναι οι χρε­ο­κο­πί­ες διά­φο­ρων εγ­χώ­ριων και διε­θνών ασφα­λι­στι­κών εται­ριών (ΑΣΠΙΣ, Lehman Brothers κ.α.), που δήθεν θα «αυ­γά­τι­ζαν» τον ιδρώ­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και τε­λι­κά εξα­νέ­μι­σαν οι­κο­νο­μί­ες χρό­νων στα χρη­μα­τι­στή­ρια. Το «κό­στος με­τά­βα­σης» στο νέο σύ­στη­μα, υπο­λο­γί­ζε­ται από ορι­σμέ­νους ερευ­νη­τές στα 57 δισ. ευρώ, ποσό που με τον έναν ή άλλον τρόπο θα κλη­θούν να πλη­ρώ­σουν ερ­γα­ζό­με­νοι και συ­ντα­ξιού­χοι που θα δουν επι­δεί­νω­ση του βιο­τι­κού τους επι­πέ­δου.

Έτσι η αλ­λη­λεγ­γύη στον τομέα της ασφά­λι­σης πε­ριο­ρί­ζε­ται δρα­στι­κά, η δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή ισχύς των συν­δι­κά­των αδυ­να­τί­ζει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο και μια νέα γενιά ερ­γα­ζό­με­νων θα εκ­παι­δευ­τεί στην αντί­λη­ψη ότι η σύ­ντα­ξη και η πε­ρί­θαλ­ψη είναι ατο­μι­κή υπό­θε­ση και όχι συλ­λο­γι­κός-κοι­νω­νι­κός το­μέ­ας όπου υπάρ­χει και η υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους και των ερ­γο­δο­τών.

Χρειά­ζε­ται να θυ­μό­μα­στε πως τα ελ­λεί­μα­τα στα Τα­μεία προ­έ­κυ­ψαν λόγω της δια­χρο­νι­κής λη­στεί­ας στα απο­θε­μα­τι­κά τους και της δρα­μα­τι­κής μεί­ω­σης των εσό­δων τους, εξαι­τί­ας των πο­λι­τι­κών άγριας λι­τό­τη­τας και απορ­ρύθ­μι­σης των ερ­γα­σια­κών σχέ­σε­ων. Το δη­μό­σιο σύ­στη­μα ασφά­λι­σης χάνει δε­κά­δες δισ. ευρώ το χρόνο μέσα από την αύ­ξη­ση της ανερ­γί­ας, μέσα από την αδή­λω­τη και ευ­έ­λι­κτη ερ­γα­σία και  από την ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή και την ει­σφο­ρο­κλο­πή που συ­νε­χί­ζο­νται με αμεί­ω­τες δια­στά­σεις.

Ο ΕΦΚΑ αδυ­να­τεί να εκ­δώ­σει συ­ντα­ξιο­δο­τι­κές απο­φά­σεις, καθώς το σύ­νο­λο των οφει­λών προς τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία έχει φτά­σει στο εξω­φρε­νι­κό ποσό των 37 δισ. ευρώ! Αυ­τούς τους «κα­λο­πλη­ρω­τές» επι­βρα­βεύ­ει ο Μη­τσο­τά­κης με νέες απαλ­λα­γές ει­σφο­ρών και με­τα­τρο­πή των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων σε «κε­φά­λαιο κί­νη­σης» για κερ­δο­σκο­πι­κά παι­χνί­δια και χρη­μα­τι­στη­ρια­κές φού­σκες.

Για το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα και την Αρι­στε­ρά δεν χωρά κα­νέ­νας εφη­συ­χα­σμός. Ο νέος γύρος επί­θε­σης στο Ασφα­λι­στι­κό πρέ­πει να ακυ­ρω­θεί. Μαζί με τα μέτρα για την προ­στα­σία της δη­μό­σιας υγεί­ας, την προ­στα­σία των μι­σθών και των θέ­σε­ων ερ­γα­σί­ας, οφεί­λου­με να διεκ­δι­κή­σου­με την αύ­ξη­ση της δη­μό­σιας δα­πά­νης για την κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση.

Και αυτό μπο­ρεί να γίνει μόνο με μέτρα και ερ­γα­λεία άντλη­σης πόρων για τη χρη­μα­το­δό­τη­ση του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, που δεν θα δι­στά­ζουν να συ­γκρού­ο­νται με την ερ­γο­δο­σία (επα­να­φο­ρά των ερ­γο­δο­τι­κών ει­σφο­ρών, έκτα­κτη φο­ρο­λό­γη­ση σε κερ­δο­φό­ρες  δρα­στη­ριό­τη­τες του κε­φα­λαί­ου που θα κα­τευ­θύ­νε­ται στα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία κ.ά.). Υπε­ρα­σπί­ζο­ντας επί­μο­να τον δη­μό­σιο, υπο­χρε­ω­τι­κό, κα­θο­λι­κό και ανα­δια­νε­μη­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα της κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης.

rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.