Σαν σακούλες σκουπιδιών

Σαν σακούλες σκουπιδιών

  • |

Τρίτη πρωί, Μεταξουργείο, οδός Κολοκυνθούς. Οδηγώ μηχανή, με πιάνει το κόκκινο φανάρι στη διασταύρωση με Μ. Αλεξάνδρου, που κάνει πάντα δυο αιώνες για να πρασινίσει. Το νυσταγμένο βλέμμα μου πέφτει στο αριστερό πεζοδρόμιο, όπου δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ ελέγχουν 6-7 τοξικοεξαρτημένα άτομα που κάθονται στο πεζοδρόμιο, σε άθλια κατάσταση. Παρακολουθώ στενά.

Γιώργος Δρούκας

Οι δύο άντρακλες, ούτως ή άλλως υψηλού αναστήματος αλλά και ντυμένοι με πλήρη εξάρτυση και κράνη, σηκώνουν έναν έναν τους ανθρώπους από κάτω και κάνουν συγκεκριμένες κινήσεις: ψάχνουν τσέπες, τους γυρίζουν 180°, ψάχνουν κωλότσεπες, ζητούν χαρτιά, λένε δυο άγριες κουβέντες χωρίς να περιμένουν καν απάντηση και διώχνουν τον καθέναν με τον οποίο έχουν τελειώσει το “θεάρεστο” έργο τους με μια γερή σπρωξιά.

Οι άνθρωποι, πάλι, μοιάζουν να γνωρίζουν το έργο σαν την παλάμη τους. Δεν προβάλλουν την παραμικρή αντίσταση, δεν ρωτούν γιατί υφίστανται αυτήν την ταλαιπωρία, δεν ανησυχούν καθώς δεν έχουν πάνω τους ούτε ίχνος από τις ουσίες που ψάχνουν τ’ άγρυπνα λαγωνικά της ΕΛ.ΑΣ. Εχουν αποδεχτεί τη διαδικασία σαν να πρόκειται για αναγκαίο κακό. Αφήνουν δύο λυσσασμένους άντρες να τους μεταχειρίζονται σαν σακούλες σκουπιδιών, που τις παίρνεις από δω και τις πετάς πιο κει, και απλώς περιμένουν να τελειώσει το μαρτύριο και να γυρίσουν στη μιζέρια τους.

Παρακολουθώ και σκέφτομαι με πόση βία, ατιμωρησία και προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας το κράτος έχει επιβάλει ως κανονικότητα αυτή τη συμπεριφορά της Αστυνομίας.

Οι σκέψεις μου διακόπτονται όταν οι αστυνομικοί αντιλαμβάνονται πως τους παρακολουθώ. Ο ένας κάνει νόημα στον άλλον, έρχονται μπροστά μου και μου λένε με άγριο ύφος: «Τι έγινε, έχουμε κανένα πρόβλημα;». Τσιμπάω στον εκφοβισμό και φεύγω. Σιχαίνομαι τον εαυτό μου.

.efsyn.gr