Σχετικά με την πρόσφατη δήλωση Τσακαλώτου \του Κώστα Καλλωνιάτη

Σχετικά με την πρόσφατη δήλωση Τσακαλώτου \του Κώστα Καλλωνιάτη

  • |

Αντιλαμβάνομαι πολύ καλά την πίκρα και τον θυμό του Προέδρου για τις κατηγορίες περί “πολιτικού απατεώνα και ψεύτη” που δέχθηκε στο παρελθόν με αφορμή πχ την αθέτηση της υπόσχεσης για το σκίσιμο των μνημονίων την επομένη των εκλογών, για την μη υιοθέτηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ή για την δήθεν προδοτική συμφωνία των Πρεσπών. Στην πολιτική υπάρχουν συχνά απρόβλεπτες εξελίξεις, σοβαρά λάθη εκτιμήσεων γίνονται που επιβάλλουν απότομες μεταστροφές και δύσκολες αποφάσεις χρειάζεται να ληφθούν με το ανάλογο πολιτικό κόστος.
Η Δεξιά πάντα απέδιδε και αποδίδει κακή πρόθεση και δόλια σκοπιμότητα στους πολιτικούς της αντιπάλους σε μία προσπάθεια να τους διαβάλλει προσωπικά και να τους διασύρει στη συνείδηση του λαού με προφανή εκλογικά οφέλη. Αυτό είναι το ήθος της (ο σκοπός αγιάζει τα μέσα), αυτή είναι η τακτική της.
Η Αριστερά, όμως, έχει άλλες αξίες και δεν μπορεί να παρασύρεται σε δίκες προθέσεων και καθολικά απαξιωτικούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς των πολιτικών της αντιπάλων. Και τη στάση αυτή δεν την υπαγορεύουν μόνον κάποιες δήθεν αφηρημένες ηθικές αρχές ή κάποια “αστική ευγένεια” όπως ορισμένοι έσπευσαν έτσι να την ευτελίσουν. Την υπαγορεύουν επίσης λόγοι ορθολογικής πολιτικής τακτικής. Γιατί όταν χαρακτηρίζεις ως “τον μεγαλύτερο πολιτικό απατεώνα” τον πρωθυπουργό μιας χώρας ο οποίος έχει νωπή ακόμη την εκλογική εντολή συγκεντρώνοντας ακόμη με μεγάλη διαφορά τις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος, ναι μεν ικανοποιείς το θυμικό των δικών σου ψηφοφόρων, όμως προσβάλλεις συναισθηματικά και συσπειρώνεις απέναντί σου την πλειοψηφία των μεσαίων στρωμάτων που επιδιώκεις να κερδίσεις πολιτικά.
Αυτός είναι ο λόγος που η δήλωση Τσακαλώτου ήταν και ηθικά και πολιτικά ορθή. Θα μπορούσε βεβαίως να τεθεί στα ηγετικά κομματικά όργανα και ίσως να έχει τεθεί στο παρελθόν, δεν το γνωρίζω. Όμως, αυτοί που σήμερα τον λοιδορούν για την παρέμβασή του αυτή θέτοντας στο στόχαστρο και τους 53 σαν τάση και απειλώντας με συστάσεις επιτροπών δεοντολογίας, καλά θα έκαναν πρωτύτερα να σκεφθούν πόσο σωστά και τακτικά λειτουργούν τα ηγετικά κομματικά όργανα που λαμβάνουν και τις αποφάσεις.
Και κάτι τελευταίο. Το επιχείρημα ότι συστήνεται (διορίζεται από μη κομματικό όργανο όπως σωστά επισημάνθηκε) επιτροπή δεοντολογίας γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται έξωθεν επιθέσεις και πρέπει τα μέλη να προσέχουν τις δηλώσεις τους για το καλό της ενότητας και της προς τα έξω εικόνας μας, είναι βεβαίως διάτρητο. Πολύ σοβαρότερες επιθέσεις δέχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ το πρώτο έτος της διακυβέρνησής του αλλά δεν χρειάστηκε αυτή την επιτροπή – αν και υπήρχε – για να λύσει με πολιτικό τρόπο εσωτερικά προβλήματα. Παρεμπιπτόντως, να θυμίσω πως η αρχή της διολίσθησης στον σταλινισμό έγινε όταν οι μπολσεβίκοι αμέσως μετά την επανάσταση κι επειδή βρίσκονταν σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες εξωτερικών πιέσεων αποφάσισαν να απαγορεύσουν τις τάσεις και την εσωκομματική δημοκρατία φιμώνοντας την τότε εσωκομματική αντιπολίτευση…
ΥΓ: στο κόμμα υπάρχουν οι κεντρικές γραμμές στα διάφορα πολιτικά ζητήματα που κάθε φορά προκύπτουν και η γενική κεντρική γραμμή δεοντολογίας που υπαγορεύει το καταστατικό. Όταν καταπατιέται η γενική κεντρική γραμμή που έχει αποφασίσει το κόμμα συλλογικά ποιος είναι αυτός που πρώτος είναι υπόλογος πρωτίστως στη συνείδηση του κόμματος και δευτερευόντως στην όποια επιτροπή δεοντολογίας ;

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.