Είχαν ήδη εγκαταλείψει την Παλαιστίνη, εγκαταλείπουν και τα προσχήµατα

Είχαν ήδη εγκαταλείψει την Παλαιστίνη, εγκαταλείπουν και τα προσχήµατα

  • |

Η συμφωνία ΗΑΕ-Μπαχρέιν-Ισραήλ

Στη διάρ­κεια του Αυ­γού­στου, όταν η αµε­ρι­κα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση προ­α­νήγ­γει­λε την επερ­χό­µε­νη πλήρη απο­κα­τά­στα­ση σχέ­σε­ων µε­τα­ξύ Ισ­ρα­ήλ και Ηνω­µέ­νων Αρα­βι­κών Εµι­ρά­των (ΗΑΕ), οι γνώ­στες της πε­ριο­χής εκτι­µού­σαν ότι θα ακο­λου­θή­σει αρ­γό­τε­ρα το Μπα­χρέιν. Τα πρά­γµα­τα τε­λι­κά έτρε­ξαν πολύ γρή­γο­ρα: Στις 15 Σε­πτέ­µβρη, στην τε­λε­τή επι­ση­µο­ποί­η­σης των δε­σµών Ισ­ρα­ήλ-ΗΑΕ, είχε ήδη ολο­κλη­ρω­θεί και η απο­κα­τά­στα­ση σχέ­σε­ων µε το Μπα­χρέιν, η οποία ανα­κοι­νώ­θη­κε

 επί­ση­µα την ίδια µέρα, ενι­σχύ­ο­ντας το «µή­νυ­µα» της φιέ­στας του Τραµπ στην Ουά­σινγ­κτον.

Πάνος Πέτρου

Με βάση αυτό το προη­γού­µε­νο, µπο­ρεί εύ­κο­λα κα­νείς να εκτι­µή­σει ότι η επι­χεί­ρη­ση «οµα­λο­ποί­η­σης» θα συ­νε­χι­στεί και µε άλ­λους «πρό­θυ­µους». Πα­ρε­µπι­πτό­ντως, το Οµάν έδωσε δη­µό­σια συγ­χα­ρη­τή­ρια σε ΗΑΕ και Μπα­χρέιν µετά τις συ­µφω­νί­ες. Η ανα­φο­ρά του Τραµπ ότι είναι «σε καλό δρόµο µε 4-5 ακόµα χώρες» δεν ήταν προ­ε­κλο­γι­κό πυ­ρο­τέ­χνη­µα, ούτε µία από τις υπερ­φί­α­λες δη­λώ­σεις που συ­νη­θί­ζει να εκτο­ξεύ­ει. Το προη­γού­µε­νο που δη­µιουρ­γή­θη­κε, γκρε­µί­ζει «τα­µπού» και «απε­λευ­θε­ρώ­νει» πολλά κα­θε­στώ­τα να ακο­λου­θή­σουν κι επί­ση­µα τον ίδιο δρόµο…

Η φύση της προ­δο­σί­ας

Με αυτήν την έν­νοια, η 15η Σε­πτέ­µβρη του 2020 είναι µια ακόµα µαύρη κη­λί­δα στην µακρά ιστο­ρία προ­δο­σιών του πα­λαι­στι­νια­κού αγώνα από τα αρα­βι­κά κα­θε­στώ­τα. Φυ­σι­κά δε συ­γκρί­νε­ται µε πολύ πιο εµβλη­µα­τι­κά γε­γο­νό­τα-κα­µπές όπως ο «µαύ­ρος Σε­πτέ­µβρης» στην Ιορ­δα­νία, ο εµφύ­λιος στο Λί­βα­νο ή ακόµα και οι πα­λιό­τε­ρες ει­ρη­νευ­τι­κές συ­µφω­νί­ες του Ισ­ρα­ήλ µε την Αί­γυ­πτο του Σα­ντάτ. Ακόµα και τότε, η στή­ρι­ξη των κα­θε­στώ­των στην πα­λαι­στι­νια­κή «Υπό­θε­ση» ήταν εν πολ­λοίς δη­µα­γω­γία εσω­τε­ρι­κής κα­τα­νά­λω­σης ή ερ­γα­λείο εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής. Ο Ζόζεφ Μα­σάντ έγρα­ψε ένα σχε­τι­κό άρθρο πρό­σφα­τα όπου τε­κµη­ριώ­νει ότι δεν υπάρ­χει µε­γα­λύ­τε­ρο προ­πα­γαν­δι­στι­κό ψέµα (ανα­πα­ρα­γό­µε­νο και από το Ισ­ρα­ήλ και από τα αρα­βι­κά κα­θε­στώ­τα) από την θε­ω­ρία ότι τα αρα­βι­κά κράτη τις πε­ρα­σµέ­νες δε­κα­ε­τί­ες «έβα­ζαν την Πα­λαι­στί­νη πάνω από τα εθνι­κά τους συ­µφέ­ρο­ντα». Αλλά η εποχή και το πλαί­σιό της επέ­βα­λαν ή επέ­τρε­παν µια πιο πρα­γµα­τι­κά αντα­γω­νι­στι­κή σχέση µε το Ισ­ρα­ήλ. Οι πι­σώ­πλα­τες µα­χαι­ριές στους Πα­λαι­στί­νιους ή η στρο­φή στην ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη µε το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ απο­τε­λού­σαν πολύ πιο δυ­να­µι­κά σοκ και πα­ρή­γα­γαν πιο πρα­γµα­τι­κές αλ­λα­γές «επί του πε­δί­ου».

Με αυτήν την έν­νοια τα ση­µε­ρι­νά δεν είναι και τόσο σο­κα­ρι­στι­κές εξε­λί­ξεις. Ιδιαί­τε­ρα µετά τη δε­κα­ε­τία του ’90, «ο κό­σµος το ’χε τού­µπα­νο» για την όλο και πιο στενή συ­νερ­γα­σία των αρα­βι­κών κα­θε­στώ­των µε το Ισ­ρα­ήλ. Θέλει λοι­πόν πολύ προ­σπά­θεια για να πα­ρου­σια­στούν οι πρό­σφα­τες συ­µφω­νί­ες ως κά­ποια «µε­γά­λη στρο­φή στη στάση του αρα­βι­κού κό­σµου». Όπως έγρα­ψε η Χανάν Ασ­ρά­ουϊ, µέλος της Εκτε­λε­στι­κής Επι­τρο­πής της PLO, «Το Ισ­ρα­ήλ αντα­µοί­βε­ται για το ότι δεν δια­κη­ρύτ­τει ανοι­χτά αυτό που κάνει στην Πα­λαι­στί­νη πα­ρά­νο­µα και διαρ­κώς από την αρχή της κα­το­χής [σσ: ανα­φο­ρά στο πά­γω­µα της επί­ση­µης προ­σάρ­τη­σης εδα­φών ως δήθεν «πα­ρα­χώ­ρη­ση» που απέ­σπα­σαν τα ΗΑΕ], ενώ τα Ηνω­µέ­να Αρα­βι­κά Εµι­ρά­τα απο­κα­λύ­πτουν δη­µό­σια τη µυ­στι­κή συ­νερ­γα­σία/σχέση τους µε το Ισ­ρα­ήλ. Μην µας κά­νε­τε χάρες πα­ρα­κα­λώ. Δεν εί­µα­στε το φύλο συκής κα­νε­νός!».

Αυτά έχουν τη ση­µα­σία τους, αλλά δεν ση­µαί­νουν ότι η επι­ση­µο­ποί­η­ση της εγκα­τά­λει­ψης των Πα­λαι­στι­νί­ων πρέ­πει να αντι­µε­τω­πι­στεί µε κυ­νι­κή αδια­φο­ρία. Αντί­θε­τα, στον αρα­βι­κό κόσµο µπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως ορι­στι­κή «απο­κά­λυ­ψη» του χά­σµα­τος ανά­µε­σα στις λαϊ­κές δια­θέ­σεις και τα κα­θε­στώ­τα που κυ­βερ­νούν -και αντί να «κλεί­σει» το πα­λαι­στι­νια­κό ζή­τη­µα, να το επα­να­φέ­ρει µε εκρη­κτι­κό τρόπο.

Η δη­µό­σια πα­ρα­δο­χή της κα­νο­νι­κο­ποί­η­σης των δε­σµών µε το Ισ­ρα­ήλ, αν και «χρο­νι­κό ενός προ­α­ναγ­γελ­θέ­ντος γάµου», στέλ­νει ένα ηχηρό µή­νυ­µα.

Μια «πρω­τιά» που κα­τα­γρά­φε­ται, είναι αυτό που ο Νε­τα­νιά­χου εµφα­νώς ικα­νο­ποι­η­µέ­νος πε­ριέ­γρα­ψε ως «Ει­ρή­νη για Ει­ρή­νη». Δεν ήταν µή­νυ­µα συ­να­δέλ­φω­σης. Δεν υπήρ­ξε το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ σε πό­λε­µο µε το Μπα­χρέιν ή τα ΗΑΕ, δεν υπήρ­χε καν µια κά­ποια απει­λή πο­λέ­µου η οποία τάχα απο­τρά­πη­κε. Το σχήµα χρη­σι­µο­ποι­ή­θη­κε για να υπο­γρα­µµί­σει το τέλος του «Γη για Ει­ρή­νη», που υπήρ­ξε η βάση της αρα­βι­κής ρη­το­ρι­κής τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες. Υπο­τί­θε­ται ότι η προ­ο­πτι­κή «οµα­λο­ποί­η­σης» των σχέ­σε­ων µε το Ισ­ρα­ήλ θα λει­τουρ­γού­σε ως «κί­νη­τρο» για να πα­ρα­χω­ρή­σει αυτό ένα πα­λαι­στι­νια­κό κρά­τος. Τα ΗΑΕ και το Μπα­χρέιν «εγκα­τα­λεί­πουν» αυτή τη δη­µό­σια γρα­µµή.

Έπει­τα, αυτή η απο­µά­κρυν­ση από το «Γη για Ει­ρή­νη» έρ­χε­ται στην πιο προ­κλη­τι­κή συ­γκυ­ρία, όταν το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ µε τη στή­ρι­ξη των ΗΠΑ όχι απλά δεν δεί­χνει τά­σεις «συ­µµόρ­φω­σης» στις πα­λιές υπο­σχέ­σεις του Όσλο, αλλά προ­χω­ρά στις πιο χο­ντρές προ­κλή­σεις  απέ­να­ντι σε πα­λιές «συ­ναι­νέ­σεις» (πρω­τεύ­ου­σα η Ιε­ρου­σα­λήµ, ρα­τσι­στι­κός «Νόµος Εβραϊ­κού Κρά­τους», διά­θε­ση επί­ση­µης προ­σάρ­τη­σης κι άλλων εδα­φών, «Λύση του Αιώνα» κ.ο.κ.). Είναι µια συν­θή­κη που (θα έπρε­πε να) ανοί­γει τη συ­ζή­τη­ση για κυ­ρώ­σεις-απο­µό­νω­ση του Κρά­τους του Ισ­ρα­ήλ ακόµα και σε όσους σέ­βο­νται το «φύλο συκής» του Όσλο, µιας και οι Τρα­µπ-Νε­τα­νιά­χου το πέ­τα­ξαν ωµά. Αντ’ αυτού, οι λε­γό­µε­νες «Συ­µφω­νί­ες του Αβρα­άµ» στέλ­νουν το αντί­θε­το µή­νυ­µα ότι το πα­λαι­στι­νια­κό «ξό­φλη­σε» και πρέ­πει να το κα­τα­πιού­µε και να «πάµε πα­ρα­κά­τω».

Οι αντι­δρά­σεις των κρα­τών

Η δια­µόρ­φω­ση ενός νέου γε­ω­πο­λι­τι­κού κλί­µα­τος απο­τυ­πώ­θη­κε και στη στάση του Αρα­βι­κού Συν­δέ­σµου. Η συλ­λο­γι­κή του από­φα­ση επα­νε­πι­βε­βαί­ω­σε την τυ­πι­κή στή­ρι­ξή του στην σα­ου­δα­ρα­βι­κής έµπνευ­σης αρα­βι­κή ει­ρη­νευ­τι­κή πρω­το­βου­λία του 2002 (Γη για Ει­ρή­νη, λύση δύο κρα­τών κλπ). Αλλά δεν έβγα­λε από­φα­ση κα­τα­δί­κης της στά­σης των ΗΑΕ-Μπα­χρέιν που ακύ­ρω­σαν στην πράξη αυτή τη συλ­λο­γι­κή γρα­µµή. Το ζή­τη­µα είναι τυ­πι­κό, αλλά συ­µβο­λι­κό: Πα­ρα­δο­σια­κά στον Αρα­βι­κό Σύν­δε­σµο, η ει­σή­γη­ση της PLO ήταν το «µί­νι­µουµ» κάτω από το οποίο απα­γο­ρευό­ταν να πέσει το όποιο κεί­µε­νο από­φα­σης. Διά­φο­ρα πρό­σφα­τα κα­τα­δι­κα­στι­κά κεί­µε­να (για την πρω­τεύ­ου­σα Ιε­ρου­σα­λήµ, για τη Λύση του Αιώνα) βγή­καν (υπο­κρι­τι­κά) υπό την πίεση αυτής της «πα­ρά­δο­σης». Ήταν η πρώτη φορά που η ει­σή­γη­ση της PLO (που ζή­τη­σε την ρη­το­ρι­κή κα­τα­δί­κη ΗΑΕ-Μπα­χρέιν) δεν έγινε η βάση της από­φα­σης. Κο­ντο­λο­γίς, καθώς εγκα­τα­λεί­πουν πλέον τα προ­σχή­µα­τα ΗΠΑ και Ισ­ρα­ήλ, το ίδιο αρ­χί­ζουν να κά­νουν και τα αρα­βι­κά κράτη…

Σε επί­πε­δο κρα­τών, το εν­δια­φέ­ρον στρέ­φε­ται σε το­πι­κούς παί­κτες: Τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, που είναι δε­δο­µέ­νος ο φι­λο-ισ­ραη­λι­νός προ­σα­να­το­λι­σµός της και «κινεί τα νή­µα­τα» στη δια­δι­κα­σία οµα­λο­ποί­η­σης απέ­να­ντι «στην κοινή ιρα­νι­κή απει­λή», αλλά έχει και µε­γα­λύ­τε­ρα «κρα­τή­µα­τα» ως προς τη δη­µό­σια ει­κό­να της (οι Σα­ούντ πα­ρου­σιά­ζο­νται ως «προ­στά­τες των ιερών τόπων του Ισλάµ»).

Το Κατάρ, που έχει δια­φο­ρο­ποι­η­θεί στην εξω­τε­ρι­κή του πο­λι­τι­κή (φλερτ µε Τουρ­κία και Ιράν, σχέ­σεις µε τη Μου­σου­λµα­νι­κή Αδελ­φό­τη­τα και συ­νε­πώς τη Χαµάς), αλλά βρί­σκε­ται υπό ασφυ­κτι­κή πίεση να «συ­µµορ­φω­θεί» (οι­κο­νο­µι­κός απο­κλει­σµός τα τε­λευ­ταία χρό­νια µε πρω­το­βου­λία των Σα­ούντ).

Το Ιράν και η Τουρ­κία, οι δύο δυ­νά­µεις που για τα δικά τους κί­νη­τρα, αυτή τη στι­γµή σπεύ­δουν να κα­λύ­ψουν το κενό που αφή­νει η επί­ση­µη κα­τάρ­ρευ­ση της «αρα­βι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης»: Η Τε­χε­ρά­νη έκανε λόγο για «πι­σώ­πλα­τη µα­χαι­ριά σε όλους τους µου­σου­λµά­νους» και η Άγκυ­ρα για «προ­δο­σία του πα­λαι­στι­νια­κού αγώνα».

Ει­ρή­νη;

Η επι­τά­χυν­ση της σύ­σφι­ξης των δε­σµών του Ισ­ρα­ήλ µε τις αρα­βι­κές µο­ναρ­χί­ες και άλλα κα­θε­στώ­τα δεν έχει τί­πο­τε το ει­ρη­νι­κό. Δεν αφορά µόνο την προη­γού­µε­νη επι­σή­µαν­ση ότι δεν υπήρ­ξε ποτέ «πό­λε­µος» που στα­µά­τη­σε ή απο­τρά­πη­κε.

Αφορά την πρα­γµα­τι­κό­τη­τα στην Πα­λαι­στί­νη: όπου η κα­θη­µε­ρι­νό­τη­τα είναι πό­λε­µος που συ­νε­χί­ζε­ται -µε την ασφυ­κτι­κή πο­λιορ­κία της Γάζας και τα πε­ριο­δι­κά σφυ­ρο­κο­πή­µα­τά της, µε την συ­νε­χι­ζό­µε­νη αρ­πα­γή γης και ισο­πέ­δω­ση σπι­τιών, µε µια στρα­τιω­τι­κή κα­το­χή στη θέση της και µια εθνο­κά­θαρ­ση σε εξέ­λι­ξη. Όσοι απο­κα­θι­στούν προ­νο­µια­κές σχέ­σεις µε τον ισχυ­ρό/κα­τα­πιε­στή, δεν προ­ω­θούν την ει­ρή­νη, απλά δια­λέ­γουν πλευ­ρά ενά­ντια στις εκ­κλή­σεις του κα­τα­πιε­σµέ­νου.

Αφορά ευ­ρύ­τε­ρους επι­κίν­δυ­νους σχε­δια­σµούς: είναι κοινό µυ­στι­κό ότι η σύ­µπυ­ξη του «άξονα» αρα­βι­κών µο­ναρ­χιών-Ισ­ρα­ήλ µε πα­ρα­γκω­νι­σµό του «αγκα­θιού» της Πα­λαι­στί­νης, έχει στό­χευ­ση προς την ανά­σχε­ση του Ιράν και τον σκλη­ρό αντα­γω­νι­σµό (µε Τουρ­κία/Κατάρ) για τον έλεγ­χο της πε­ριο­χής –«µέ­τω­πα» που µπο­ρούν να γί­νουν (όπου δεν είναι ήδη) επι­κίν­δυ­να θερµά.

Αφορά και «πό­λε­µο» στο εσω­τε­ρι­κό: ενά­ντια στον «εχθρό-λαό», που τρό­µα­ξε στρα­τη­γούς και µο­νάρ­χες το 2011, οι οποί­οι ανταλ­λάσ­σουν τε­χνο­γνω­σία, χρήµα κι όπλα µε­τα­ξύ τους (και µε τη Μο­σάντ) για να τον αντι­µε­τω­πί­σουν.

Ιµπε­ρια­λι­σµός

Σε αυ­τούς τους σχε­δια­σµούς, ο ρόλος των ΗΠΑ είναι κε­ντρι­κός -αν και µε δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο από αυτόν που εί­χα­µε γνω­ρί­σει την εποχή της µο­νο­πο­λι­κής πα­ντο­δυ­να­µί­ας του. Προ­τε­ραιό­τη­τα της Ουά­σινγ­κτον πα­ρα­µέ­νει ο «απε­γκλω­βι­σµός», για να ολο­κλη­ρω­θεί το πο­λυ­συ­ζη­τη­µέ­νο (και στοι­χειω­µέ­νο) «πίβοτ προς τον Ει­ρη­νι­κό Ωκε­α­νό». Για να το πε­τύ­χει αυτό χωρίς «πο­νο­κε­φά­λους», επι­χει­ρεί να ορ­γα­νώ­σει µια «τα­κτο­ποί­η­ση» της πε­ριο­χής, αφή­νο­ντας χώρο σε κά­ποιες δυ­νά­µεις, πιέ­ζο­ντας σε «ευ­θυ­γρά­µµι­ση» άλλες, ώστε να ανα­λά­βουν αυτές την πε­ρι­φρού­ρη­ση της στα­θε­ρό­τη­τας, χωρίς να απαι­τεί­ται η διαρ­κής πα­ρου­σία των ΗΠΑ. Αυτό ση­µαί­νει το «δεν θα εί­µα­στε µό­νι­µα ο πα­γκό­σµιος χω­ρο­φύ­λα­κας» του δό­γµα­τος Τραµπ κι όχι κά­ποια έγνοια για την πρό­ο­δο των λαών. Αυτό είναι το κί­νη­τρο των ΗΠΑ στο να πρι­µο­δο­τή­σουν κά­ποιους «το­πι­κούς παί­κτες» και να κλεί­σουν «εκ­κρε­µό­τη­τες» που µπαί­νουν εµπό­διο στην άδικη Pax Mediterranea που λέει κι ο Εµµα­νου­έλ Μα­κρόν…

Εµι­ρά­τα-Ελ­λά­δα-Συ­µµα­χία

Στο φόντο αυτού του σχε­δια­σµού εξε­λίσ­σε­ται η µε­τε­ω­ρι­κή άνο­δος των Εµι­ρά­των. Από «µι­κρός εταί­ρος» κάθε σκο­τει­νού σχε­δια­σµού των Σα­ούντ στην πε­ριο­χή, τα ΗΑΕ εδώ και χρό­νια γί­νο­νται όλο και πιο δρα­στή­ρια -στην κα­τα­στο­λή της εξέ­γερ­σης στο Μπα­χρέιν, στην ισο­πέ­δω­ση της Υε­µέ­νης, στη στρα­το­λό­γη­ση Σου­δα­νών µι­σθο­φό­ρων για λο­γα­ρια­σµό του πο­λέ­µαρ­χου Χα­φτάρ στη Λιβύη ή και στον άµεσο  βο­µβαρ­δι­σµό βά­σε­ων της κυ­βέρ­νη­σης Σά­ρατζ κ.ο.κ.

Σε όλο τον πα­ρα­πά­νω σχε­δια­σµό έχει εµπλα­κεί ενερ­γά και η Ελ­λά­δα. Διό­λου τυ­χαία, η ξαφ­νι­κή -και πο­λυ­δια­φη­µι­σµέ­νη από τον Μη­τσο­τά­κη αλλά και «εθνι­κούς δη­µο­σιο­γρά­φους»- ανα­βά­θµι­ση της συ­µµα­χί­ας µε τα ΗΑΕ και της πα­ρου­σί­ας τους στην Με­σό­γειο συ­µπί­πτει µε την επι­ση­µο­ποί­η­ση της συ­µµα­χί­ας τους µε το Ισ­ρα­ήλ. Ο «άξο­νας» που ανα­λα­µβά­νει την πε­ρι­φρού­ρη­ση της ιµπε­ρια­λι­στι­κής πει­θαρ­χί­ας έχει βαθιά σχέση µε το σχήµα Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Αί­γυ­πτος-Ισ­ρα­ήλ, που πλέον «διευ­ρύ­νε­ται» µε σά­πιες µο­ναρ­χί­ες του Κόλ­που και απο­κτά πλά­τες «επί του πε­δί­ου» από την νε­ο­α­ποι­κιο­κρα­τι­κή Γαλ­λία του υπερ­δρα­στή­ριου Μα­κρόν. Αυτή η αντι­δρα­στι­κή συ­µµα­χία έχει κα­τα­γρά­ψει ήδη «σύ­µπτω­ση συ­µφε­ρό­ντων» στη Λιβύη (υπέρ του Χα­φτάρ), στην γε­νι­κό­τε­ρη «ανά­σχε­ση της Τουρ­κί­ας», στην εδραί­ω­ση µιας νέας αντι­δρα­στι­κής «στα­θε­ρό­τη­τας» ενά­ντια στους λαούς της πε­ριο­χής, στην στή­ρι­ξη στο Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ ενά­ντια στους Πα­λαι­στί­νιους κ.ο.κ.

Πα­λαι­στί­νη

Γυρ­νώ­ντας στην Πα­λαι­στί­νη, έχει εν­δια­φέ­ρον η εκτί­µη­ση σε διε­θνή ρε­πορ­τάζ που ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ένας από τους στό­χους των «βί­αιων ανα­τρο­πών» που προ­ω­θεί ο Τραµπ είναι η ανα­τρο­πή των υπαρ­κτών πα­λαι­στι­νια­κών ηγε­σιών. Που αφορά προ­φα­νώς την «επά­ρα­τη» Χαµάς που επι­µέ­νει να αντι­στέ­κε­ται, αλλά φαί­νε­ται ότι αφορά και την απο­λύ­τως συ­µβι­βα­σµέ­νη ηγε­σία του Αµπάς στην Φατάχ, που θε­ω­ρεί­ται πολύ «προ­σκολ­λη­µέ­νη» στη ρη­το­ρι­κή και τις όποιες «κόκ­κι­νες γρα­µµές» της προη­γού­µε­νης πε­ριό­δου. Η πρώτη επι­διώ­κε­ται να συ­ντρι­βεί ή να στραγ­γα­λι­στεί, ενώ η δεύ­τε­ρη πιέ­ζε­ται να οδη­γη­θεί στην από­λυ­τη χρε­ο­κο­πία κι αδιέ­ξο­δο (µε το ορι­στι­κό τέλος της «υπό­σχε­σης» του Όσλο). Ενώ εξό­ρι­στος στα Ηνω­µέ­να Αρα­βι­κά Εµι­ρά­τα πε­ρι­µέ­νει ο Μο­χά­µεντ Ντα­λάν. Ο Ντα­λάν «διέ­πρε­ψε» στις προ­σπά­θειες ανα­τρο­πής της Χαµάς µετά τη νίκη της στις εκλο­γές του 2005 και στη συ­νέ­χεια επι­δό­θη­κε σε µη­χα­νορ­ρα­φί­ες για την ανα­τρο­πή της υπαρ­κτής ηγε­σί­ας της Φατάχ. Είναι ένας πλού­σιος άν­θρω­πος που το όνοµά του ανα­φέ­ρε­ται συχνά γύρω από το σε­νά­ριο του πλέον κα­τάλ­λη­λου να «ει­σβά­λει» στη Γάζα και γε­νι­κό­τε­ρα στα πα­λαι­στι­νια­κά εδάφη, ως «σω­τή­ρας», κα­βά­λα σε κον­βόι «αν­θρω­πι­στι­κής βο­ή­θειας».

Αντί­στα­ση

Ο συ­σχε­τι­σµός µπο­ρεί να δεί­χνει κα­τα­θλι­πτι­κός, αλλά επι­µέ­νου­µε ότι υπο­λο­γί­ζουν χωρίς το ξε­νο­δό­χο. Πρώτα και κύρια στην Πα­λαι­στί­νη: Όπου το «δεν υπάρ­χει ει­ρή­νη χωρίς δι­καιο­σύ­νη» και το «να υπάρ­χεις ση­µαί­νει να αντι­στέ­κε­σαι» δεν είναι συν­θή­µα­τα, αλλά τρό­πος ζωής. Όπου ξέ­σπα­σαν δια­δη­λώ­σεις στις οποί­ες πυρ­πο­λή­θη­καν οι φω­το­γρα­φί­ες των ηγε­τών του Μπα­χρέιν και των ΗΑΕ.

Έπει­τα στο «αρα­βι­κό πε­ζο­δρό­µιο». Όπου η συσ­σω­ρευ­µέ­νη οργή που εκ­φρά­στη­κε το 2011 και ξανά το 2019 µπο­ρεί να συ­να­ντη­θεί µε την οργή για την Πα­λαι­στί­νη. Ένα δεί­γµα µόνο ήταν οι δια­δη­λώ­σεις στο Μπα­χρέιν: Όπου η ύπαρ­ξη µιας σι­ϊ­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας (µε ό,τι ση­µαί­νει αυτό για την αίγλη που µπο­ρεί να ασκή­σει το ιρα­νι­κό αντι­πα­ρά­δει­γµα) κάνει το ζή­τη­µα της φι­λο-ισ­ραη­λι­νής στρο­φής ακόµα πιο επι­κίν­δυ­νο για τον µο­νάρ­χη. Όπου το 2011 χρειά­στη­καν σα­ου­δα­ρα­βι­κά τανκς και αστυ­νο­µία από τα ΗΑΕ για να αι­µα­το­κυ­λι­στεί µια δυ­να­µι­κή εξέ­γερ­ση και να σωθεί το πα­λά­τι. Ο αρ­νη­τι­κός γε­ω­πο­λι­τι­κός συ­σχε­τι­σµός και η ξε­διά­ντρο­πη «στρο­φή» των ηγε­σιών, δεν αντα­να­κλά κά­ποια αντί­στοι­χη αλ­λα­γή στις δια­θέ­σεις και τα αι­σθή­µα­τα των αρα­βι­κών µαζών προς την Πα­λαι­στί­νη. Ένα συ­γκλο­νι­στι­κό τρα­γού­δι της εξέ­γερ­σης του Λι­βά­νου µιλά για την κα­τα­πί­ε­ση και τη φτώ­χεια σε Ιράκ, Σα­ου­δι­κή Αρα­βία, Αλ­γε­ρία, Σου­δάν, Αί­γυ­πτο, Υε­µέ­νη, Μπα­χρέιν, Συρία. Αλλά δε ξε­χνού­σε να τε­λειώ­σει: «Πα­λαι­στί­νη αγα­πη­µέ­νη µας, στό­χος µας η λευ­τε­ριά σου! Κά­τω-Κά­τω το Ισ­ρα­ήλ! Κά­τω-Κά­τω το Ισ­ρα­ήλ!».

Αντί­στοι­χες δια­θέ­σεις πρέ­πει να δεί­ξει και το κί­νη­µα στη Δύση. Συ­µπε­ρι­λα­µβα­νο­µέ­νης της Ελ­λά­δας -για πολύ συ­γκε­κρι­µέ­νους λό­γους, που πε­ρι­γρά­φη­καν πα­ρα­πά­νω κι αφο­ρούν τον ρόλο που διεκ­δι­κεί το ελ­λη­νι­κό κρά­τος σε όλο το βρώ­µι­κο παι­χνί­δι στην πε­ριο­χή. Σή­µε­ρα  κα­λού­µα­στε από τα εγ­χώ­ρια ΜΜΕ να ταυ­τι­στού­µε µε την δυ­τι­κή «οργή» για τον Ερ­ντο­γάν που δια­τη­ρεί καλές σχέ­σεις µε τους Πα­λαι­στί­νιους «τρο­µο­κρά­τες» της Χαµάς, ενώ διά­φο­ροι «πα­τριώ­τες»  ανα­κα­λύ­πτουν   πα­λαι­στι­νια­κή αχα­ρι­στία (!) για να δι­καιο­λο­γή­σουν τον εθνι­κό ενα­γκα­λι­σµό µε το Ισ­ρα­ήλ. Σή­µε­ρα, πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ, εµείς εί­µα­στε µε την Πα­λαι­στί­νη.

://rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.