Οι Αμερικανοί, οι πολιτικοί κι εμείς

Οι Αμερικανοί, οι πολιτικοί κι εμείς

  • |

Πέσαμε πάλι από τα σύννεφα εμείς οι συνηθισμένοι να περηφανευόμαστε για το υψηλό δημοκρατικό μας φρόνημα ακούγοντας τους δύο Αμερικανούς υποψήφιους να προβαίνουν σε λεκτικές χυδαιότητες ο ένας εναντίον του άλλου. «Μα, τόσος εξευτελισμός της πολιτικής;» αναρωτιόμαστε, «αυτοί είναι οι πολιτικοί άνθρωποι του εικοστού πρώτου αιώνα, αιώνα του υψηλότερου τεχνικού πολιτισμού που έχει ώς τούδε γνωρίσει η ανθρωπότητα;».

Γιώργος Σταματόπουλος

Λες και δεν γνωρίζαμε τι κουμάσια είναι οι πολιτικοί της τελευταίας πεντηκονταετίας -όχι ότι διέφεραν πρωτύτερα αλλά τουλάχιστον διέθεταν μια στοιχειώδη, πολλές φορές και εντυπωσιακή, παιδεία. Κουτσά-στραβά κάτι κατάφεραν, όσο κι αν το πόπολο μένουμε δυσαρεστημένοι – και με το δίκιο μας, βεβαίως.

Σήμερα ο πολιτικός δεν είναι απαραίτητο να είναι πεπαιδευμένος, ούτε καν πεπολιτισμένος· αρκεί η υποταγή του στην ελίτ της χώρας του, το μπόλιασμά του με την «ιδεολογία» αυτής της ελίτ. Εάν δηλωθεί η υποταγή εμπράκτως, τότε ο πολιτικός αυτός έχει λαμπρό μέλλον. Δεν ενδιαφέρεται η ελίτ για την ποιότητα και την «προσωπικότητα» του πολιτικού, αρκεί ο τελευταίος να προωθεί και να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της – δεν πάει να είναι και κούτσουρο [ο πολιτικός].

Το αμερικανικό ντιμπέιτ, όπως το λένε, απλώς έδειξε γι’ ακόμη μία φορά τη γύμνια και την ταπείνωση της πολιτικής σκέψης και κουλτούρας, ανέδειξε τις νέες «αξίες» του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, όπως είναι ο κυνισμός, η χυδαιότητα, ο αμοραλισμός, η περιφρόνηση του πολιτισμού και της ευπρέπειας [ρατσισμός, εθνικισμός και λοιπά]. Ποιος πλέον δεν έχει εμπεδώσει ότι έτσι και αρχίσει να επικαλείται την αρετή ή την ηθική, τον ορθό λόγο έστω, καταντάει δακτυλοδεικτούμενος και λοιδορούμενος προσέτι εάν τυχόν επιμένει – το ντουβάρι…

Κοιτάζοντας τόσα χρόνια την ασχήμια η ασχήμια μπήκε μέσα μας, κατέλαβε τα κύτταρά μας – και πώς να ξεριζώσει κανείς τέτοια κύτταρα; Αντί να εξαλειφθούν [από ποιες αλήθεια δυνάμεις;], αυτά πολλαπλασιάζονται και διασπείρονται σε αίμα, νου, ψυχή. Να σκεφτεί κανείς ότι αυτό το παθαίνουν και όσοι έχουν [ακόμη] μάτια και νου και βλέπουν τη μετάλλαξη αυτή του ανθρωπίνου είδους – αυτό διότι οι αισθήσεις τους έχουν αλλοιωθεί [από την τόση βαρβαρότητα].

Αυτό, πάλι, μήπως είναι με τη σειρά του μια άλλη μορφή χυδαιότητας; Είναι βέβαια σαν να παραδεχόμαστε ότι η πολιτική, όπως τη φαντάστηκαν και τη συνέλαβαν οι πρωτοπόροι, είναι μια χαμένη υπόθεση και το μέλλον δυσβάστακτο και φρικαλέο – και πώς να μην είναι με τόση απάθεια γύρω μας και με τόσους πιστούς υπηρέτες αυτής της απάθειας [και αδράνειας].

Ο Τραμπ λοιπόν δεν είναι κανένα τέρας, είναι η «ομαλή» εξέλιξη της αδυναμίας της κοινωνίας να παρέμβει στην άσκηση πολιτικής διότι, λέει [ποιος λέει;], δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο το θαυμαστό δημοκρατικό αντιπροσωπευτικό σύστημά μας [Ανατολής και Δύσης]. Υπάρχουν αμέτρητοι, μικροί και μεγάλοι Τραμπ στην αμερικανική κοινωνία, που, μην ξεχνάμε, μαστίζεται από αναλφαβητισμό, εγκληματικότητα και ανεργία [εξαθλίωση στη χώρα όπου κάποιος, υποτίθεται, κατακτά τα όνειρά του]. Τα ίδια συμβαίνουν σε όλους τους λαούς, σε όλες τις κοινωνίες. Και οι λαοί έχουν μερίδιο στην κατάπτωσή τους [μας].

efsyn.gr