Για τη θωράκιση της ελληνικής κοινωνίας

Για τη θωράκιση της ελληνικής κοινωνίας

  • |

Υπάρχουν οι αισιόδοξοι, που είτε βρέχει είτε χιονίζει διαλαλούν ότι ο καιρός είναι μια χαρά, και υπάρχουν και οι απαισιόδοξοι, που είτε έχει λιακάδα είτε αιθρία ξινίζουν τα μούτρα τους και υποτονθορύζουν ότι ο καιρός είναι χάλια. Και οι μεν και οι δε τρώγονται με τα ρούχα τους -τους φταίνε όλοι και όλα που τους περιτριγυρίζουν στον καθημερινό τους βίο. Και οι δύο κατηγορίες είναι σε σχέση σύγκρουσης αφού ουδέποτε μονοιάζουν και ουδέποτε καταλήγουν σε κοινά συμπεράσματα.

Γιώργος Σταματόπουλος

Σήμερα εντούτοις, ημέρα ιστορική ούτως ή άλλως, οι Ελληνες φαίνεται να συμφωνούν στην πάνδημη καταδίκη της ναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή -αρκεί η Δικαιοσύνη να πράξει το έργο της, αυτό που θα ικανοποιήσει το λαϊκό αίσθημα, που αρκετά έχει περιφρονηθεί από θεσμούς και το ίδιο το κράτος. Είναι σαν μια κάποια ευκαιρία για την ελληνική κοινωνία να θυμηθεί [εάν είμαστε σε θέση να θυμόμαστε] ότι μόνο σε καιρό ομόνοιας αναδείχτηκε το κοινό φρόνημα: όλοι μαζί απέναντι στον εχθρό [και ας μην είμαστε και ακριβώς όλοι].

Εντάξει αν δεν θυμόμαστε [δεν μάθαμε ίσως] τι σημαίνει ομόνοια· εξακολουθεί όμως να φαντάζει τούτη η μέρα σαν μια απαρχή για αμυντική θωράκιση της κοινωνίας απέναντι σε εγκληματίες που επιβουλεύονται το δημοκρατικό πολίτευμα. Μην αρχίζουμε τώρα ότι αυτό το πολίτευμα που έχουμε δεν θυμίζει και σε πολλά ένα δημοκρατικό καθεστώς -μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Πρέπει να υπάρχει αυτή η μικρή έστω ελευθερία που παρέχει τούτο το σύστημα ώστε να οργανωθούν μορφές που θα το βελτιώσουν ή θα αλλάξουν τη δομή του εκ βάθρων, οικοδομώντας μια εκτεταμένη δημοκρατία [άμεση, συμμετοχική ή όπως αλλιώς ας λέγεται].

Ευκαιρία, επίσης, για αναστοχασμό τούτη η μέρα, για επαναξιολόγηση, για επανεκτίμηση της ώς τούδε πορείας του καθενός [τέτοια ώρα, τέτοια λόγια βεβαίως, αλλά έτσι είναι οι ιστορικές μέρες: εκπέμπουν επικότητα, φαντάζουν οιονεί θριαμβικές]. Παρήγορο παρ’ όλα αυτά είναι ότι οι νεότερες γενιές έχουν βάλει κατάσαρκα το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης αν και στις αρχές είχαν επιδείξει κάποια αδιαφορία· είδαν, όμως, έζησαν στο πετσί τους τι μπορεί να κάνουν τα φασιστικά καθάρματα, όταν μάλιστα ανοίγεται μπροστά τους χώρος από μια καθεύδουσα, έως τότε, κοινωνία. Φυσικά τώρα όλοι [οφείλουν να] ξέρουν. Δεν υπάρχει δικαιολογία πλέον μετά από μια τέτοια επώδυνη εμπειρία.

Θυμάμαι τις αρχές της δεύτερης δεκαετίας τούτου του αιώνα όταν τα πρωτοπαλίκαρα της οργάνωσης ήσαν στις «δόξες» τους και αλώνιζαν τους νομούς της χώρας οπλισμένοι και με κάτι μαύρα τζιπ και τρομοκρατούσαν (;) τον κόσμο -και όταν ήρθαν τα δύσκολα έκλαιγαν απαρηγόρητοι προσπαθώντας να σώσουν το τομάρι τους. Ανθρωπάκια. Θρασύδειλοι. Ετσι είναι όμως όσοι αποκτούν ξαφνικά εξουσία και παράλληλα δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από αστυνομία και Δικαιοσύνη. Κάποτε όλα αυτά, ευτυχώς, σταματάνε, αρκεί να μην είναι αργά. Η θωράκιση λοιπόν της ελληνικής κοινωνίας, που πολλές δικτατορίες έχει υποστεί, φαντάζει ως συνθήκη εκ των ων ουκ άνευ. Τίποτα άλλο. Ενσταση: θωράκιση, ναι, αλλά πώς, από ποιους;

.efsyn.gr