Για τον [εκ]φασισμό και μετά τις ποινές

Για τον [εκ]φασισμό και μετά τις ποινές

  • |

Eκείνο που φαίνεται να συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μετά την επιβολή των ποινών είναι το πώς θα χαλιναγωγηθεί ο διαπιστωμένα εξαπλούμενος εκφασισμός, όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας αλλά συμπάσης της ανθρωπότητος. Ενδιαφέρει επίσης ότι πολλοί από τους θεωρούμενους πολίτες έχουν προ πολλού απεμπολήσει θεμελιώδη δικαιώματά τους, όπως είναι δ.χ., η τροφή, η στέγαση, η ελευθερία έκφρασης, που είναι απαραίτητα σε ένα δημοκρατικό καθεστώς για να λειτουργήσει.

Γιώργος Σταματόπουλος
Αυτό συμβαίνει διότι η αντιπροσωπευτικότητα δεν υφίσταται στην άσκηση πολιτικής και μόνο οι έχοντες πρόσβαση στην εξουσία αποκτούν τη δυνατότητα να θεωρούνται [όχι απαραιτήτως να είναι] πολίτες ή τέλος πάντων κάτοικοι μια ευνομούμενης πολιτείας.

Η εμφάνιση της Χρυσής Αυγής δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα αυτής της ισχνής αντιπροσωπευτικότητας – και αυτό το γνωρίζουν καλά τα δύο μεγάλα αυτή τη στιγμή πολιτικά κόμματα, εξ ου και η πρεμούρα τους να μεταθέσουν τις ευθύνες για την «άνθηση» της εγκληματικής οργάνωσης το ένα στο άλλο [και τα άλλα κόμματα δεν πάνε πίσω στην προσπάθειά τους να αποποιηθούν κάθε ευθύνη].

Δικαιώνεται ασφαλώς ο αδιάλειπτος αντιφασιστικός αγώνας μερικών [όχι και τόσο πολλών] καθώς και η τραγική [γενναία και ακάματη και αποφασιστική] Ελληνίδα μάνα Μάγδα Φύσσα – αυτών που όρθωσαν ανάστημα· ήθελε ψυχή κάτι τέτοιο.

Προκύπτουν όμως ερωτήματα για την επόμενη μέρα της καταδίκης της ναζιστικής οργάνωσης. Δεν είναι ανάγκη να είναι ναζιστές οι μελλοντικοί φασίστες [διότι δεν εξέλιπαν] – αρκούν ο κοινωνικός ρατσισμός, ο φυλετικός ρατσισμός [προϊόντα της αμάθειας και της ελλιπούς ή της στρεβλής, εθνικοπαθούς παιδείας], η αρχομανία και απληστία. ο αθέμιτος ανταγωνισμός, η πλύση εγκεφάλου που γίνεται στην τηλοψία, ο άκρατος καταναλωτισμός, [η πείνα και η φτώχεια, μην ξεχνάμε, όπως βεβαίως και τα -πώς τα λένε- μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου ο καθένας νομίζει ότι νιώθει ελεύθερος να εκφράζεται και να υβρίζει ασυστόλως όποιον δεν του αρέσει ή όποιον θέλει για προσωπικούς λόγους να αμαυρώσει].

Παραμένει παρ’ όλα αυτά το αίτημα για επαναπροσδιορισμό της έννοιας «φασισμός» και πώς είναι δυνατόν αυτός να εξαλειφθεί. Τουλάχιστον να συγκρατηθεί ο πολεμικός χαρακτήρας όσων διαπνέονται από τέτοιες «ιδέες». Αυτό μπορούν να το κάνουν ομάδες ή κοινότητες που αγαπούν την ειρηνική συνύπαρξη έναντι αυτών που θεωρούν εαυτούς ανώτερους από άλλους λαούς [και χωρίς να υπάρχει λόγος για κάτι τέτοιο]. Εχουμε πολλά να ακούσουμε, να δούμε και να διαβάσουμε εν όψει του εορτασμού των διακοσίων χρόνων από την εξέγερση του 1821 – οι πρώτες ενδείξεις είναι ανατριχιαστικές.

Το πρόβλημα δεν συνίσταται στην ιδεολογία αλλά στο πώς κάποια ιδεολογία μετατρέπεται σε εγκληματική πράξη. Ο πόλεμος κατά του φασισμού δεν είναι κανένα κυνήγι μαγισσών – είναι προσπάθεια να αναδειχτούν τα οφέλη από την ύπαρξη μιας δημοκρατικής πολιτείας και πώς αυτή η πολιτεία μπορεί να γίνει πρότυπο για τη βελτίωσή της και την εξάπλωσή της στην οικουμένη. Η βία μπορεί να μην είναι δυνατό να εκλείψει από τις κοινωνίες, είναι όμως δυνατό να τιθασευτεί, να κατευναστεί έστω – και μόνο με την ενδυνάμωση των θεσμών ενός δημοκρατικού πολιτεύματος είναι αυτό εφικτό.

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.