Η εισαγγελέας και το λαϊκό αίσθημα

Η εισαγγελέας και το λαϊκό αίσθημα

  • |

Στους συνηγόρους της Πολιτικής Αγωγής ουδεμία έκπληξη προκάλεσε η πρόταση της, ανεκδιήγητης, κυκλοθυμικής (;) ούτως ή άλλως, εισαγγελέως να μην πάνε φυλακή οι καταδικασθέντες της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Κάτι νομικά επικαλέστηκε, ότι τάχα μου δεν πρόκειται να επαναλάβουν τις φρικωδίες τους επειδή έκλεισαν τα γραφεία τους και η εφημερίδα τους, ότι όλοι ξέρουν πού διαμένουν και ότι ουδείς προσπάθησε να εξαφανιστεί όλο αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα της δίκης και άλλα που ορίζει ο νόμος.

Γιώργος Σταματόπουλος

Η εισαγγελέας αυτή, συνεπής με την πρότασή της πριν από μήνες [Δεκέμβριο του ’19] να αθωωθούν οι χρυσαυγίτες, τι επαφή έχει με τη δικαιοσύνη αλλά και το λαϊκό αίσθημα περί δικαιοσύνης; Πού ζει, αλήθεια;

Εκπληξη και μάλιστα πρώτου μεγέθους θα είναι εάν οι δικαστές υιοθετήσουν αυτήν της την πρόταση, κάτι που θεωρείται αδιανόητο από όλους τους εχέφρονες και δημοκρατικούς πολίτες. Εκτός από ανώτερη λειτουργός (;) της Θέμιδας η εισαγγελέας είναι και γυναίκα και απλή πολίτιδα. Χαμπάρι δεν έχει πάρει τι έκαναν τόσα χρόνια οι «λεβέντες» [που αποδείχτηκαν όρνιθες] ναζιστές;

Δεν σηκώθηκαν τα μαλλιά της κεφαλής της από τα εγκλήματα τα οποία διέπραξαν, από τη διάχυση του ρατσιστικού και εθνικιστικού λόγου στην ελληνική κοινωνία; Δεν αντελήφθη τη νοσηρότητα αυτού του λόγου, δεν κατάλαβε πόσο επικίνδυνος είναι για την ίδια τη δημοκρατία; Οργίζεται κανείς, όσο νομομαθής κι αν θέλει να φαίνεται ή να επιδεικνύεται, από αυτήν την πρόταση και δεν ξέρει πια τι να υποθέσει. Εχει μήπως απειληθεί η ζωή της από αυτά τα «παλικάρια»; Είναι φίλα προσκείμενη μήπως στην ιδεολογία τους; Τα ερωτήματα αυτά προκύπτουν αβίαστα και απασχολούν τα ελληνικά νοικοκυριά και την ελληνική διανόηση [τους ναυτικούς και τους στεριανούς].

Πολλές φορές το γράμμα του νόμου δεν συμπίπτει, δεν ταυτίζεται με το πνεύμα του και αυτό το γνωρίζουν όσοι υπηρετούν τη δικαστική εξουσία. Ο,τι και να επικαλέστηκε η κυρία εισαγγελέας ωχριά μπροστά στο δίκαιο αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης – το αίτημα αυτό προέρχεται από τη λαχτάρα του λαϊκού αισθήματος, δεν είναι κάποια μανία για λιντσάρισμα ή τυφλή εκδίκηση.

Η δικαιοσύνη δεν είναι προσωπική [του δικαστή] υπόθεση, η ακριβής απόδοσή της ενισχύει τους δημοκρατικούς θεσμούς και δίνει κουράγιο και ελπίδα στους φτωχούς και αδύναμους, σε αδέσποτους πρόσφυγες και σε μειονότητες, που διεκδικούν τη θέση τους στην απολαυή όσων προσφέρει ένα δημοκρατικό πολίτευμα στους πολίτες του [έστω υπηκόους του]. Τίποτε από από όλα αυτά δεν έχει απασχολήσει την κυρία αυτή; Προφανώς όχι.

Σημασία όμως δεν έχει τι βούλεται η ίδια αλλά τι θα αποφασίσουν οι συνάδελφοί της του Εφετείου – είναι βέβαιο ότι θα κινηθούν σε δίκαιες ατραπούς [λεωφόρους!] ώστε να επανακάμψει η ηρεμία και η δημοκρατικότητα [ό,τι και να σημαίνει αυτή η έννοια] στην κάθε μέρα των κατοίκων τούτης της χώρας. Οι άνθρωποι αυτοί καταδικάστηκαν ως εγκληματίες – απαξάπαντες οφείλουν να οδηγηθούν στη φυλακή [στα σίδερα, που είναι και για τους λεβέντες]. Οτιδήποτε άλλο θα είναι άδικο – και πενιχρό..

.efsyn.gr