Θερμόαιμοι και ψύχραιμοι

Θερμόαιμοι και ψύχραιμοι

  • |

Δυστυχώς ο Ερντογάν δεν σε αφήνει να αγιάσεις. Αυταρχικός και αντιδραστικός στο εσωτερικό της χώρας, μεγαλομανής, με ισχυρές ενδείξεις ότι πάσχει από τη γνωστή νόσο των πολιτικών follie de grandeur στο εξωτερικό. Ως άλλος Τραμπ, ταυτίζει τον εαυτό του με την Τουρκία που όλοι υποτιμούν και αδικούν και της οποίας το μεγαλειώδες οθωμανικό παρελθόν (λ.χ. Ματζικέρτ) μόνο αυτός μπορεί να αποκαταστήσει. Μια Τουρκία που στην ανατολική Μεσόγειο και γενικότερα στη Μέση Ανατολή δικαιούται να ηγεμονεύσει.

Γιώργος Γιαννουλόπουλος

Ο εθνικισμός είναι μια ασθένεια με περίεργες και κρυφές παρενέργειες. Σε μια πρώτη ματιά επιδιώκει τη μετωπική σύγκρουση με τον αντίπαλο, ταυτόχρονα όμως τον ενισχύει. Ακούγεται παράδοξο αλλά σημαίνει το εξής απλό: ο εθνικισμός του Ερντογάν υποδαυλίζει τον δικό μας. Με αποτέλεσμα, όποια κι αν είναι η έκβαση της μάχης, ο μόνος νικητής θα είναι ο εθνικισμός. Και θα νικήσει διότι αποκλείει εξ ορισμού μια εύλογη λύση, η οποία θα προκύψει από διαιτησία ή έναν αμοιβαία αποδεκτό συμβιβασμό. Για παράδειγμα όταν η Τουρκία ισχυρίζεται ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, εξωθεί τους δικούς μας να πουν ότι υφαλοκρηπίδα έχουν ακόμα και οι βραχονησίδες, όπου και να βρίσκονται, ενώ υπάρχουν άνθρωποι, γνώστες των πραγμάτων και νουνεχείς, που επισημαίνουν ότι τέτοιου είδους διαφωνίες δεν καλύπτονται από ξεκάθαρες γενικές αρχές που δικαιώνουν απόλυτα τη μία ή την άλλη πλευρά.

Αν λοιπόν ο εθνικισμός και ο επακόλουθος μαξιμαλισμός των δύο αντιπάλων αλληλοτροφοδοτούνται, η καταγγελία του Ερντογάν, όσο δικαιολογημένη και να είναι, δεν αρκεί όταν δεν συνοδεύεται από μια κριτική του δικού μας εθνικισμού. Δείγματα του οποίου δόθηκαν πολλά και από εκείνους που δεν το περιμέναμε. Για παράδειγμα, η Φώφη Γεννηματά ισχυρίστηκε ότι θα έπρεπε να αντιδράσουμε «επιχειρησιακά» -όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτός ο ευφημισμός- για να σταματήσουμε το «Ορούτς Ρέις» στα 12 μίλια ενώ τα χωρικά ύδατα της χώρας σταματούν στα 6. Πέραν των οποίων αρχίζουν τα διεθνή, τα οποία μας ανήκουν όσο ανήκουν στην Τουρκία ή στον Καναδά. Δηλαδή σε κανέναν. Δυστυχώς οι Ελληνες, παρακινούμενοι από τα κανάλια που δίνουν ρεσιτάλ πατριωτικής μαχητικότητας, δεν έχουν αντιληφθεί πως όταν πηγαίνουμε σε κάποιο νησί του Αιγαίου το καλοκαίρι, έχουμε βγει δυο-τρεις φορές από την ελληνική επικράτεια χωρίς να γίνει έλεγχος διαβατηρίων και χωρίς Duty Free. Παρόμοια ήταν και η άποψη του Γιώργου Κατρούγκαλου, σύμφωνα με τον οποίο το τουρκικό ερευνητικό σκάφος παραβίασε το «νοητό όριο» των 12 μιλίων. Και επειδή είναι νομικός και καθηγητής πανεπιστημίου, μήπως θα μπορούσε να μας εξηγήσει τι σημαίνει η εν λόγω έννοια και αν παράγει δικαιώματα. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την υφαλοκρηπίδα. Οι έρευνες της Τουρκίας είναι όντως προκλητικές. Δεδομένου όμως ότι δεν έχει ακόμα οριοθετηθεί γιατί μιλάμε για «ελληνική υφαλοκρηπίδα»; Αυτή είναι η δική μας θέση αν φτάσουμε στις συνομιλίες ή στη Χάγη. Μέχρι τότε όμως τι άλλο μπορεί να είναι παρά διεκδικούμενη; Οσο για την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, γιατί δεν σκέφτηκε κανείς πως η διατήρηση του status quo των 6 μιλίων θα αποτελέσει παραχώρηση που θα μας επιτρέψει να απαιτήσουμε ανταλλάγματα από την Τουρκία;

Οπως έγραψε ο αντιναύαρχος Αντώνης Αντωνιάδης στην «Εφημερίδα των Συντακτών» στις 26/10, δεν πρέπει «να θίγουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια εμφανιζόμενοι διεθνώς ως αναξιόπιστοι, φοβισμένοι, αδιάβαστοι και ορισμένες φορές γραφικοί». Κι αυτός εθνικός μειοδότης;

Φυσικά οι δικοί μας μαξιμαλισμοί εκτρέφονται από την κομματική αντιπαράθεση, η οποία έχει την εξής ειρωνική διάσταση: κάτι ανάλογο συνέβη και με το Μακεδονικό, αλλά αντεστραμμένο. Τότε οι σοβαροί που δεν υπολόγισαν το πολιτικό κόστος ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και εκείνοι που πλειοδότησαν σε εθνοπατριωτικές κορόνες οι νεοδημοκράτες. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού… Κι επειδή τότε είχα χαρακτηρίσει τη στάση της Ν.Δ. απαράδεκτα μικροκομματική, το ίδιο οφείλω να πω για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

Βάζοντας κατά μέρος τα κομματικά, καλό θα ήταν να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα με την Τουρκία είναι εν δυνάμει πιο επικίνδυνο και απείρως πιο δύσκολο από το Μακεδονικό. Διότι, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, οφείλουμε να προχωρούμε πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί από το οποίο εύκολα μπορεί να πέσουμε για δύο ευθέως αντίθετους λόγους: είτε επειδή θεωρούμε ότι το πρόβλημα είναι μόνο ο όντως προκλητικός Ερντογάν, παραγνωρίζοντας κάποια εύλογα ή συζητήσιμα επιχειρήματα των Τούρκων, είτε να προτιμήσουμε τη διαπραγμάτευση με μια χώρα που έχει ενστερνιστεί τον εθνικιστικό επεκτατισμό του Ερντογάν.

Πώς προχωράμε λοιπόν; Για να χρησιμοποιήσω μια φράση που πολλοί κακώς λοιδορούν, βλέποντας και κάνοντας.

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.