Παλιές συνταγές με καινούργια κόλπα

Παλιές συνταγές με καινούργια κόλπα

  • |

Οι τακτικές που επικρατούν στη σημερινή προσπάθεια καταστολής του νέου κορονοϊού δεν είναι καινούργιες. Οι προστατευτικές μάσκες, οι καραντίνες, η απομόνωση και η κοινωνική αποστασιοποίηση εμφανίστηκαν ως απάντηση στην πανδημία του Μαύρου Θανάτου τον 14ο αιώνα, ενώ η ανίχνευση των επαφών ξεκίνησε πριν από εκατό χρόνια, για την παρακολούθηση της εξάπλωσης της σύφιλης μεταξύ των εργαζομένων του σεξ και των προστατών τους.

Γιάννης Σιώτος*

Σήμερα οι άνθρωποι αντιμέτωποι με έναν νέο επιθετικά μεταδοτικό ιό, για τον οποίο δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία, έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στις κυβερνήσεις από τις οποίες περιμένουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία τους. «Ακουμπούν» σε αυτές, θεωρώντας ότι τα κίνητρα των αποφάσεων τους είναι ειλικρινή και δεν εξυπηρετούν καμία άλλη σκοπιμότητα, πέραν της διασφάλισης της δημόσιας υγείας. Με απλά λόγια εμπιστεύονται τους ηγέτες τους. Αυτή η καλή πίστη στις ειλικρινείς προθέσεις πείθει τους πολίτες να συμμορφώνονται με τις αποφάσεις και τις προτροπές, καθώς επίσης να αποδέχονται τις συμβουλές και τις αξιολογήσεις των κυβερνώντων.

Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Η ειλικρινής. Αυτή που κάνει το χάσμα κυβερνήτη-κυβερνώμενου να φαίνεται πιο μικρό και που από κοινού χτίζουν τα «τείχη» που θα συγκρατήσουν τη θανατηφόρα πορεία της πανδημίας. Δυστυχώς όμως υπάρχει και η άλλη όψη. Η υποκριτική. Αυτή που απομακρύνει ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους από τους κυβερνήτες τους, καθώς οι πολίτες σε κάθε απόφαση, προτροπή, συμβουλή, ακόμα και γνωστοποίηση, αναζητούν τις «κρυφές σκοπιμότητες» και τα «σκοτεινά σχέδια» των «αρχόντων».

Σήμερα στην Ελλάδα της πανδημίας, όλο και πιο συχνά ακούς τους ανθρώπους να αναρωτιούνται μ’ ένα «Γιατί», να αντιδρούν μ’ ένα «Αλλά», να ασφυκτιούν μ’ ένα «Πώς» και να πανικοβάλλονται μ’ ένα «Τότε». Οι καθημερινές συζητήσεις «χρωματίζονται» με αυτές τις προθέσεις που υποδηλώνουν ανασφάλεια, αγωνία και τρόμο. Και οι προθέσεις αυτές, σχεδόν πάντα, είναι οι «προφήτες» της αμφισβήτησης και της ανυπακοής.

Αν καταγράψει κάποιος τις επιλογές της κυβέρνησης από τον περασμένο Μάρτιο μέχρι σήμερα θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να διαρραγεί αυτή η εμπιστοσύνη. Αυτό αφορά τόσο την εξέλιξη της πανδημίας και την υγειονομική διαχείρισή της όσο και τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές συνέπειές της.

Η επιλογή του χρόνου της κατάθεσης και της ψήφισης του νόμου για τον πτωχευτικό κώδικα, η επιτάχυνση της σύνταξης και της κατάθεσης στη Βουλή του νομοσχεδίου για τα εργασιακά δικαιώματα, οι εμμονικές αντιλήψεις για την Παιδεία και το Περιβάλλον, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε το θέμα των αναδρομικών με τον αποκλεισμό εκατοντάδων χιλιάδων συνταξιούχων, είναι μερικές από τις κυβερνητικές επιλογές οι οποίες ενισχύουν τις απόψεις εκείνων που θεωρούν ότι ο πρωθυπουργός αξιοποιεί πολιτικά την πανδημία για να προχωρήσει στο «μεγάλο ξεκαθάρισμα» ή στο οριστικό «ξεσκαρτάρισμα» αν προτιμάτε. Επιχειρήματα του στιλ «Οι άλλοι έκαναν χειρότερα» και η επίκληση της «αλληλεγγύης», της «υπευθυνότητας» και της «αμεροληψίας», δεν μπορούν πλέον να πείσουν τους ανθρώπους που τρέμουν με τη σκέψη ότι αύριο θα μείνουν χωρίς σπίτι ή ότι θα αναγκαστούν να δουλεύουν -είτε τσάμπα είτε σχεδόν τζάμπα- δεκάωρα και δωδεκάωρα, για τις αγαθές προθέσεις αυτών που διαχειρίζονται το παρόν και το μέλλον τους.

Ακόμα και το επιχείρημα που προβάλλεται για την ανάγκη να βρεθεί η χρυσή τομή, μεταξύ της οικονομίας και της υγείας, στην πράξη αποδεικνύεται έωλο. Δεν έχει παρά να δει κάποιος τις εισπράξεις από τον τουρισμό και να τις συγκρίνει με το οικονομικό κόστος (δημοσιονομικό και ιδιωτικό) που θα έχει η διατήρηση του αριθμού των κρουσμάτων σε τετραψήφια νούμερα, για να αντιληφθεί ότι απ’ όλο το καλοκαιρινό νταβαντούρι, οι μοναδικοί κερδισμένοι είναι: οι ακτοπλόοι, οι επιχειρηματίες της Υγείας, οι μέτοχοι των ΚΤΕΛ και όσοι έχουν μετατρέψει την πανδημία σε πεδίο οικονομικών ευκαιριών.

Αν σε όλα αυτά προσθέσει κάποιος ότι με πρόσχημα τη δημοσιονομική στενότητα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εξαιρούνται από την ομπρέλα των μέτρων προστασίας και ότι ταυτόχρονα «κουρεύονται» οφειλές μεγαλοεπιχειρηματιών, οι οποίοι αύριο θα εμφανιστούν -είτε αυτόνομα είτε με την κάλυψη επιχειρηματικών σχημάτων -στο πάρτι των ιδιωτικοποιήσεων, τότε έχουμε τις ιδανικές συνθήκες για να περιμένουμε τους επόμενους μήνες να απλωθεί το δηλητηριώδες νέφος της καχυποψίας σε ολόκληρη τη χώρα.

Ακόμα και τα «μέτρα» που αφορούν τη διαχείριση των οφειλών σε Δημόσιο και τράπεζες μοιάζουν να φτιάχτηκαν με τέτοιον τρόπο, ώστε να πυκνώσουν οι στρατιές των υπερχρεωμένων. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να αντιληφθεί ότι για να είναι κάποιος συνεπής στην εξυπηρέτηση των οφειλών του έπειτα από πέντε, έξι, δέκα μήνες θα πρέπει να έχει δουλειά και η δουλειά να του αποδίδει περισσότερα. Με τα τωρινά δεδομένα και ύστερα από τα «διαπιστευτήρια» που έδωσε η κυβέρνηση με τον εργασιακό νόμο, αλλά και με τα μέτρα στήριξης των μικρομεσαίων, ποιος μπορεί να αισθάνεται ότι μπορεί να τα καταφέρει;

Στην πραγματικότητα όλες οι «παρεμβάσεις» που έχουν γίνει από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα είναι ψηφίδες ενός ψηφιδωτού που αναπαριστά την είσοδο της «κόλασης» στην οποία συνωστίζονται μυριάδες άνθρωποι. Το «οικονομικό κολαστήριο», που ήδη είναι εμφανές, έχει πανικοβάλει όλους εκείνους που έχουν να παλέψουν ταυτόχρονα με τον φόβο της αρρώστιας και τον τρόμο της ένδειας και της εξαθλίωσης.

Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και τον φόβο έκρινε ότι οι φοβισμένοι άνθρωποι είναι πιο διαχειρίσιμοι και πιο χειραγωγήσιμοι. Γι’ αυτό με την επικοινωνιακή της στρατηγική επιχειρεί μεθοδικά και συστηματικά να διαγράψει το χθες. Με κάθε διάγγελμα, με κάθε δήλωση, με κάθε ανακοίνωση, προσπαθεί να περιορίσει την Ιστορία στα ασφυκτικά όρια του Τώρα. Ομως η επιλογή αυτή, όπως και το ψέμα, έχει «κοντά ποδάρια».

* Δημοσιογράφος, συγγραφέας

.efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.