Μια… παράνομη αγκαλιά

Μια… παράνομη αγκαλιά

  • |

Στους χαλεπούς αυτούς καιρούς της πανδημίας και της κοινωνικής αποστασιοποίησης, ενοχοποιούμε άραγε πια υποσυνείδητα το φιλικό φιλί στο μάγουλο, τη ζεστή αγκαλιά ή έστω την τυπική χειραψία με τους άλλους; Τα αυθόρμητα αντανακλαστικά έχουν ήδη περισταλεί, αντανακλαστικά. Τώρα, δε, ξαναμπαίνουν μοιραία σε λήθαργο, εξαιτίας της νέας καραντίνας.

Μαργαρίτα Βεργολιά

Το είχε περιγράψει χρόνια νωρίτερα, πολύ πριν από την επέλαση του κορονοϊού, ο γνωστός Ιταλός μαρξιστής, θεωρητικός της Αυτονομίας και ακτιβιστής, Φράνκο Μπεράρντι (Μπίφο), στο «Phenomenology of the End» (Φαινομενολογία του Τέλους), το 2015.

Εν προκειμένω, ο συγγραφέας καταπιάνεται με τον ρόλο των ΜΜΕ και την τεχνολογία της πληροφορίας στον μεταβιομηχανικό καπιταλισμό και πώς αυτή αλλοιώνει-αλώνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Τώρα, ο συνδυασμός των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των βιντεοκλήσεων και της τηλεργασίας με την καλπάζουσα πανδημία φαίνεται να πετυχαίνει… διπλό τζακ ποτ!

«Αν και αργά ή γρήγορα θα ανακτήσουμε την ικανότητά μας να προσεγγίζουμε ο ένας τον άλλον», γράφει στην εφημερίδα El Espectador η Κολομβιανή ποιήτρια και μυθιστοριογράφος Πιεδάδ Μπονέτ, «ο Μπεράρντι εκτιμά ότι οι φόβοι που ενεργοποιούνται από ανάλογες εμπειρίες γίνονται μόνιμοι ως “τελετουργικό, μόδα ή τρόπος ζωής”». «Είναι κάτι λυπηρό να το διαβάζουμε σήμερα, που φοβόμαστε ακόμα και να αγγίξουμε άψυχες επιφάνειες», παρατηρεί η Μπονέτ, «ένα χαρτί, το πόμολο μιας πόρτας, το κουμπί του ανελκυστήρα»…

Καλά πάντως να είμαστε, εγώ ονειρεύομαι εκείνη την -κατ’ ευχήν όχι και τόσο μακρινή- ημέρα που θα ξανασφίξω στην αγκαλιά μου όλους τους εν ζωή αγαπημένους μου, χωρίς ενοχές και φόβους. Και ξέρω ήδη ότι δεν θα θέλω να τους αφήσω από τη «μολυσματική» μόνον από αγάπη αγκαλιά μου. Μια κίνηση τόσο αθώα, γνήσια και αυθόρμητη, που μου έχει λείψει τόσο, όσο ποτέ…

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.