Το τέλος του προέδρου Τραμπ, εν μέσω πρωτοφανούς πόλωσης

Το τέλος του προέδρου Τραμπ, εν μέσω πρωτοφανούς πόλωσης

  • |

Ιστορικά ρεκόρ ψήφων και για τους δύο υποψήφιους

Στις αμε­ρι­κα­νι­κές εκλο­γές, μια προ­ε­κλο­γι­κή εκτί­μη­ση που εί­χα­με κάνει -ότι θα πρό­κει­ται για μια σκλη­ρή μάχη- επι­βε­βαιώ­θη­κε με τον πλέον δρα­μα­τι­κό τρόπο. Αλλά η εκτί­μη­ση που υπο­στή­ρι­ζε αυτήν την «πρό­βλε­ψη», έπεσε έξω: Πε­ρι­μέ­να­με από τον Τραμπ να συ­σπει­ρώ­σει την ρε­που­μπλι­κά­νι­κη εκλο­γι­κή βάση του 2016, ενώ αμ­φι­βά­λα­με για τη δυ­να­τό­τη­τα του Μπάι­ντεν να κι­νη­το­ποι­ή­σει μια αρ­κε­τά ευ­ρεία πλειο­ψη­φία για να επι­κρα­τή­σει όσο κα­θα­ρά θα του επέ­τρε­πε ο πραγ­μα­τι­κός κοι­νω­νι­κός συ­σχε­τι­σμός στις ΗΠΑ. Τε­λι­κά, οι εκλο­γές του 2020 κα­τέ­γρα­ψαν ιστο­ρι­κό ρεκόρ υψη­λής συμ­με­το­χής, που «ανέ­βα­σε» και τις δύο υπο­ψη­φιό­τη­τες σε εντυ­πω­σια­κά νού­με­ρα ψήφων. Ο Τραμπ κα­τά­φε­ρε να διευ­ρύ­νει ση­μα­ντι­κά την εκλο­γι­κή του βάση (από τα 63 στα 71 εκα­τομ­μύ­ρια) σε επί­πε­δα που δεν έχει δει Ρε­που­μπλι­κά­νος υπο­ψή­φιος εδώ και πολλά χρό­νια (ακόμα και σε νι­κη­φό­ρες ανα­με­τρή­σεις), σκαρ­φα­λώ­νο­ντας από το 46% στο 47,7%. Ενώ ο Μπάι­ντεν έφτα­σε τα 75,5 εκατ. ψη­φο­φό­ρους και 50,7%. Κι­νη­το­ποί­η­σε πάνω από 10 εκα­τομ­μύ­ρια ψη­φο­φό­ρους πε­ρισ­σό­τε­ρους από την Χί­λα­ρι το 2016, αλλά και 5 εκα­τομ­μύ­ρια πε­ρισ­σό­τε­ρους από το ιστο­ρι­κό «τσου­νά­μι» Ομπά­μα 2008

Πάνος Πέτρου

Η νίκη Μπάι­ντεν δεν ήταν ο «πε­ρί­πα­τος» που φα­ντά­ζο­νταν οι δη­μο­σκό­ποι, αλλά ήταν κα­θα­ρή. Με σχε­δόν 3 μο­νά­δες και πε­ρί­που 4-5 εκα­τομ­μύ­ρια ψή­φους δια­φο­ρά (λίγο πριν την ολο­κλή­ρω­ση της κα­τα­μέ­τρη­σης) από τον Τραμπ. Κα­τά­φε­ρε να ανα­κτή­σει κρί­σι­μες Πο­λι­τεί­ες που έχα­σαν οι Δη­μο­κρα­τι­κοί το 2016, να διεισ­δύ­σει σε άλλες (Αρι­ζό­να, ίσως και Τζόρ­τζια) και να επι­κρα­τή­σει ακόμα πιο άνετα σε επί­πε­δο εκλε­κτό­ρων (η γνω­στή στρέ­βλω­ση του αμε­ρι­κα­νι­κού συ­στή­μα­τος).

Είναι εξαι­ρε­τι­κό δύ­σκο­λο να πι­στω­θεί η υπο­ψη­φιό­τη­τα Μπάι­ντεν αυτή την ιστο­ρι­κή συμ­με­το­χή. Τα δε­κά­δες εκα­τομ­μύ­ρια άν­θρω­ποι που έσπευ­σαν να ψη­φί­σουν πρό­ω­ρα με επι­στο­λές (συ­ντρι­πτι­κά υπέρ των Δη­μο­κρα­τι­κών) δεν το έκα­ναν με θε­τι­κή ανυ­πο­μο­νη­σία να βγει ο Μπάι­ντεν, αλλά με επεί­γου­σα αγω­νία να απαλ­λα­γούν από τον Τραμπ. Το βαθύ και πλατύ «αντι-Τραμπ» αί­σθη­μα που χτί­στη­κε σε αυτήν την 4ετία τε­λι­κά πήγε μα­ζι­κά στην κάλπη. Όλοι αυτοί οι άν­θρω­ποι σή­με­ρα αι­σθά­νο­νται ανα­κου­φι­σμέ­νοι. Ο εγω­πα­θής τρα­μπού­κος που νο­μι­μο­ποί­η­σε με τη ρη­το­ρι­κή του τις πιο αντι­δρα­στι­κές ιδέες, υπο­χρε­ού­ται να φύγει από το Λευκό Οίκο. Το πλέον κρί­σι­μο για την επό­με­νη μέρα σε αυτό το κοι­νω­νι­κό στρα­τό­πε­δο, είναι αν θα επι­βε­βαιω­θεί η αί­σθη­ση ότι επρό­κει­το για ψήφο «χωρίς αυ­τα­πά­τες» (σε αντί­θε­ση πχ με την εποχή Ομπά­μα, όπου η διά­ψευ­ση των με­γά­λων προσ­δο­κιών και η «φι­λι­κό­τη­τα» απέ­να­ντι στην κυ­βέρ­νη­ση οδή­γη­σε σε πα­ρά­λυ­ση τα κοι­νω­νι­κά κι­νή­μα­τα) και αν θα απο­δει­χθεί αυτό στους δρό­μους των ΗΠΑ, απέ­να­ντι σε μια κυ­βέρ­νη­ση Μπάι­ντεν.

Η δυ­να­τό­τη­τα του Ντό­ναλντ Τραμπ να κι­νη­το­ποι­ή­σει πε­ρισ­σό­τε­ρους υπο­στη­ρι­κτές μετά από αυτήν την 4ετία, χρί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρης διε­ρεύ­νη­σης. Το πα­ρα­δο­σια­κό φαι­νό­με­νο της «λευ­κής αντί­δρα­σης» (μετά την αντι­ρα­τσι­στι­κή εξέ­γερ­ση του κα­λο­και­ριού) εξη­γεί πολλά, αλλά  ίσως δεν αρκεί ως πλή­ρης εξή­γη­ση. Στην πρό­ω­ρη φάση της διε­θνούς συ­ζή­τη­σης στη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, οι πιο νη­φά­λιοι αρ­κού­νται (σοφά) στην πα­ρα­τή­ρη­ση ότι «πρέ­πει να μας απα­σχο­λή­σει». Σε αυτό το στρα­τό­πε­δο, η επό­με­νη μέρα αφορά βρα­χυ­πρό­θε­σμα και με­σο­πρό­θε­σμα ζη­τή­μα­τα.

Βρα­χυ­πρό­θε­σμα, ο Τραμπ έδει­ξε τις προ­θέ­σεις του: Αυ­το­α­να­κη­ρύ­χτη­κε νι­κη­τής από τη νύχτα των εκλο­γών με το δικό του απί­θα­νο τρόπο, κά­νο­ντας δη­λώ­σεις από το Λευκό Οίκο (πα­ρα­βιά­ζο­ντας την πα­ρά­δο­ση που θέλει τις «κομ­μα­τι­κές» δη­λώ­σεις να μην γί­νο­νται από την έδρα της κυ­βέρ­νη­σης), ζή­τη­σε να τερ­μα­τι­στεί η κα­τα­μέ­τρη­ση όπου προη­γού­νταν και να συ­νε­χι­στεί όπου ήταν πίσω (!), ενώ δε­κά­δες μη­νύ­σεις κι αι­τή­μα­τα επα­να­κα­τα­μέ­τρη­σης θα απα­σχο­λή­σουν τις Αρχές για βδο­μά­δες. Ο Τραμπ θα δώσει ένα τε­λευ­ταίο γκρο­τέ­σκο σόου στο υπό­λοι­πο του 2020, αλλά το Γε­νά­ρη του 2021 ο Μπάι­ντεν θα ορ­κι­στεί πρό­ε­δρος των ΗΠΑ.

Εκεί αρ­χί­ζουν οι με­σο­πρό­θε­σμες προ­ο­πτι­κές. Η πε­τυ­χη­μέ­νη εκλο­γι­κή κα­μπά­νια του Τραμπ ενι­σχύ­ει τον ίδιο και το ρεύμα του μέσα στο Ρε­που­μπλι­κα­νι­κό Κόμμα. Συ­νή­θως ο ητ­τη­μέ­νος υπο­ψή­φιος απο­σύ­ρε­ται και οι «πρό­ε­δροι μιας θη­τεί­ας» θε­ω­ρού­νται οι πιο βαριά ητ­τη­μέ­νοι σε μια χώρα με ισχυ­ρή πα­ρά­δο­ση επα­νε­κλο­γής των προ­έ­δρων της. Αλλά η τροπή που πήρε η μάχη, ενι­σχύ­ει το ρεύμα Τραμπ και βάζει δύ­σκο­λα στους εσω­κομ­μα­τι­κούς του αντι­πά­λους. Οι εξε­λί­ξεις μέσα στους Ρε­που­μπλι­κά­νους θα έχουν εν­δια­φέ­ρον. Όσον αφορά την ευ­ρύ­τε­ρη «κοι­νω­νι­κή» Δεξιά, σύ­ντο­μα θα ανα­κα­λύ­ψουν όλοι και όλες ότι ο «τρα­μπι­σμός» με την έν­νοια της ακρο­δε­ξιάς απο­θρά­συν­σης κι ενερ­γο­ποί­η­σης στο δρόμο είναι ένας αντί­πα­λος που δεν επρό­κει­το ποτέ να αντι­με­τω­πι­στεί στην κάλπη της 3ης Νο­έμ­βρη. Αξί­ζει να θυ­μό­μα­στε ότι το Tea Party, φού­ντω­σε ως ακρο­δε­ξιά αντι­πο­λί­τευ­ση στον «μαύρο πρό­ε­δρο» και τον «κρα­τι­σμό» του. Την ερ­χό­με­νη πε­ρί­ο­δο, θα πα­ρου­σια­στεί η ακρο­δε­ξιά αντι­πο­λί­τευ­ση (με ενι­σχυ­μέ­νο αφή­γη­μα μετά την θη­τεία Τραμπ) απέ­να­ντι στον Μπάι­ντεν, ως τάχα «έρ­μαιο» (ή και… «όρ­γα­νο») των «αρι­στε­ρών ρι­ζο­σπα­στών».

Πίσω από την εντυ­πω­σια­κή εκλο­γι­κή ενί­σχυ­ση του δι­κομ­μα­τι­σμού, κρύ­βε­ται μια ει­κό­να κρί­σης. Εκ­φρά­στη­καν σε βαθμό πα­ρο­ξυ­σμού όλες οι «πο­λώ­σεις» στην αμε­ρι­κα­νι­κή κοι­νω­νία. Οι χάρ­τες των πε­ρισ­σό­τε­ρων Πο­λι­τειών είναι εντυ­πω­σια­κοί: Με­γά­λες μπλε κου­κί­δες (αστι­κά κέ­ντρα) πε­ρι­κυ­κλω­μέ­νες από μια κόκ­κι­νη θά­λασ­σα στην ύπαι­θρο. Η άνο­δος της συμ­με­το­χής υπήρ­ξε ανα­λο­γι­κά με­γα­λύ­τε­ρη στις μειο­νό­τη­τες (εντυ­πω­σια­κά στους ισπα­νό­φω­νους «λα­τί­νος», δευ­τε­ρευό­ντως σε ασια­τι­κής κα­τα­γω­γής και μαύ­ρους), με τη «λευκή Αμε­ρι­κή» να πέ­φτει από 71% σε 65% του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος -και αυτή η κι­νη­το­ποί­η­ση συ­νέ­βα­λε κα­θο­ρι­στι­κά στη νίκη του υπο­ψή­φιου των Δη­μο­κρα­τι­κών. Επί­σης, παρά τον αναμ­φί­βο­λα δια­τα­ξι­κό χα­ρα­κτή­ρα της βάσης και των δύο αστι­κών κομ­μά­των, επι­βε­βαιώ­θη­κε και φέτος (όπως και το 2016) ότι οι φτω­χό­τε­ροι έβγα­λαν Δη­μο­κρα­τι­κή πλειο­ψη­φία ενώ οι πλου­σιό­τε­ροι Ρε­που­μπλι­κα­νι­κή.

Οι Ρε­που­μπλι­κά­νοι, απο­φεύ­γο­ντας μια βαριά ήττα (μάλ­λον δια­τη­ρούν την πλειο­ψη­φία στη Γε­ρου­σία, ενώ στη Βουλή των Αντι­προ­σώ­πων οι Δη­μο­κρα­τι­κοί όχι μόνο δεν ενί­σχυ­σαν την πλειο­ψη­φία τους αλλά την είδαν να συρ­ρι­κνώ­νε­ται), θα επι­χει­ρούν να με­τα­το­πί­σουν την ατζέ­ντα και την ασκού­με­νη πο­λι­τι­κή προς τα δεξιά, με αυ­το­πε­ποί­θη­ση και προ­σμο­νή για τις «εν­διά­με­σες» βου­λευ­τι­κές του 2022. Ο Μπάι­ντεν, ήταν έτοι­μος από καιρό για «δια­κομ­μα­τι­κούς συμ­βι­βα­σμούς» με το δεξιό κόμμα (ακόμα και για συμ­με­το­χή Ρε­που­μπλι­κά­νων σε υπουρ­γεία) και θα απο­δει­χθεί ακόμα πιο πρό­θυ­μος, με βο­λι­κή δι­καιο­λο­γία το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα. Ασφα­λώς θα υπάρ­ξει πολύ προ­πέ­τα­σμα κα­πνού σε οξεί­ες  κοι­νο­βου­λευ­τι­κές «κό­ντρες» με­τα­ξύ «προ­ό­δου» και «συ­ντή­ρη­σης». Αλλά στην εφαρ­μο­σμέ­νη πο­λι­τι­κή, θα συ­νε­χί­σει να λει­τουρ­γεί το δο­κι­μα­σμέ­νο μο­ντέ­λο όπου «κυ­βερ­νά ένα κόμμα της άρ­χου­σας τάξης, που έχει δύο πτέ­ρυ­γες».

Για το κί­νη­μα και τη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά, είναι επεί­γον να ορ­γα­νώ­σουν άμεσα την πάλη ενά­ντια στην κυ­βέρ­νη­ση Μπάι­ντεν (που δεν θα έχει καμία σχέση με τις «ωραιο­ποι­ή­σεις» που επι­χεί­ρη­σαν οι αρι­στε­ροί υπο­στη­ρι­κτές της όπως ο Σά­ντερς προ­ε­κλο­γι­κά) και ενά­ντια στην ακρο­δε­ξιά (που πα­ρα­μέ­νει ισχυ­ρή και θα ανα­ζη­τά ευ­και­ρί­ες να κάνει αυτή «αντι­πο­λί­τευ­ση»).

/rproject.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.