Πολυτεχνείο 2020 – Κάλεσμα αγώνα

Πολυτεχνείο 2020 – Κάλεσμα αγώνα

  • |

Μαζικές προσλήψεις σε νοσοκομεία, σχολεία, κοινωνικές υπηρεσίες – Φορολογήστε τους πλούσιους – Μέτρα στήριξης των αδυνάμων – Όχι στους εξοπλισμούς και τις πολεμικές προετοιμασίες – Όχι στην καταστολή και στην περιστολή δικαιωμάτων

Ο εορ­τα­σμός και η πο­ρεία του Πο­λυ­τε­χνεί­ου είχαν πάντα διπλό χα­ρα­κτή­ρα.

Από την μια, η συλ­λο­γι­κή ιστο­ρι­κή μνήμη. Πώς φτά­σα­με στην εξέ­γερ­ση του Νο­έμ­βρη του ’73, τί έγινε στη διάρ­κειά της και τί ακο­λού­θη­σε μετά από αυτήν. Τα πο­λι­τι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα που βγή­καν από την αντι­δι­κτα­το­ρι­κή πάλη και τις επι­λο­γές που έγι­ναν από τις ορ­γα­νώ­σεις της Αρι­στε­ράς, επα­να­στα­τι­κής και ρε­φορ­μι­στι­κής. Ο φόρος τιμής στους πρω­τα­γω­νι­στές της. Όχι μόνο στις πρω­το­πο­ρί­ες, αλλά και στους χι­λιά­δες αφα­νείς που την έκα­ναν μα­ζι­κό πο­λι­τι­κό γε­γο­νός.

Μαρία Μπόλαρη |

Από την άλλη, η διεκ­δί­κη­ση και η πάλη για όσα έθετε η εκά­στο­τε πο­λι­τι­κή συ­γκυ­ρία.

Φέτος, ο κό­σμος μας δο­κι­μά­ζε­ται από το συν­δυα­σμό της επι­κίν­δυ­νης υγειο­νο­μι­κής κρί­σης, που προ­κα­λεί η εξά­πλω­ση της παν­δη­μί­ας, και της βα­θιάς οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, που προ­ϋ­πήρ­χε αλλά τώρα χει­ρο­τε­ρεύ­ει.

Πα­ντού οι άρ­χου­σες τά­ξεις, πι­στές στο δόγμα του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­πι­τα­λι­σμού, επι­λέ­γουν τη διά­σω­ση των επι­χει­ρή­σε­ων και των κερ­δών σε βάρος της υγεί­ας και της ζωής -κυ­ριο­λε­κτι­κά- της πλειο­νό­τη­τας της κοι­νω­νί­ας, σε βάρος των φτω­χών.

Έτσι και η κυ­βέρ­νη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας. Οι επι­λο­γές της είναι ξε­κά­θα­ρες, όχι μόνο για το σή­με­ρα αλλά και για το αύριο.

Ο Μη­τσο­τά­κης δεν έκανε τί­πο­τα για να ενι­σχύ­σει το ΕΣΥ, αλλά δρο­μο­λό­γη­σε την επεί­γου­σα πρό­σλη­ψη 15.000 επαγ­γελ­μα­τι­κών στε­λε­χών στο στρα­τό.

Η Κε­ρα­μέ­ως βα­δί­ζει από φιά­σκο σε ναυά­γιο στα σχο­λεία, όμως η κυ­βέρ­νη­ση απο­φά­σι­σε την επεί­γου­σα πρό­σλη­ψη 3-4 χι­λιά­δων σε­κιου­ρι­τά­δων για το «σώμα» αστυ­νό­μευ­σης στις σχο­λές.

Οι ερ­γο­δό­τες δεν πιέ­στη­καν για να πά­ρουν ούτε τα στοι­χειώ­δη μέτρα ενί­σχυ­σης της ασφά­λειας και της υγεί­ας στην πα­ρα­γω­γή, πήραν όμως μια σειρά δώρα που θα τους επι­τρέ­ψουν να με­τα­τρέ­ψουν την κρίση της παν­δη­μί­ας σε ευ­και­ρία αύ­ξη­σης του πο­σο­στού εκ­με­τάλ­λευ­σης των ερ­γα­ζό­με­νων. Γι’ αυτό και το νέο νο­μο­σχέ­διο που κα­ταρ­γεί το 8ωρο, την πλη­ρω­μή των υπε­ρω­ριών, και που πε­ριο­ρί­ζει δρα­στι­κά τη συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση.

Και όχι μόνο. Την ίδια ώρα που ξε­διά­ντρο­πα μας είπαν ότι «δεν γεν­νιού­νται λε­ω­φο­ρεία και βα­γό­νια μετρό», προ­χω­ρούν σε εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων για να ενι­σχύ­σουν τα συμ­φέ­ρο­ντα της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης στην ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο και στο ξε­δί­πλω­μα του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σμού.

Η κυ­βέρ­νη­ση ξέρει ότι «μπαί­νει στα δύ­σκο­λα». Ξέρει, επί­σης, ότι έχει αντί­πα­λο. Και αυτός μπο­ρεί να έχει υπο­στεί ήττα, αλλά όχι συ­ντρι­πτι­κή ήττα. Γι’ αυτό κα­τα­φεύ­γει όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο στην πε­ρι­στο­λή των δι­καιω­μά­των και στην κα­τα­στο­λή. Στους ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους και τις απερ­γί­ες, στα σχο­λεία και τις μα­θη­τι­κές κα­τα­λή­ψεις, στις «συ­να­θροί­σεις» στις πλα­τεί­ες. Ο τρό­πος που αντι­με­τώ­πι­σε το με­γά­λο συλ­λα­λη­τή­ριο στις 7/10 για την κα­τα­δί­κη της Χρυ­σής Αυγής λέει πολλά. Στό­χος της να μην θυ­μη­θού­με τη δύ­να­μή μας, να μην κά­νου­με «συν­δέ­σεις», να μη στρα­φού­με συ­νο­λι­κά ενά­ντια στην πο­λι­τι­κή της και τις συ­στη­μι­κές επι­λο­γές.

Έτσι έφτα­σε και στην απα­γό­ρευ­ση της πο­ρεί­ας του Πο­λυ­τε­χνεί­ου. Γιατί ξέρει τους δε­κά­δες λό­γους που ο κό­σμος θέλει να δια­δη­λώ­σει. Ο Χρυ­σο­χο­ΐ­δης, για να εξα­σφα­λί­σει κοι­νω­νι­κή συ­ναί­νε­ση, είπε ότι «όπως δεν έγι­ναν πα­ρε­λά­σεις την 25η Μαρ­τί­ου, την 28η Οκτω­βρί­ου, όπως δεν γιορ­τά­σα­με το Πάσχα, έτσι δεν θα γίνει και η πο­ρεία του Πο­λυ­τε­χνεί­ου».

Ξε­περ­νά­με το γε­γο­νός ότι οι πα­ρε­λά­σεις θα έπρε­πε να έχουν κα­ταρ­γη­θεί και ότι δεν μι­λά­με για αρνιά και για κο­κο­ρέ­τσια. Να του θυ­μί­σου­με και να θυ­μό­μα­στε ότι ο γιορ­τα­σμός του Πο­λυ­τε­χνεί­ου πάντα ορ­γα­νω­νό­ταν και γι­νό­ταν με ευ­θύ­νη του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος, φοι­τη­τι­κού και ερ­γα­τι­κού, και της Αρι­στε­ράς.

Έτσι, κόμ­μα­τα, πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις, σω­μα­τεία και φοι­τη­τι­κοί σύλ­λο­γοι ξε­κί­νη­σαν την προ­ε­τοι­μα­σία για την πο­ρεία. Με όλα τα μέτρα υγειο­νο­μι­κής αυ­το­προ­στα­σί­ας για όλες και όλους μας. Με ενό­τη­τα, συ­νεν­νό­η­ση και συ­ντο­νι­σμό όλων των αγω­νι­ζό­με­νων δυ­νά­με­ων για τη συλ­λο­γι­κή προ­στα­σία μας από τον ιό της παν­δη­μί­ας και τον ιό της κα­τα­στο­λής, όπως ανα­φέ­ρε­ται στο κοινό κά­λε­σμα ορ­γα­νώ­σε­ων της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς.

Κατά τη γνώμη μου και αυτή της ορ­γά­νω­σης που ανήκω, της ΔΕΑ, η 17 Νο­έμ­βρη 2020 πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί ως ένας κρί­κος των αντι­στά­σε­ων που θα ακο­λου­θή­σουν. Κρι­τή­ριο, χρειά­ζε­ται να είναι η εξα­σφά­λι­ση της μα­ζι­κής συμ­με­το­χής του κό­σμου για την ίδια τη μέρα αλλά και τις υπό­λοι­πες κι­νη­μα­τι­κές μέρες που έπο­νται.

Ίσως γι’ αυτό, έχο­ντας την επί­γνω­ση του τι της επι­φυ­λάσ­σει η «επό­με­νη μέρα», η κυ­βέρ­νη­ση προ­χώ­ρη­σε, δια στό­μα­τος του αρ­χη­γού της ΕΛΑΣ, στην απα­γό­ρευ­ση των συ­να­θροί­σε­ων άνω των 3 ατό­μων κατά την 17η Νο­έμ­βρη από τις 6 το πρωί ως τις 9 το βράδυ σε όλη την επι­κρά­τεια, γνω­στο­ποιώ­ντας ότι όσοι πα­ρα­βούν το συ­γκε­κρι­μέ­νο ΦΕΚ θα πλη­ρώ­σουν με υπέ­ρο­γκα πρό­στι­μα και άλλες ποι­νές. Κάτι που έκανε και την Ένωση Δι­κα­στών και Ει­σαγ­γε­λέ­ων να το­πο­θε­τη­θεί ότι η συ­γκε­κρι­μέ­νη από­φα­ση συ­νι­στά «εκτρο­πή από τις αρχές του κρά­τους δι­καί­ου και πα­ρα­βιά­ζει το άρθρο 11 του Συ­ντάγ­μα­τος».

Οι ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες που δη­μιουρ­γού­νται, ίσως, μας οδη­γή­σουν σε ποι­κι­λό­μορ­φους τρό­πους γιορ­τα­σμού του Νο­έμ­βρη του ’73. Όμως, σί­γου­ρα, η κυ­βέρ­νη­ση θα βρε­θεί αντι­μέ­τω­πη με την απα­γό­ρευ­σή της και την αγα­νά­κτη­ση που αυτή προ­κα­λεί. Ο κό­σμος θα βρει τρό­πους να τι­μή­σει την εξέ­γερ­ση του ’73 και να διεκ­δι­κή­σει.

Η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά χρειά­ζε­ται να κι­νη­θεί με εμπι­στο­σύ­νη στις διερ­γα­σί­ες που γί­νο­νται στο «βυθό της κοι­νω­νί­ας». Με εμπι­στο­σύ­νη σε πα­λιό­τε­ρες και νε­ό­τε­ρες εμπει­ρί­ες. Με επι­μο­νή στην ορ­γά­νω­ση των αγώ­νων γύρω από τα αι­τή­μα­τα αιχ­μής για την προ­στα­σία της δη­μό­σιας υγεί­ας, την εξυ­πη­ρέ­τη­ση των κοι­νω­νι­κών ανα­γκών, την προ­στα­σία του λαϊ­κού ει­σο­δή­μα­τος, την υπε­ρά­σπι­ση των δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών. Να θυ­μί­σει τη δύ­να­μη που έχουν στα χέρια τους οι πολ­λοί που πα­ρά­γουν και δη­μιουρ­γούν. Ενι­σχύ­ο­ντας την αυ­το­πε­ποί­θη­σή τους ως κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη της κοι­νω­νί­ας. Με αυτή τη νο­ο­τρο­πία θα πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σου­με τον Μη­τσο­τά­κη και τη Νέα Δη­μο­κρα­τία. Μπο­ρού­με, μέσα στην πε­ρί­ο­δο που δια­μορ­φώ­νε­ται, να τους ανα­τρέ­ψου­με.

Αυτό, ασφα­λώς, θα χρεια­στεί, σο­βα­ρή, διαρ­κή, ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς, με απο­φα­σι­στι­κό κρι­τή­ριο το στόχο της κι­νη­το­ποί­η­σης της κοι­νω­νι­κής Αρι­στε­ράς, της ερ­γα­ζό­με­νης πλειο­ψη­φί­ας. Και έτσι, για άλλη μια φορά, να ανοί­ξει «πα­ρά­θυ­ρο» στο όραμα, στην κοι­νω­νία που μας αξί­ζει, το σο­σια­λι­σμό.

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.