Η Ν.Δ. «ψαρεύει» στους… μικρούς

Η Ν.Δ. «ψαρεύει» στους… μικρούς

  • |

«Εξέγερση» κατά του «γαλάζιου» προέδρου από ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση κεντρώων και ΑΝΕΛΛ

Δεν είναι ανάγκη να είναι κάποιος φανατικός ποδοσφαιρόφιλος για να γνωρίζει ότι ένα από τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα μιας ομάδας είναι να έχει πάγκο με… βάθος.
«Χρυσές εφεδρείες» ονομάζεται ο πάγκος στη γλώσσα της πολιτικής, κάτι που τα τελευταία χρόνια αποτελεί ζητούμενο για τα κόμματα εξουσίας. Όσο και αν φαντάζει απλή διαδικασία, στην πραγματικότητα δεν είναι, καθώς το μετεγγραφικό παζάρι (αν το θέσουμε σε όρους αθλητικούς) είναι εξαιρετικά περιορισμένο και οι «δεξαμενές» πολύ συγκεκριμένες.
Πολύ περισσότερο όμως η πολιτική δεν μπορεί να είναι ποδόσφαιρο, τουλάχιστον στη σημερινή ακραία επαγγελματοποιημένη μορφή του. Εκτός από τις ιδεολογικές αρχές, εξακολουθούν να παίζουν ρόλο και κάποιες ηθικές αρχές, των οποίων η παράβαση είναι ό,τι χειρότερο, ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται από αυτούς που δηλώνουν προοδευτικοί, μετριοπαθείς και μεταρρυθμιστές.
Στις αρχές Οκτωβρίου ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε ειδική εκδήλωση στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, ανακοίνωσε πολιτικό «κάστινγκ» προκειμένου να στελεχωθούν τα ψηφοδέλτια. «Είμαστε πεπεισμένοι ότι εκεί έξω υπάρχει ένα χρυσωρυχείο στελεχών» είχε πει ο πρόεδρος της Ν.Δ. εξηγώντας ότι αυτό που θα μετρήσει για όσους θέλουν μία θέση στα ψηφοδέλτια είναι η ηλικία, η ακεραιότητα, η επιρροή και η συνέπεια.
Μέχρις ότου, όμως, τα γραφεία του Μοσχάτου… κατακλυστούν από υποψήφιους (οι οποίοι θα περάσουν από συνέντευξη και, αν πάρουν το ΟΚ, θα μπουν σε προγράμματα επιμόρφωσης), ο πάγκος της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να γεμίσει. Ειδικά όταν με κάθε ευκαιρία ζητάς εκλογές, πρέπει να είσαι έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα.
Κάπως έτσι (με πρακτικό τρόπο) πρέπει να σκέφτηκε ο… προπονητής Κυριάκος, ο οποίος βγήκε στην πολιτική αγορά και προσπαθεί να πάρει ό,τι μένει ελεύθερο. Με όρους πολιτικής (και πάλι) η ονομασία τέτοιων κινήσεων είναι «πολιτική διεύρυνση».
Ωστόσο, ακόμα και στο ποδόσφαιρο (όσο… λερωμένο και αν είναι αυτό – όχι μόνο στην Ελλάδα) υπάρχει ο κανόνας της μετεγγραφικής περιόδου. Στην πολιτική σκηνή δεν υφίσταται τέτοιο πλαίσιο. Και το νταλαβέρι πάει κι έρχεται. Άγριο παζάρι, συνεννοήσεις κάτω από το τραπέζι και ένα υπόγειο πάρε – δώσε που ξεκινά τις περισσότερες φορές, όπως έχει δείξει εδώ και χρόνια η πρακτική, με την ανεξαρτητοποίηση του υποψήφιου «στόχου» μέχρι να μπει αυτός στο ψηφοδέλτιο της νέας πολιτικής του στέγης.
Το Μητσοτακαίικο ξέρει…
Με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο και με κάθε κόστος δείχνει ότι θα κυνηγήσει την αυτοδυναμία στις εκλογές ο Μητσοτάκης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι θα κινήσει «γη και ουρανό» για την… αποσταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού και το κέρδος που μπορεί να του αποφέρει αυτή η στρατηγική. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το Μητσοτακαίικο γνωρίζει άριστα να παίζει το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Η… «μάκινα» για την επίτευξη του στόχου έχει πάρει μπροστά και τα συστήματα υπογείως δουλεύουν το σχέδιο προκειμένου να βρεθούν εκείνοι οι πρόθυμοι που θα μεταπηδήσουν στη «γαλάζια» αγκαλιά. Οι «δεξαμενές» από το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ, την Ένωση Κεντρώων και τους ΑΝΕΛΛ – οι τελευταίοι προέρχονται από την ίδια μήτρα της συντηρητικής παράταξης – έχουν υλικό, όπως λέγεται, για να τροφοδοτήσουν τους σχεδιασμούς της ηγεσίας της Ν.Δ.
Ο Μητσοτάκης, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, δεν χάνει ευκαιρία να (μας) υπενθυμίζει ότι πολιτεύεται με τα πτυχία από το εξωτερικό, περιφέροντας τη «Συμφωνία Αλήθειας» της Ν.Δ. ανά τας οδούς και τας ρύμας. Ταυτόχρονα, όμως, έχει απλώσει «δίχτυα» ψαρεύοντας σε όλο το φάσμα του πολιτικού σκηνικού.
«Σήμερα δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ Δεξιάς, Κέντρου και Αριστεράς, αλλά διαχωριστικές γραμμές μεταξύ αλήθειας και αποτελεσματικότητας αφενός και λαϊκισμού και ψέματος αφετέρου» τόνισε ο πρόεδρος της Ν.Δ. πριν από λίγες ημέρες από τη βιομηχανική Ελευσίνα. Τα λόγια του ακούγονται όπως ακριβώς αρμόζουν σε έναν νέο πολιτικό με σπουδαίες σπουδές και επιρροές από την Εσπερία. Πίσω από τις γραμμές, ωστόσο, μπορεί να «διαβάσει» κανείς (και) τις… επιρροές του οικογενειακού DNA.
Και για να μη μας καταλογίσει κάποιος βιαστικά εμπάθεια, φόρα παρτίδα τα είπε η «φωνή» του Μητσοτάκη στο «γαλάζιο» κόμμα, ο γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής Λευτέρης Αυγενάκης. «Στο όραμα του Κ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ. για την Ελλάδα της νέας εποχής “χωράνε” και το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι και – γιατί όχι; – στελέχη από μικρότερα κόμματα με τα οποία υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής» τόνισε ο Αυγενάκης σε συνέντευξή του το περασμένο Σάββατο στα «Παραπολιτικά».
Και επειδή κάποια πράγματα έχουν τη δική τους σημασία, να θυμίσουμε ότι ο Λευτέρης Αυγενάκης διαγράφτηκε από τη Ν.Δ. τον Νοέμβριο του 2010 ακολουθώντας την Ντόρα Μπακογιάννη στο κόμμα που ίδρυσε, τη Δημοκρατική Συμμαχία. Μετά τη μικρή και αποτυχημένη… περιπέτεια, καθώς η ΔΗ.ΣΥ. δεν μπήκε ποτέ στη Βουλή, επέστρεψε στη «γαλάζια» παράταξη.
Άνοιξε ο «χορός»
Ο «χορός» των μετακινήσεων – των… αποστασιών μπορεί να έλεγαν κάποιοι άλλοι – έχει ήδη ανοίξει. Στέλεχος πρώτης γραμμής, αν και όχι βουλευτής, με την Ένωση Κεντρώων, ο Γιάννης Καλλιάνος αποφάσισε να «την κάνει» με πηδηματάκια από το κόμμα του Βασίλη Λεβέντη και να ενταχθεί στη Ν.Δ.
Η διαγραφή του Ιάσωνα Φωτήλα από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ποταμιού ήταν η προδιαγεγραμμένη κίνηση του Σταύρου Θεοδωράκη καθώς ο Αχαιός βουλευτής δεν έκρυβε τις προθέσεις του για απλόχερη στήριξη προς το πρόσωπο του Μητσοτάκη.
Τον έτερο ποταμίσιο που έχει ανεξαρτητοποιηθεί από καιρό, τον Χάρη Θεοχάρη, συνεχώς τον φέρνουν οι πληροφορίες να κινείται τριγύρω από τις πόρτες του «γαλάζιου» στρατηγείου στην Πειραιώς μετά και το αποτυχημένο βήμα που έκανε με τον δικό του πολιτικό φορέα.
Στην υπό διαμόρφωση εικόνα μπορεί να προστεθούν και μια σειρά από προβεβλημένα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κυρίως του εκσυγχρονιστικού σκέλους, που η φημολογία τα θέλει να βρίσκονται σε ευθεία επαφή με τη Ν.Δ.
Ο Σταύρος Θεοδωράκης, με αφορμή την υπόθεση Φωτήλα, μίλησε για «ντροπή της Δημοκρατίας» δίνοντας μια γεύση για τις πρακτικές που θα δούμε μέχρι να φτάσουμε στην εκλογική αναμέτρηση.
«Πρόκειται για πολιτική εξαγορά. Οι άνθρωποι στην Αχαΐα τι ψήφισαν; Ψήφισαν τις αρχές του Ποταμιού, ψήφισαν τον άνθρωπο που υπέδειξε το Ποτάμι και τώρα αυτός τους λέει “τελειώσατε, εγώ φεύγω, πάω σ’ ένα σίγουρο λιμάνι, όπου θα έχω καλύτερη καριέρα”. Αυτό είναι ντροπή της Δημοκρατίας και αυτά είναι που έχουν κάνει τον κόσμο να γυρίσει την πλάτη του στην πολιτική».
Εν τω μεταξύ ήδη στους ΑΝΕΛΛ εκφράζονται φόβοι ότι η Ν.Δ., στην προσπάθειά της να αναπτύξει μια στρατηγική περιορισμού της επιρροής του κόμματός τους, ήδη έχει βάλει στο σκόπευτρό της στελέχη – και ενδεχομένως βουλευτές – που είτε θα αποχωρήσουν πλήττοντας την κυβερνητική πλειοψηφία είτε την κρίσιμη προεκλογική ώρα θα μεταπηδήσουν από τη βάρκα τους σε αυτήν της Ν.Δ.
Το κόλπο
Τα βήματα «ανεξαρτητοποίηση, στήριξη του μελλοντικού πολιτικού κόμματος και εν τέλει προσχώρηση πριν από τις εκλογές» έχουν διανυθεί ουκ ολίγες φορές από αμέτρητους πλέον άνδρες και γυναίκες του πολιτικού προσωπικού.
Το κόλπο μπορεί να είναι παλιό, αλλά ιδιαίτερα κατά τα μνημονιακά χρόνια, από το 2009 δηλαδή και εντεύθεν… έχει χαθεί η μπάλα από τους και τις βουλευτές που άλλαξαν στρατόπεδο και πολιτικά χρώματα. Σε όλο το φάσμα, που εκτείνεται από την Αριστερά μέχρι τη Δεξιά, οι αποχωρήσεις, οι διαγραφές λόγω της ψήφισης ή μη των μνημονίων άλλαξαν, πολύ ή λίγο, τους συσχετισμούς.
Από την «εξίσωση» δεν βγαίνουν και οι… επιστροφές στην παλαιότερη πολιτική στέγη που συνοδεύθηκαν από την ψήφιση ενός (επόμενου) μνημονίου, οι ιδρύσεις κομμάτων που δεν «περπάτησαν» (όπως η Ντόρα Μπακογιάννη με τη Δημοκρατική Συμμαχία, ο Ανδρέας Λοβέρδος με τη Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα) και οι φιλόδοξοι ηγέτες τους, μαζί με όσους τους ακολούθησαν, που αναγκάστηκαν να κηδεύσουν τις όποιες ηγετικές φιλοδοξίες τους και να επιστρέψουν σε παλιά και γνώριμα λημέρια…
Δύο παραδείγματα
Ιδιαίτερη περίπτωση η ΔΗΜΑΡ. Από τα σπλάχνα του ΣΥΡΙΖΑ, ο Φώτης Κουβέλης και μια ομάδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (Γρηγόρης Ψαριανός, Θανάσης Λεβέντης και Νίκος Τσούκαλης) αποχώρησαν από την Κουμουνδούρου και δημιούργησαν τη Δημοκρατική Αριστερά, η οποία μπήκε στην τρικομματική κυβέρνηση με Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, με τη γνωστή κατάληξη.
Δύο πασίγνωστα παραδείγματα πολιτικών μετακινήσεων που δεν ευδοκίμησαν – είτε διότι απέτυχαν είτε διότι τελικά δεν αξιοποιήθηκαν – αποτελούν ο «αριστερός» Γιάννης Μιχελογιαννάκης και ο «δεξιός» Κώστας Κιλτίδης.
 Ο Μιχελογιαννάκης ήταν βουλευτής ΠΑΣΟΚ το 2010, διεγράφη όταν καταψήφισε το δεύτερο μνημόνιο, εντάχθηκε στη ΔΗΜΑΡ, εξελέγη βουλευτής, ανεξαρτητοποιήθηκε διαφωνώντας με τον Φώτη Κουβέλη και μεταπήδησε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.
 Ο Κιλτίδης, υπουργός κάποτε της Ν.Δ., ανεξαρτητοποιήθηκε στα μέσα του 2010 και εντάχθηκε στη Δημοκρατική Συμμαχία της Ντόρας Μπακογιάννη, αλλά αποχώρησε και από εκεί για να ενταχθεί λίγους μήνες αργότερα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΛΑΟΣ. Και μετά… τέλος.
Μια κατηγορία μόνος του είναι ο Βασίλης Οικονόμου, σήμερα βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. Διαγράφηκε από τη Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ το 2010, συμπορεύτηκε και αποτέλεσε μέλος της Κ.Ο. της ΔΗΜ.ΑΡ., ανεξαρτητοποιήθηκε το 2014, τέθηκε επικεφαλής της πολιτικής κίνησης Δημοκρατικός Σύνδεσμος και από τον Ιανουάριο του 2015 συμμετέχει στην Κ.Ο. της Ν.Δ. ως βουλευτής Επικρατείας.
Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που βγάζουν μάτι, καθώς η «μετεγγραφή» της δημοσιογράφου του αθλητικού ρεπορτάζ και βουλευτή με το ΠΑΣΟΚ Άριας Αγάτσα στη Ν.Δ. δεν εκτιμήθηκε δεόντως από τους ψηφοφόρους στη Βοιωτία.
«Αγαπητέ Αντώνη, δεν περίμενα ότι η Νέα Δημοκρατία θα συνέπραττε σε μία τόσο ανήθικη και αντιαισθητική πολιτική πράξη όπως αυτή της κ. Γκερέκου στην Κέρκυρα. Σ’ ένα νησί του πολιτισμού και της ευπρέπειας. Κρίμα» σημείωνε στην επιστολή του, σε προσωπικό ύφος, προς τον (τότε) πρωθυπουργό και (τότε) αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά ο (τότε) αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και (τότε) αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Βαγγέλης Βενιζέλος, εκφράζοντας τη δυσφορία του για το γεγονός ότι τα όμορφα μάτια της βουλευτή με το ΠΑΣΟΚ Άντζελας Γκερέκου «μεταπήδησαν» στα ψηφοδέλτια της «γαλάζιας» παράταξης ελάχιστες ημέρες πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Κίνηση πάντως που είχε αποτέλεσμα να μην εκλεγεί ξανά…