Η νέα 3η του Σεπτέμβρη

Η νέα 3η του Σεπτέμβρη

Σχεδόν σαράντα τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από το 1974, χρονολογία κατά την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου έδωσε στη δημοσιότητα το εμπνευσμένο και οραματικό κείμενο της 3ης του Σεπτέμβρη, που αποτέλεσε την ιδρυτική πράξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Φαίνεται ωστόσο ότι έχει φτάσει το πλήρωμα του χρόνου για μια νέα 3η του Σεπτέμβρη, κάτι το οποίο πρόκειται να συμβεί με αφορμή τη δημιουργία του Κινήματος Αλλαγής.

Δημήτρης Κουκλουμπέρης

Δύο εβδομάδες πριν από την έναρξη του ιδρυτικού συνεδρίου (16-18 Μαρτίου), η διακήρυξη του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς είναι έτοιμη να τεθεί προς έγκριση από τη βάση των περίπου 5.000 συνέδρων, έχοντας παρακαταθήκη και πολύτιμη πολιτική κληρονομιά το ιστορικό μανιφέστο του Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι εποχές μπορεί να είναι διαφορετικές, το ίδιο και οι προτεραιότητες, όμως σύμφωνα με το περιεχόμενο του νέου διακηρυκτικού κειμένου που φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα η «Εφ.Συν.», ορισμένες από τις βασικές αρχές παραμένουν σταθερές και αναλλοίωτες στο πέρασμα των χρόνων.

Το κάλεσμα

«Ιδρύουμε το κόμμα της μεγάλης Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης, το Κίνημα Αλλαγής για να πρωτοστατήσουμε στην ανασυγκρότηση και την πρόοδο της πατρίδας μας. Σε αυτό το κίνημα καλούμε όλους τους δημοκράτες, όλους τους πατριώτες να γίνουν συμμέτοχοι, να γίνουν συνιδρυτές», αναφέρεται στην εισαγωγή της διακήρυξης που επεξεργάστηκε η αρμόδια επιτροπή υπό την πολιτική ευθύνη του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη.

«Η οικονομική κρίση, η υψηλή ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια δεν αφήνουν τους πολίτες να πιστέψουν ότι υπάρχει ένα καλύτερο μέλλον. Εμείς επιδιώκουμε να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο για τη χώρα και να φέρουμε ξανά τον προοδευτικό χώρο επικεφαλής της προσπάθειας.

Δεν αξίζει στην πατρίδα μας η σημερινή μιζέρια», τονίζεται στη συνέχεια, ενώ σύμφωνα με τους συντάκτες του κειμένου, το Κίνημα Αλλαγής και τα μέλη του πρεσβεύουν έναν νέο πατριωτισμό δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Στην Ευρώπη με όχημα τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία αναπτύσσεται ένα ανερχόμενο ρεύμα μιας νέας φοβικής Ακροδεξιάς.

Με αυτή την Ακροδεξιά συμπορεύονται στην πράξη και άλλες λαϊκιστικές δυνάμεις. Κάνουμε πράξη την ανοιχτή Ελλάδα μακριά από κάθε είδους εθνικισμούς. Είμαστε πατριώτες και όχι εθνικιστές, υπέρ της λαϊκότητας, αλλά κατά του λαϊκισμού».

Στο ερώτημα «ποιους εκπροσωπεί» και με «ποιους συντάσσεται» ο νέος υπό συγκρότηση φορέας, επισημαίνεται ότι τη ραχοκοκαλιά αποτελούν οι παραγωγοί του πλούτου αυτής της χώρας, οι Ελληνες του μόχθου και της εργασίας, οι αγρότες «και οι δυναμικές ομάδες του ελεύθερου πνεύματος, του νέου επιχειρείν, οι εξωστρεφείς και καινοτόμοι παραγωγικοί επιχειρηματίες».

Η διακήρυξη παίρνει σαφή θέση υπέρ ενός ισχυρού κοινωνικού κράτους που στέκεται στο πλευρό των πολιτών οι οποίοι αισθάνονται «ανασφαλείς κι αγνοημένοι από το πολιτικό κατεστημένο», των νέων, των ανέργων και των γυναικών «που βιώνουν με μεγαλύτερη ένταση τις ανισότητες», αλλά την ίδια ώρα και των ηλικιωμένων «που παλεύουν να διατηρήσουν μια αξιοπρεπή ποιότητα ζωής».

Ως στρατηγικοί αντίπαλοι για το Κίνημα Αλλαγής περιγράφονται οι πελατειακές αντιλήψεις, «σχέσεις και πρακτικές που είχαν και έχουν την ανοχή του πολιτικού συστήματος», καθώς και οι φοροφυγάδες «που στερούν πόρους από το κοινωνικό κράτος επιβαρύνοντας τους συνεπείς πολίτες» και όσοι επέλεξαν, ενώ η χώρα βούλιαζε, «να φυγαδεύσουν τα κέρδη στο εξωτερικό και να ασφαλίσουν τις ζημιές τους στην Ελλάδα». Την ίδια ώρα απουσιάζει κάποια φράση η οποία να δηλώνει την εμφανή αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό.

Το νέο πολιτικό μανιφέστο χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: Η πρώτη αφορά τις προοδευτικές αξίες και όπως υπογραμμίζεται, «στοχεύουμε σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα επανακαθορίζει τη σχέση μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, συλλογικού και ατομικού συμφέροντος, δημόσιου και ιδιωτικού χώρου. Η προοδευτική παράταξη αγωνίζεται για τη συνεχή διεύρυνση της δημοκρατίας και την αποφασιστική λαϊκή συμμετοχή».

Για το Κίνημα Αλλαγής η αναδιανομή οφείλει να βασίζεται στη βιώσιμη ανάπτυξη και τα βάρη της δημοσιονομικής προσαρμογής να καταμερίζονται με δίκαιο τρόπο. Επίσης, γίνεται λόγος για υπεράσπιση της δημόσιας Παιδείας και χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους «με σεβασμό στην ιστορία και τις παραδόσεις».

Στην ενότητα για τις σημερινές προκλήσεις οι συντάκτες της διακήρυξης διαπιστώνουν ότι τα τελευταία χρόνια οι αυταρχικές δυνάμεις πολλαπλασιάζονται, τα ανθρώπινα δικαιώματα απειλούνται, η κλιματική αλλαγή συνιστά μείζονα απειλή και οι οικονομικές ανισότητες γιγαντώνονται.

Υποστηρίζουν επίσης ότι «η μισαλλοδοξία και το αντιπολιτικό αντισυστημικό κύμα βρίσκουν εύφορο έδαφος, ενώ η διεθνής τρομοκρατία, βασισμένη κυρίως σε θρησκευτικά δόγματα, απειλεί καθημερινά τη ζωή των πολιτών».

Το επόμενο κεφάλαιο αναφέρεται στην πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, όπου προτείνονται «μαζί με το αναγκαίο σύμφωνο σταθερότητας» ένας ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, κοινές πολιτικές στην εφαρμογή και τον έλεγχό του, ευρωπαϊκές πολιτικές με ρήτρες στην περιφρούρηση των εργασιακών δικαιωμάτων και ενιαία πολιτική μετανάστευσης και ασύλου. Επιπροσθέτως, ζητείται η αντικατάσταση του ΔΝΤ από ευρωπαϊκούς θεσμούς αλληλεγγύης υπό τον έλεγχο του Ευρωκοινοβουλίου.

Το καταληκτικό εδάφιο της διακήρυξης έχει τίτλο «Η ιστορική πρόκληση, η αντιμετώπιση της κρίσης των θεσμών», στο οποίο ως ζητούμενο για τη χώρα εμφανίζεται η έξοδος οριστικά από την κρίση με υπέρβαση των χρόνιων παθογενειών. Ωστόσο, για να συμβεί αυτό, προϋπόθεση τίθεται ο σεβασμός στο κράτος δικαίου και στη διάκριση των εξουσιών αλλά και η ενίσχυση των λεγόμενων «θεσμικών αντίβαρων».

Το κείμενο κλείνει χαρακτηρίζοντας «ιστορική ανάγκη» την προοδευτική και εκ βάθρων αλλαγή της χώρας, ενώ επεξηγηματικά σημειώνεται: «Η σημερινή εποχή επιβάλλει να ξεπεράσουμε τα στερεότυπα του μεταπολιτευτικού κύκλου στην πολιτική, την κοινωνία και την οικονομία. Η χώρα πρέπει να σπάσει τον φαύλο κύκλο της κρίσης με μια νέα εθνική κοινωνική συμφωνία.

Την Αλλαγή του 21ου αιώνα τη φτιάχνουμε όλοι όσοι επιλέγουμε τον δρόμο των συνεχών δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων για την Ελλάδα, για μας και τα παιδιά μας. Οσοι θέλουμε αύριο προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου μας».

efsyn.gr