Μια ακτιβίστρια στη Λαϊκή Ενότητα

Μια ακτιβίστρια στη Λαϊκή Ενότητα

Τη θυμόμαστε οι περισσότεροι από τη συμπαθή κότα που είχε αφήσει στο Μαξίμου. «Ηταν -λέει- μια αμιγώς πολιτική δράση με έναν χιουμοριστικό τρόπο». Εχει μπει επίσης δύο φορές στα θεωρεία της Βουλής, αναρτώντας δύο πανό: το πρώτο είχε ως σύνθημα «Βρωμάτε προδότες» και με το δεύτερο υπενθύμιζε στον Ελληνα πρωθυπουργό ότι δεν σεβάστηκε «το τεράστιο “όχι” του ελληνικού λαού».

Γιώργος Σταματόπουλος

Αφού της απαγόρευσαν την είσοδο, «επόμενο ήταν -λέει- οι δράσεις μου να μεταφερθούν στον δρόμο». Επίσης: τοποθέτησε τρία δεμάτια σανό στα γραφεία του Καμμένου «τη στιγμή που χρησιμοποιώντας το θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών και ενώ κρατούσε το στυλό μαζί με τον Κοτζιά, προσπαθούσε να εγκαταλείψει σαν ήρωας το πλοίο που βουλιάζει». Στον χώρο του θεάματος ακολούθησε ένα πωλητήριο στο προεδρικό μέγαρο σαν αντίδραση στην εκχώρηση της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο.

Η Αγνή Βουτσινά είναι ενεργό μέλος του κινήματος ΑλΑνυΑ [Αλληλεγγύη-Ανυπακοή-Ανατροπή] και ως κίνημα συνεργάζονται με τον συνδυασμό Λαϊκή Ενότητα – Μέτωπο ανατροπής [είναι υποψήφια]. Θεωρεί αυτή τη συνεργασία ως φυσική συνέπεια, μια και έχουν βρεθεί κινηματικά στους δρόμους και βομβαρδίζονται με διώξεις -«αλλά δεν εγκαταλείπουμε», επιμένει. Δηλώνει υπερήφανη για τις επιτυχίες του κινήματος. Τι έχουν καταφέρει πραγματικά; Ιδού: «Ανακόψαμε εκατοντάδες πλειστηριασμούς, έχουμε συνδέσει το ρεύμα σε πολλά φτωχά νοικοκυριά που ήσαν στο σκοτάδι· έχουμε καθιερώσει το κοινωνικό τιμολόγιο, έχουμε καταργήσει το 5ευρο στα νοσοκομεία και μέσα από μας επιτεύχθηκε η δωρεάν μετακίνηση των ανέργων. […] Ολα αυτά τα χρόνια, παλεύουμε να αλλάξουμε τους κανόνες. Εχουμε καταφέρει αρκετά… μπορούμε περισσότερα».

Ο ακτιβισμός είναι στάση ζωής; «Εχοντας αδελφό με αναπηρία, από μικρή ηλικία έχω γνωρίσει τον ρατσισμό και από παιδί διεκδικώ ίση μεταχείριση. Εμαθα μέσα απ’ αυτό να μη φοβάμαι και μη δακτυλοδείχνω το διαφορετικό. Στη συνέχεια, ως μονογονεϊκή οικογένεια εργαζόμουν σε δυο δουλειές για να μπορέσω να αντεπεξέλθω. Το “μαζί τα φάγαμε”, λοιπόν, με θυμώνει, με εξοργίζει. Και η σιωπηλή αποδοχή αυτής της άποψης εκ μέρους των υπόλοιπων “εκπροσώπων” μας με εξοργίζει ακόμη περισσότερο».

Εκτός λοιπόν από αοιδούς, ηθοποιούς, δημοσιογράφους και λοιπούς της κοινωνίας του θεάματος, υπάρχουν και συμπολίτες που εργάζονται για τους πάσχοντες -και ας τους βομβαρδίζουν με διώξεις…