Ο χαρακτήρας και τα όρια της αντιπολίτευσης στον Τραμπ

Το άρθρο γράφτηκε στα τέλη του 2025, αρκετά πριν την κλιμάκωση στη Μινεάπολη, αλλά παρουσιάζει τη μεγάλη εικόνα μέσα στην οποία δίνεται η μάχη ενάντια στον Τραμπ. [Rp]

Σάρον Σμιθ | μετάφραση Ελένη Πελέκη

1. Είναι ση­μα­ντι­κό να το­νι­στεί ότι η ξε­χω­ρι­στή πρό­κλη­ση που αντι­με­τω­πί­ζουν οι επα­να­στά­τες σο­σια­λι­στές στις ΗΠΑ είναι ότι το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα είναι το μόνο με­γά­λο πο­λι­τι­κό κόμμα στη χώρα εκτός από το Ρε­που­μπλι­κα­νι­κό –σε μια συμ­φω­νία κα­τα­νο­μής της εξου­σί­ας με­τα­ξύ των δύο κομ­μά­των της άρ­χου­σας τάξης που διαρ­κεί πάνω από έναν αιώνα.

Αυτό έχει συμ­βά­λει στον χα­ρα­κτή­ρα της τα­ξι­κής πάλης στις ΗΠΑ, διότι αν η μόνη δια­θέ­σι­μη επι­λο­γή είναι με­τα­ξύ δύο αστι­κών κομ­μά­των, η ερ­γα­τι­κή τάξη δεν δια­θέ­τει κα­νέ­να μέσο ορ­γα­νω­μέ­νης εκλο­γι­κής έκ­φρα­σης. Για το λόγο αυτό, πολ­λοί ερ­γα­ζό­με­νοι απο­σύ­ρο­νται από την εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία, κάτι που πολ­λοί λε­γό­με­νοι ακα­δη­μαϊ­κοί εμπει­ρο­γνώ­μο­νες πα­ρερ­μη­νεύ­ουν ως «απά­θεια». Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το τμήμα της ερ­γα­τι­κής τάξης που απέ­χει από τις εκλο­γές ανα­γνω­ρί­ζει ότι τα δύο βα­σι­κά κόμ­μα­τα δεν εκ­φρά­ζουν τα συμ­φέ­ρο­ντά του και δεν πρό­κει­ται να το κά­νουν.

Αυτό έχει οδη­γή­σει σε ένα επί­πε­δο μα­χη­τι­κό­τη­τας της ερ­γα­τι­κής τάξης που, κατά και­ρούς, δεν έχει όμοιό του διε­θνώς. Όπως πε­ριέ­γρα­φε ο Λέων Τρό­τσκι στο δο­κί­μιο του 1934, «Αν η Αμε­ρι­κή γι­νό­ταν κομ­μου­νι­στι­κή»:

«Το αμε­ρι­κα­νι­κό τα­μπε­ρα­μέ­ντο είναι ενερ­γη­τι­κό και βίαιο, και θα επι­μεί­νει να σπά­σει πολλά αυγά  και να ανα­στα­τώ­σει πολ­λές κα­τα­στά­σεις προ­τού εγκα­θι­δρυ­θεί στα­θε­ρά ο κομ­μου­νι­σμός. Οι Αμε­ρι­κα­νοί είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο εν­θου­σιώ­δεις και αθλη­τι­κοί και λι­γό­τε­ρο ει­δι­κοί και κρα­τι­κοί δια­χει­ρι­στές. Θα ήταν αντί­θε­το με την αμε­ρι­κα­νι­κή πα­ρά­δο­ση να κά­νουν μια με­γά­λη αλ­λα­γή χωρίς να δια­λέ­ξουν πλευ­ρές και να ανοί­ξουν κε­φά­λια».

Πα­ρό­λο που οι Δη­μο­κρα­τι­κοί πα­ρου­σιά­ζο­νται ως αντί­πα­λοι των Ρε­που­μπλι­κά­νων, είναι εξί­σου αστι­κό κόμμα και συ­νε­πώς δεν μπο­ρούν ποτέ να ορ­γα­νώ­σουν μια πραγ­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση. Και δεν μπο­ρούν ποτέ να προ­σφέ­ρουν απο­τε­λε­σμα­τι­κή αντί­στα­ση στον Τρα­μπι­σμό, επει­δή είναι εξί­σου υπεύ­θυ­νοι για την εφαρ­μο­γή του νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρου σχε­δί­ου στις ΗΠΑ τα τε­λευ­ταία 50 χρό­νια, επι­τυγ­χά­νο­ντας μια τε­ρά­στια με­τα­φο­ρά πλού­του προς τα πάνω, τόσο εντός των ΗΠΑ όσο και σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο. Οι Δη­μο­κρα­τι­κοί συ­νή­θως πα­ρου­σιά­ζουν την εναλ­λα­κτι­κή τους ως μια «ελα­φριά» εκ­δο­χή του Ρε­που­μπλι­κα­νι­σμού, προ­τεί­νο­ντας πο­λι­τι­κές που είναι ελα­φρώς λι­γό­τε­ρο δρα­κό­ντειες  από αυτές των Ρε­που­μπλι­κά­νων, αλλά ταυ­τό­χρο­να επι­τρέ­πο­ντας στους Ρε­που­μπλι­κά­νους να ελέγ­χουν τις πο­λι­τι­κές πα­ρα­μέ­τρους που με­τα­το­πί­ζο­νται διαρ­κώς προς τα δεξιά.

2. Από τις απαρ­χές του στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του 1970, τα βα­σι­κά στοι­χεία του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού πε­ρι­λαμ­βά­νουν την απορ­ρύθ­μι­ση της λει­τουρ­γί­ας των επι­χει­ρή­σε­ων και την διά­λυ­ση των συν­δι­κά­των, αλλά επί­σης εξα­πέ­λυ­σε επί­θε­ση και σε όλες τις κα­τα­κτή­σεις των  κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των της δε­κα­ε­τί­ας του 1960 και του 1970, υπο­νο­μεύ­ο­ντας και στη συ­νέ­χεια ανα­τρέ­πο­ντας τα κε­κτη­μέ­να της Αρι­στε­ράς. Κατά τη διάρ­κεια αυτών των δε­κα­ε­τιών πο­λι­τι­κής και ιδε­ο­λο­γι­κής επί­θε­σης, η επα­να­στα­τι­κή αρι­στε­ρά (με πολ­λές ορ­γα­νώ­σεις που άν­θι­σαν κατά τη δε­κα­ε­τία του 1960 και του 1970) υπέ­στη φθορά και τε­λι­κά σε με­γά­λο βαθμό κα­τα­στρά­φη­κε ή κα­τέρ­ρευ­σε.

Και οι φι­λε­λεύ­θε­ρες ορ­γα­νώ­σεις, όπως οι mainstream φε­μι­νί­στριες, που βα­σί­ζο­νταν στην εκλο­γή των Δη­μο­κρα­τι­κών για να υπε­ρα­σπι­στούν τη νό­μι­μη άμ­βλω­ση, ανα­κά­λυ­ψαν επί­σης με τον σκλη­ρό  τρόπο ότι οι Δη­μο­κρα­τι­κοί είναι απρό­θυ­μοι να αγω­νι­στούν πραγ­μα­τι­κά στο δρόμο για το δι­καί­ω­μα στην άμ­βλω­ση. Κάπως έτσι βρε­θή­κα­με σή­με­ρα χωρίς δι­καί­ω­μα στην άμ­βλω­ση μετά από πε­ρί­που 5 δε­κα­ε­τί­ες νο­μι­μο­ποί­η­σής του. Αντί­στοι­χα, οι ορ­γα­νώ­σεις για τα δι­καιώ­μα­τα των με­τα­να­στών, που έφτα­σαν σε τε­ρά­στιες δια­στά­σεις το 2006, απορ­ρο­φή­θη­καν από το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα λίγο αρ­γό­τε­ρα. Οι Δη­μο­κρα­τι­κοί στο Κο­γκρέ­σο δεν έκα­ναν τί­πο­τα για τους με­τα­νά­στες την δε­κα­ε­τία που ακο­λού­θη­σε. Σή­με­ρα, οι θέ­σεις των Δη­μο­κρα­τι­κών για τη με­τα­νά­στευ­ση είναι σχε­δόν πα­νο­μοιό­τυ­πες με αυτές των Ρε­που­μπλι­κά­νων.

Το ερ­γα­τι­κό κί­νη­μα των ΗΠΑ λει­τουρ­γεί επί­σης ως πι­στός υπο­στη­ρι­κτής του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος –και του αμε­ρι­κα­νι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού– από την εποχή της Με­γά­λης Ύφε­σης, με με­γά­λο κό­στος για το ίδιο. Μετά από μια έξαρ­ση των απερ­γιών (πολ­λές από τις οποί­ες χωρίς την έγκρι­ση της ηγε­σί­ας) με­τα­ξύ 1968 και 1974, η συμ­με­το­χή στα συν­δι­κά­τα ακο­λού­θη­σε μια κα­θο­δι­κή πο­ρεία από την οποία δεν έχει ακόμη ανα­κάμ­ψει. Σή­με­ρα, η συμ­με­το­χή στα συν­δι­κά­τα ανέρ­χε­ται στο 5,9% για τους ερ­γα­ζό­με­νους του ιδιω­τι­κού τομέα και στο 32,2% για τους ερ­γα­ζό­με­νους του δη­μό­σιου τομέα. Αλλά πα­ρό­λο που ο Τραμπ έχει βάλει στο στό­χα­στρο τα συν­δι­κά­τα του δη­μό­σιου τομέα, οι ηγέ­τες των συν­δι­κά­των δεν έχουν κάνει τί­πο­τα πέρα από το να υπο­βάλ­λουν μη­νύ­σεις και να στέλ­νουν μα­ζι­κά μη­νύ­μα­τα ηλε­κτρο­νι­κού τα­χυ­δρο­μεί­ου ζη­τώ­ντας από τα μέλη τους να «κα­λέ­σουν τους εκλεγ­μέ­νους εκ­προ­σώ­πους τους στο Κο­γκρέ­σο».

Ίσως πιο ανη­συ­χη­τι­κό είναι το γε­γο­νός ότι ο πρό­ε­δρος της Διε­θνούς Αδελ­φό­τη­τας Οδη­γών Φορ­τη­γών (IBT) [Τeamsters] Σον Ο’ Μπράιεν είναι ανοι­χτός υπο­στη­ρι­κτής του Τραμπ. Η πρώην συλ­λο­γι­κό­τη­τα βάσης που διεκ­δι­κού­σε με­ταρ­ρύθ­μι­ση του σω­μα­τεί­ου, Teamsters για ένα Δη­μο­κρα­τι­κό Σω­μα­τείο (TDU, η οποία ιδρύ­θη­κε από επα­να­στά­τες των International Socialists στη δε­κα­ε­τία του 1970) υπο­στή­ρι­ξε την εκλο­γή του Ο’ Μπράιεν και τώρα δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νη να τον κρι­τι­κά­ρει, φτά­νο­ντας μά­λι­στα στο ση­μείο να απο­κλεί­σει ορι­σμέ­νους Teamsters που είναι επι­κρι­τι­κοί απέ­να­ντι στον Ο’Μπράιεν από το πρό­σφα­το συ­νέ­δριό τους. Δυ­στυ­χώς, με­γά­λο μέρος της αρι­στε­ράς ακο­λου­θεί το πα­ρά­δειγ­μα της TDU.

Ομοί­ως, το το­πι­κό πα­ράρ­τη­μα της Ένω­σης Χα­λυ­βουρ­γών USW 12-369 έστει­λε μια επι­στο­λή στα μέλη του υπο­στη­ρί­ζο­ντας τον Τραμπ και κα­τη­γο­ρώ­ντας τους Δη­μο­κρα­τι­κούς για τη δια­κο­πή της λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ωμό εθνι­κι­σμό:

«16 Οκτω­βρί­ου 2025

ΠΡΟΣ: ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ

ΘΕΜΑ: ΔΙΑ­ΚΟ­ΠΗ ΛΕΙ­ΤΟΥΡ­ΓΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑ­ΤΟΥΣ – ΑΠΟ­ΛΥ­ΣΕΙΣ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ USW

Η τρέ­χου­σα δια­κο­πή λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους προ­κλή­θη­κε όταν οι Δη­μο­κρα­τι­κοί απο­φά­σι­σαν να μην εγκρί­νουν μια κα­θα­ρή από­φα­ση συ­νέ­χειας (ΑΣ), που προ­τά­θη­κε από τους Ρε­που­μπλι­κά­νους. Μια κα­θα­ρή από­φα­ση ορί­ζε­ται ως ούτε αύ­ξη­ση ούτε μεί­ω­ση της τρέ­χου­σας χρη­μα­το­δό­τη­σης.

Οι Δη­μο­κρα­τι­κοί προ­ώ­θη­σαν τη δική τους ΑΣ με 1,5 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια σε πρό­σθε­τες δα­πά­νες.

Κά­ποιοι πι­στεύ­ουν ότι αυτό έγινε σκό­πι­μα για να δια­κο­πεί η λει­τουρ­γία του κρά­τους, καθώς γνώ­ρι­ζαν ότι η πρό­τα­σή τους ήταν τόσο εξω­φρε­νι­κή που δεν θα εγκρι­νό­ταν ποτέ. Αυτό είναι πα­ρό­μοιο με τη δια­μαρ­τυ­ρία «occupy wall street» που είχε ως στόχο να εμπο­δί­σει νό­μι­μα προ­γράμ­μα­τα εντός της κυ­βέρ­νη­σης.

… Θα ήθελα να εν­θαρ­ρύ­νω θερμά όλα τα μέλη να επι­κοι­νω­νή­σουν με τους Γε­ρου­σια­στές και τους εκ­προ­σώ­πους τους στο Κο­γκρέ­σο και να ζη­τή­σουν από τους Δη­μο­κρα­τι­κούς να απο­σύ­ρουν την υπο­στή­ρι­ξή τους προς τους μη-πο­λί­τες εις βάρος των Αμε­ρι­κα­νών πο­λι­τών.

Μάικ Μακ­γου­έιν

Πρό­ε­δρος της  USW 12-369».

 

3. Η αμε­ρι­κα­νι­κή Αρι­στε­ρά σή­με­ρα είναι επί­σης απο­δυ­να­μω­μέ­νη ως απο­τέ­λε­σμα της εύ­στο­χα χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νης «ΜΚΟ-ποί­η­σης» της —ιδιω­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση, μη κερ­δο­σκο­πι­κός χα­ρα­κτή­ρας, φο­ρο­λο­γι­κή απαλ­λα­γή— η οποία κυ­ριαρ­χεί με­τα­ξύ των φαι­νο­με­νι­κά «ακτι­βι­στι­κών» ορ­γα­νώ­σε­ων. Οι ηγε­σί­ες των πε­ρισ­σό­τε­ρων ΜΚΟ δε­λε­ά­ζο­νται από τους υψη­λούς μι­σθούς και άλλα «προ­νό­μια», για να μην ανα­φέ­ρου­με την έλ­λει­ψη λο­γο­δο­σί­ας προς τα μέλη τους, με απο­τέ­λε­σμα να χά­νουν από τα μάτια τους την αρ­χι­κή τους δέ­σμευ­ση στον ακτι­βι­σμό και να γί­νο­νται γρή­γο­ρα γρα­φειο­κρα­τι­κές. Η Black Lives Matter (BLM), μέσω του Πα­γκό­σμιου Ιδρύ­μα­τος Δι­κτύ­ων BLM, μα­στί­ζε­ται από σκάν­δα­λα —συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της αγο­ράς μιας έπαυ­λης αξίας 6 εκα­τομ­μυ­ρί­ων δο­λα­ρί­ων στο Λος Άν­τζε­λες για προ­σω­πι­κή χρήση των ηγε­τών της και μιας αγω­γής ενα­ντί­ον ενός στε­λέ­χους της BLM που κα­τη­γο­ρεί­ται για υπε­ξαί­ρε­ση πάνω από 10 εκα­τομ­μυ­ρί­ων δο­λα­ρί­ων από τα χρή­μα­τα των δω­ρη­τών.[1]

Από την εποχή του Νιου Ντιλ και μετά, στην αμε­ρι­κα­νι­κή Αρι­στε­ρά συ­νο­λι­κά κυ­ριαρ­χούν ορ­γα­νώ­σεις που υπο­στη­ρί­ζουν το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα. Σή­με­ρα, αυτό πε­ρι­λαμ­βά­νει την DSA, η οποία έχει αυτήν τη στιγ­μή από 50.000 ως 80.000 μέλη (αν και ο αριθ­μός των ενερ­γών μελών είναι πολύ μι­κρό­τε­ρος), αλλά εξα­κο­λου­θεί να είναι μα­κράν η με­γα­λύ­τε­ρη αρι­στε­ρή ορ­γά­νω­ση. Η «Indivisible» είναι, σύμ­φω­να με τις πε­ρισ­σό­τε­ρες εκτι­μή­σεις, η με­γα­λύ­τε­ρη ακτι­βι­στι­κή ορ­γά­νω­ση, η οποία έχει ορ­γα­νώ­σει τις μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις «Όχι Βα­σι­λιά­δες». Η Indivisible ιδρύ­θη­κε το 2017 από δύο μέλη του επαγ­γελ­μα­τι­κού προ­σω­πι­κού της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ομά­δας του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος. Η ορ­γά­νω­σή τους ήταν απο­τε­λε­σμα­τι­κή στην αντί­στα­ση στον Τραμπ κατά τη διάρ­κεια της πρώ­της θη­τεί­ας του, ει­δι­κά στην κι­νη­το­ποί­η­ση ενά­ντια στην προ­σπά­θεια των Ρε­που­μπλι­κά­νων να κα­ταρ­γή­σουν τον Νόμο για την Προ­σι­τή Υγειο­νο­μι­κή Πε­ρί­θαλ­ψη. Προ­σπα­θούν να εφαρ­μό­σουν την ίδια στρα­τη­γι­κή και στον Τραμπ 2.0. Ωστό­σο, η Indivisible είναι υπό­χρεη στο Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα και επι­τρέ­πει στους Δη­μο­κρα­τι­κούς να κα­θο­ρί­ζουν τους όρους των αι­τη­μά­των της. Για αυτόν τον λόγο, οι δια­δη­λώ­σεις Όχι Βα­σι­λιά­δες έχουν πα­ρα­μεί­νει σιω­πη­λές σε θέ­μα­τα που αφο­ρούν τον αμε­ρι­κα­νι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό, από την Πα­λαι­στί­νη έως τη Βε­νε­ζου­έ­λα.

Το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της αντι­πο­λί­τευ­σης υπό την ηγε­σία του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος επι­κε­ντρώ­νε­ται στις εν­διά­με­σες εκλο­γές του 2026. Αν οι Δη­μο­κρα­τι­κοί κερ­δί­σουν την πλειο­ψη­φία σε ένα ή και τα δύο σώ­μα­τα του Κο­γκρέ­σου (κάτι που δεν είναι σί­γου­ρο, παρά την αντι­δη­μο­τι­κό­τη­τα του Τραμπ), τι θα κά­νουν; Αν η πρα­κτι­κή του πα­ρελ­θό­ντος απο­τε­λεί έν­δει­ξη, δεν πρέ­πει να ανα­μέ­νε­ται ότι θα ασκή­σουν τη ση­μα­ντι­κή εξου­σία του Κο­γκρέ­σου ενα­ντί­ον του Τραμπ και του Ανώ­τα­του Δι­κα­στη­ρί­ου. Οποια­δή­πο­τε οι­κο­νο­μι­κή πε­ρι­κο­πή των πόρων της ICE ή πε­ριο­ρι­σμός της βίας της θα είναι ελά­χι­στη (εκτός αν ένα ισχυ­ρό κί­νη­μα ανα­γκά­σει τους Δη­μο­κρα­τι­κούς να αλ­λά­ξουν πο­ρεία). Ακόμη και με την ICE και την Συ­νο­ρια­κή Φρου­ρά να έχουν κα­τα­λά­βει επί του πα­ρό­ντος το Σι­κά­γο, ο Δη­μο­κρα­τι­κός κυ­βερ­νή­της του Ιλι­νόις (και επί­δο­ξος υπο­ψή­φιος για την προ­ε­δρία) Τζ. Μπ. Πρι­τζ­κέρ ισχυ­ρί­ζε­ται ότι αντι­τί­θε­ται σθε­να­ρά στην ICE, αλλά δεν έχει εκ­δώ­σει καμία κα­τη­γο­ρία ενα­ντί­ον πρα­κτό­ρων της ICE για φόνο, πα­ρα­βιά­σεις των πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των κ.λπ. και επι­τρέ­πει στη δική του Πο­λι­τεια­κή αστυ­νο­μι­κή δύ­να­μη να «προ­στα­τεύ­ει» τους πρά­κτο­ρες της ICE από τους δια­δη­λω­τές —με άλλα λόγια, να επι­τί­θε­ται στους δια­δη­λω­τές.

Υπάρ­χει επί­σης η πι­θα­νό­τη­τα οι Δη­μο­κρα­τι­κοί να μην κερ­δί­σουν τις εν­διά­με­σες εκλο­γές του 2026 (ακόμη και αν αυτό συμ­βεί λόγω στο­χευ­μέ­νων αλ­λα­γών του Ρε­που­μπλι­κα­νι­κού Κόμ­μα­τος στις εκλο­γι­κές πε­ρι­φέ­ρειες), γε­γο­νός που θα απο­θαρ­ρύ­νει την αντι­πο­λί­τευ­ση.

4. Οι επι­τυ­χί­ες της DSA υπο­γραμ­μί­ζουν το βαθμό στον οποίο με­γά­λο μέρος του πλη­θυ­σμού των ΗΠΑ έχει με­τα­κι­νη­θεί πο­λι­τι­κά προς τα αρι­στε­ρά. Και η βίαιη εκ­στρα­τεία του Τραμπ ενα­ντί­ον των με­τα­να­στών, μαζί με τις αυ­ταρ­χι­κές του κι­νή­σεις συ­γκέ­ντρω­σης υπε­ρε­ξου­σιών και την προ­ώ­θη­ση του ακρο­δε­ξιού λευ­κού εθνι­κι­σμού, έχουν επι­τα­χύ­νει αυτή τη με­τα­κί­νη­ση προς τα αρι­στε­ρά. Ο Τζά­ρετ Άμποτ, ερευ­νη­τής στο Κέ­ντρο Πο­λι­τι­κής της Ερ­γα­τι­κής Τάξης, συμ­με­τεί­χε σε μια με­λέ­τη του 2025 που δια­πί­στω­σε ότι μόνο το 29% των Αμε­ρι­κα­νών έχει θε­τι­κή άποψη για τους Δη­μο­κρα­τι­κούς. Ο Άμποτ ανέ­φε­ρε πρό­σφα­τα στο πε­ριο­δι­κό Jacobin: «Με­τα­ξύ των Δη­μο­κρα­τι­κών και των κομ­μα­τι­κά ανε­ξάρ­τη­των ερω­τη­θέ­ντων [στις πο­λι­τεί­ες της Ζώνης της Σκου­ριάς], η πιο συ­νη­θι­σμέ­νη κρι­τι­κή προς το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα ήταν η αντί­λη­ψη ότι είναι ανί­κα­νο να εφαρ­μό­σει πο­λι­τι­κές που βοη­θούν τους απλούς αν­θρώ­πους».[2] Μια δη­μο­σκό­πη­ση που διε­ξή­χθη από την SSRS και δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 3 Νο­εμ­βρί­ου από το CNN, δια­πί­στω­νε ότι το πο­σο­στό απο­δο­χής του Τραμπ έπεσε στο 37%, κα­τα­γρά­φο­ντας το χα­μη­λό­τε­ρο πο­σο­στό στις δη­μο­σκο­πή­σεις του CNN κατά τη δεύ­τε­ρη θη­τεία του. Επί­σης το πο­σο­στό απο­δο­κι­μα­σί­ας του έφτα­σε το 63%, το υψη­λό­τε­ρο και στις δύο θη­τεί­ες του. Και σχε­δόν το 70% των Δη­μο­κρα­τι­κών και των Ανε­ξάρ­τη­των πι­στεύ­ουν ότι οι Δη­μο­κρα­τι­κοί δεν κά­νουν αρ­κε­τά για να αντι­τα­χθούν στον Τραμπ.

Όπως πρό­σφα­τα ση­μεί­ω­σε o ορ­γα­νι­σμός Fairness and Accuracy in Reporting σχε­τι­κά με την υπο­στή­ρι­ξη του κοι­νού σε προ­ο­δευ­τι­κά αι­τή­μα­τα: «Οι δη­μο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν τα­κτι­κά ότι υπάρ­χει με­γά­λη πλειο­ψη­φία υπέρ ενός φόρου πε­ριου­σί­ας, υπέρ ενός κα­τώ­τα­του μι­σθού 15 δο­λα­ρί­ων ή υψη­λό­τε­ρου και υπέρ της κα­θο­λι­κής ια­τρι­κής πε­ρί­θαλ­ψης, όλα τους βα­σι­κά προ­ο­δευ­τι­κά αι­τή­μα­τα που τα εται­ρι­κά Μέσα Ενη­μέ­ρω­σης κα­τα­κρί­νουν συ­νέ­χεια».[3]

Η Αλε­ξά­ντρια Οκά­σιο Κορ­τέζ και ο Μπέρ­νι Σά­ντερς προ­σέλ­κυ­σαν χι­λιά­δες άτομα στην πε­ριο­δεία τους «Fighting Oligarchy» νω­ρί­τε­ρα φέτος. Σύμ­φω­να με το YouGov.com, οι δη­μο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν ότι ο Μπέρ­νι Σά­ντερς (ο οποί­ος δη­λώ­νει ανε­ξάρ­τη­τος, αλλά συ­νερ­γά­ζε­ται κοι­νο­βου­λευ­τι­κά με τους Δη­μο­κρα­τι­κούς και κάνει προ­ε­κλο­γι­κές εκ­στρα­τεί­ες για αυ­τούς) είναι ο πιο δη­μο­φι­λής ενερ­γός πο­λι­τι­κός στις ΗΠΑ σή­με­ρα. [4] Η άνο­δος του δη­μο­κρα­τι­κού σο­σια­λι­στή και φι­λο­πα­λαι­στί­νιου Ζό­χραν Μα­μντά­νι ως νι­κη­τή των δη­μο­τι­κών εκλο­γών της 4ης Νο­εμ­βρί­ου στη Νέα Υόρκη λέει πολλά για αυτή την στρο­φή στο εκλο­γι­κό σώμα σε μια από τις ιστο­ρι­κά πιο φι­λο­σιω­νι­στι­κές εκλο­γι­κές πε­ρι­φέ­ρειες των ΗΠΑ. Η προ­ε­κλο­γι­κή του εκ­στρα­τεία επι­κε­ντρώ­θη­κε στο πά­γω­μα των ενοι­κί­ων, στη δω­ρε­άν με­τα­φο­ρά με τα αστι­κά λε­ω­φο­ρεία και στην αύ­ξη­ση κατά 2% των φόρων για το πλου­σιό­τε­ρο 1% του πλη­θυ­σμού.

Η εκλο­γή του Μα­μντά­νι είναι μια πολύ συ­ναρ­πα­στι­κή εξέ­λι­ξη, αλλά τώρα θα αντι­με­τω­πί­σει πολύ έντο­νη πίεση από το πο­λι­τι­κό κα­τε­στη­μέ­νο να συμ­βι­βα­στεί.

5. Και μέχρι στιγ­μής, η ηγε­σία του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος δεν έχει ακο­λου­θή­σει την στρο­φή του εκλο­γι­κού σώ­μα­τος προς τα αρι­στε­ρά. Η εφη­με­ρί­δα New York Times (η οποία είναι η φωνή του φι­λε­λεύ­θε­ρου κα­τε­στη­μέ­νου) αντέ­δρα­σε στη μα­ζι­κή συμ­με­το­χή στην δια­δή­λω­ση Ημέρα Χωρίς Βα­σι­λιά­δες στις 18 Οκτω­βρί­ου (και στην προ­ο­δευ­τι­κή εκ­στρα­τεία του Μα­μντά­νι) με ένα κύριο άρθρο που κα­τέ­κρι­νε την προ­ο­δευ­τι­κή πτέ­ρυ­γα του του Κόμ­μα­τος, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι «Οι αδιάλ­λα­κτοι κομ­μα­τι­κοί έχουν άδικο: η στρο­φή προς το κέ­ντρο είναι ο δρό­μος προς τη νίκη».

Και μετά τη νίκη του Μα­μντά­νι, οι New York Times του έδω­σαν την ακό­λου­θη συμ­βου­λή:

«Θα πρέ­πει να ξε­κι­νή­σει δη­μιουρ­γώ­ντας μια ηγε­τι­κή ομάδα με ελά­χι­στους δη­μο­κρα­τι­κούς σο­σια­λι­στές», έγρα­ψε η εφη­με­ρί­δα, «και με πολ­λούς αξιω­μα­τού­χους με προη­γού­με­να επι­τεύγ­μα­τα  και απο­δε­δειγ­μέ­νες δια­χει­ρι­στι­κές ικα­νό­τη­τες».

Ωστό­σο, οι δη­μο­σκο­πή­σεις έδει­ξαν ότι το 24% των ψη­φο­φό­ρων της Νέας Υόρ­κης αυ­το­χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται δη­μο­κρα­τι­κοί σο­σια­λι­στές, όπως ο Μα­μντά­νι -και απο­τε­λού­σαν πε­ρί­που το 41% αυτών που τον ψή­φι­σαν.

Αν και η κύρια προ­ε­κλο­γι­κή υπό­σχε­ση του Μα­μντά­νι ήταν τα δω­ρε­άν και γρή­γο­ρα λε­ω­φο­ρεία, οι The Times τον συμ­βού­λε­ψαν να εγκα­τα­λεί­ψει την πρό­τα­ση για «δω­ρε­άν» με­τα­κι­νή­σεις. «Μια κα­λύ­τε­ρη ιδέα», πρό­τει­νε η σύ­ντα­ξη της εφη­με­ρί­δας, είναι να προ­σφερ­θεί «μειω­μέ­νο ει­σι­τή­ριο» μόνο σε ορι­σμέ­νες δια­δρο­μές.[5]

Έτσι, οι προ­ο­δευ­τι­κοί που πα­ρα­μέ­νουν πι­στοί στο Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα ενώ ταυ­τό­χρο­να επι­κρί­νουν το κα­τε­στη­μέ­νο του, λει­τουρ­γούν ως «δί­κο­πο μα­χαί­ρι»: από τη μία πλευ­ρά, δί­νουν φωνή στις μάζες αν­θρώ­πων που έχουν επί­σης μπου­χτί­σει με τους Δη­μο­κρα­τι­κούς, αλλά ταυ­τό­χρο­να πε­ριο­ρί­ζουν τις πι­θα­νό­τη­τες μιας πραγ­μα­τι­κής ρήξης με τους Δη­μο­κρα­τι­κούς και της δη­μιουρ­γί­ας ενός βιώ­σι­μου εναλ­λα­κτι­κού τρί­του κόμ­μα­τος. Αυτό ισχύ­ει τόσο για την DSA όσο και για το Indivisible, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται από το πε­ριο­ρι­σμέ­νο σύ­νο­λο αι­τη­μά­των του κι­νή­μα­τος Όχι Βα­σι­λιά­δες.

Η ενερ­γή επί πολλά χρό­νια επα­να­στα­τι­κή σο­σια­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση Solidarity απέ­φυ­γε να δώσει στον Μα­μντά­νι την άκρι­τη υπο­στή­ρι­ξή της, επει­δή κα­τέ­βη­κε ως υπο­ψή­φιος των Δη­μο­κρα­τι­κών.[6] Ο βε­τε­ρά­νος επα­να­στά­της σο­σια­λι­στής Νταν Λα Μποτζ, για πα­ρά­δειγ­μα, δη­μο­σί­ευ­σε την έντο­νη δια­φω­νία του με την ορ­γά­νω­σή του, τη Solidarity, όταν αυτή απέ­φυ­γε να δώσει στον Μα­μντά­νι στή­ρι­ξη άνευ κρι­τι­κής επει­δή είναι υπο­ψή­φιος των Δη­μο­κρα­τι­κών, δη­λώ­νο­ντας:

«Ο Μα­μντά­νι επέ­λε­ξε σαφώς να κα­τέ­βει ως υπο­ψή­φιος με το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα, και όχι να ακο­λου­θή­σει ανε­ξάρ­τη­τη πο­ρεία. Δεν συμ­φω­νού­με με αυτή την προ­σέγ­γι­ση· στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, την θε­ω­ρού­με αντι­φα­τι­κή προς τα αι­τή­μα­τα της προ­ε­κλο­γι­κής εκ­στρα­τεί­ας.

…Ο Μα­μντά­νι ήταν πάντα απο­φα­σι­σμέ­νος να κα­τέ­βει ως υπο­ψή­φιος με το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα και είναι πολύ πι­θα­νό να σχη­μα­τί­σει τον κυ­βερ­νη­τι­κό του συ­να­σπι­σμό με στοι­χεία του κομ­μα­τι­κού μη­χα­νι­σμού που αναμ­φί­βο­λα θα επι­μεί­νουν να απο­μα­κρύ­νουν τις ρι­ζο­σπα­στι­κές πτυ­χές του προ­γράμ­μα­τός του.

… είναι πολύ πιο πι­θα­νό ότι οι πιέ­σεις της δια­κυ­βέρ­νη­σης και οι απαι­τή­σεις του Δη­μο­κρα­τι­κού κα­τε­στη­μέ­νου θα υπο­νο­μεύ­σουν τη δύ­να­μη του Μα­μντά­νι και του κι­νή­μα­τος του».

Ο Λα Μποτζ επα­νέ­λα­βε ότι είναι υπέρ μιας στρα­τη­γι­κής που απο­κα­λεί­ται «εντός-εκτός»:

Το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα είναι ένα αστι­κό κόμμα και, ως γε­νι­κή πο­λι­τι­κή, αντι­τί­θε­μαι στο να ψη­φί­ζου­με τους Δη­μο­κρα­τι­κούς ως το μι­κρό­τε­ρο κακό. Όπως και οι σύ­ντρο­φοί μου, θα ήθελα πολύ να δω ένα ανε­ξάρ­τη­το, ερ­γα­τι­κό πο­λι­τι­κό κόμμα που θα είναι προ­ση­λω­μέ­νο στον δη­μο­κρα­τι­κό σο­σια­λι­σμό. Πι­στεύω ότι ένα τέ­τοιο κόμμα είναι πι­θα­νό να δη­μιουρ­γη­θεί μέσω των αγώ­νων για προ­ο­δευ­τι­κές και αρι­στε­ρές θέ­σεις εντός του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος.[7]

Το πρό­βλη­μα με αυτή τη λο­γι­κή –και η ιστο­ρία το έχει απο­δεί­ξει ξανά και ξανά– είναι ότι η Αρι­στε­ρά δεν δια­λύ­ει το κα­τε­στη­μέ­νο του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος από μέσα. Όχι, το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα δια­λύ­ει την Αρι­στε­ρά μέχρι που δεν είναι πλέον ανα­γνω­ρί­σι­μη ως τέ­τοια.

Ακόμη και η AOC [Αλε­ξά­ντρια Οκά­σιο Κορ­τέζ) και ο Μπέρ­νι Σά­ντερς έρ­χο­νται σε αντί­φα­ση με τη φήμη τους ως προ­ο­δευ­τι­κοί. -για πα­ρά­δειγ­μα, όταν πριν από με­ρι­κά χρό­νια η AOC συ­νερ­γά­στη­κε με την κυ­βέρ­νη­ση Μπάι­ντεν στην προ­σπά­θεια να ανα­γκά­σει τους σι­δη­ρο­δρο­μι­κούς ερ­γα­ζο­μέ­νους να επι­στρέ­ψουν στη δου­λειά τους, αφού η με­γά­λη πλειο­ψη­φία τους είχε απορ­ρί­ψει την προ­τει­νό­με­νη συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας, και η κυ­βέρ­νη­ση Μπάι­ντεν τους εμπό­δι­σε να προ­χω­ρή­σουν σε απερ­γία.

Και μόλις πρό­σφα­τα ο Σά­ντερς επαί­νε­σε τον Τραμπ για την «ασφά­λι­ση των συ­νό­ρων των ΗΠΑ με το Με­ξι­κό», λέ­γο­ντας: «Αν δεν έχεις σύ­νο­ρα, δεν έχεις χώρα», «Ο Τραμπ έκανε κα­λύ­τε­ρη δου­λειά. Δεν μου αρέ­σει ο Τραμπ, αλλά πρέ­πει να έχου­με ασφα­λή σύ­νο­ρα. Δεν είναι τόσο δύ­σκο­λο να γίνει. Ο Μπάι­ντεν δεν το έκανε».

Επο­μέ­νως, είναι δί­καιο να πούμε ότι η AOC (η οποία είναι πολύ πι­θα­νό να ανε­λι­χθεί ψηλά στην ιε­ραρ­χία του κόμ­μα­τος τα επό­με­να χρό­νια) και ο Σά­ντερς δεν μπο­ρούν να χα­ρα­κτη­ρι­στούν ως συ­νε­πείς αντι­πο­λι­τεύ­σεις. Ως εκ τού­του, λει­τουρ­γούν ως δί­κο­πο μα­χαί­ρι.

Η πλειο­ψη­φι­κή αντί­στα­ση στον Τραμπ βα­σί­ζε­ται στην ιδέα ότι μπο­ρεί να υπάρ­ξει συ­νταγ­μα­τι­κή λύση σε αυτή τη συ­νταγ­μα­τι­κή κρίση, π.χ. ότι οι νο­μι­κές μάχες στα δι­κα­στή­ρια, οι λε­κτι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και οι ομι­λί­ες σε με­γά­λες συ­γκε­ντρώ­σεις, όλες στραμ­μέ­νες προς την ψήφο στους Δη­μο­κρα­τι­κούς στις εν­διά­με­σες εκλο­γές και στις επό­με­νες προ­ε­δρι­κές εκλο­γές, θα φέ­ρουν το επι­θυ­μη­τό απο­τέ­λε­σμα. Αλλά αν ο Τραμπ εφαρ­μό­ζει πραγ­μα­τι­κά μια αυ­ταρ­χι­κή ανα­διάρ­θρω­ση του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, αυτές οι μέ­θο­δοι απλά δεν επαρ­κούν. Οι Δη­μο­κρα­τι­κοί συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται σχε­δόν σαν να διε­ξά­γε­ται ακόμα το πο­λι­τι­κό παι­χνί­δι όπως συ­νή­θως. Αλλά, δε­δο­μέ­νου ότι αντα­να­κλούν τα αστι­κά συμ­φέ­ρο­ντα, δεν είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να απε­λευ­θε­ρώ­σουν τη μα­ζι­κή δύ­να­μη των απλών αν­θρώ­πων για να αντι­με­τω­πί­σουν την κρίση, η οποία απαι­τεί δράση που υπερ­βαί­νει κατά πολύ τις ει­ρη­νι­κές δια­μαρ­τυ­ρί­ες και τις νο­μι­κές προ­σφυ­γές. Η αστι­κή δη­μο­κρα­τία, όσο πε­ριο­ρι­σμέ­νη και αν είναι, δη­μιουρ­γή­θη­κε με επα­να­στα­τι­κά μέσα και με μα­ζι­κούς αγώ­νες –αλλά η αστι­κή τάξη σή­με­ρα φο­βά­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο τη μα­ζι­κή δράση από ό,τι τον αυ­ταρ­χι­σμό του Τραμπ.

6. Είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να ση­μειω­θεί ότι οι αντι­με­τα­να­στευ­τι­κές επι­θέ­σεις του Τραμπ έχουν με­τα­το­πι­στεί από τα σύ­νο­ρα ΗΠΑ-Με­ξι­κού και στο­χεύ­ουν πλέον τις οι­κο­γέ­νειες με­τα­να­στών που ζουν εδώ και χρό­νια, ακόμα και δε­κα­ε­τί­ες, σε κοι­νό­τη­τες σε ολό­κλη­ρη την επι­κρά­τεια των ΗΠΑ. Αυτό ση­μαί­νει ότι δεν έχουν μόνο εκτε­τα­μέ­νους οι­κο­γε­νεια­κούς δε­σμούς, αλλά έχουν επί­σης μα­κρο­χρό­νιες σχέ­σεις με τους γεί­το­νές τους, τους συμ­μα­θη­τές τους και τους συ­να­δέλ­φους τους. Αυτή η δια­φο­ρά έχει επί­σης ενι­σχύ­σει την δέ­σμευ­ση των γει­τό­νων αυτών των οι­κο­γε­νειών με­τα­να­στών να τις προ­στα­τεύ­σουν από τους πρά­κτο­ρες της ICE.

Ίσως το πιο ελ­πι­δο­φό­ρο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της αυ­ξα­νό­με­νης αντί­στα­σης στις ΗΠΑ κατά τη δεύ­τε­ρη θη­τεία του Τραμπ είναι τα αυ­το­ορ­γα­νω­μέ­να «δί­κτυα τα­χεί­ας αντί­δρα­σης», που δη­μιουρ­γή­θη­καν από ακτι­βι­στές για τα δι­καιώ­μα­τα των με­τα­να­στών, γει­το­νιά προς γει­το­νιά, για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση των τρα­μπού­κων της ICE σε πό­λεις και προ­ά­στια.

Αυτά τα δί­κτυα γει­το­νιάς υπάρ­χουν από τότε που ιδρύ­θη­κε η ICE, αλλά έχουν πολ­λα­πλα­σια­στεί μετά την ανά­λη­ψη της προ­ε­δρί­ας από τον Τραμπ τον Ια­νουά­ριο, προ­κει­μέ­νου να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τις πολ­λές ανά­γκες του φο­βι­σμέ­νου με­τα­να­στευ­τι­κού πλη­θυ­σμού. Οι άν­θρω­ποι προ­σφέ­ρο­νται εθε­λο­ντι­κά να βοη­θή­σουν στη δια­νο­μή φυλ­λα­δί­ων με θέμα «Να ξέ­ρε­τε τα δι­καιώ­μα­τά σας» στις κοι­νό­τη­τες με­τα­να­στών. Δη­μιουρ­γούν τη­λε­φω­νι­κές και δια­δι­κτυα­κές γραμ­μές επι­κοι­νω­νί­ας για να ει­δο­ποιεί­ται το δί­κτυο σε πε­ρί­πτω­ση που κά­ποιος εντο­πί­σει πι­θα­νή πα­ρου­σία της ICE. Αφού την επι­βε­βαιώ­σουν, το με­τα­δί­δουν σε ολό­κλη­ρη τη γει­το­νιά. Επί­σης, μοι­ρά­ζουν σε όλους τους κα­τοί­κους της γει­το­νιάς σετ με σφυ­ρί­χτρες, μαζί με δια­φο­ρε­τι­κούς τύ­πους σι­νιά­λων που πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποιούν όταν εντο­πί­ζουν την ICE στις πα­ρυ­φές της γει­το­νιάς ή όταν η ICE επι­τί­θε­ται σε κά­ποιον μέσα στη γει­το­νιά. Όσοι οδη­γούν αυ­το­κί­νη­τα πα­τούν την κόρνα τους αν δουν μπρά­βους της ICE στην πε­ριο­χή.

Πολ­λοί με­τα­νά­στες φο­βού­νται να βγουν από τα σπί­τια τους για να πάνε για ψώνια ή να πάνε τα παι­διά τους στο σχο­λείο, οπότε το δί­κτυο ανα­θέ­τει σε εθε­λο­ντές να ανα­λαμ­βά­νουν συ­γκε­κρι­μέ­νες οι­κο­γέ­νειες για να κά­νουν τα ψώνια τους, να συ­νο­δεύ­ουν τα παι­διά τους και να τους βοη­θούν με άλλες βα­σι­κές ανά­γκες της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας.

Αντί­στοι­χα, όταν ο Τραμπ διέ­κο­ψε την πα­ρο­χή επι­σι­τι­στι­κής βο­ή­θειας από την ομο­σπον­δια­κή κυ­βέρ­νη­ση την 1η Νο­εμ­βρί­ου λόγω της δια­κο­πής λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους, ομά­δες γει­τό­νων ορ­γά­νω­σαν από μόνες τους δω­ρε­ές τρο­φί­μων για οι­κο­γέ­νειες που έχα­σαν την κρα­τι­κή βο­ή­θεια.

Αυτό το είδος υπε­ρα­σπι­στι­κών δι­κτύ­ων γει­το­νιάς δεν υπήρ­χε στις ΗΠΑ για πολύ καιρό. Αυτά τα νέα δί­κτυα θυ­μί­ζουν τη Με­γά­λη Ύφεση, όταν οι γεί­το­νες έσπευ­δαν να βοη­θή­σουν όποτε μια  οι­κο­γέ­νεια εκ­διώ­κο­νταν από το σπίτι της από την αστυ­νο­μία, με­τα­κι­νώ­ντας τα έπι­πλα πίσω στο σπίτι αφού η αστυ­νο­μία τα είχε βγά­λει έξω.

Πολ­λοί από τους αν­θρώ­πους που γέ­μι­σαν τους δρό­μους όλης της χώρας στις 18 Οκτω­βρί­ου, στην Ημέρα Χωρίς Βα­σι­λιά­δες, ήταν νέοι στον ακτι­βι­σμό, που κι­νη­το­ποιού­νται από ένα αί­σθη­μα επεί­γο­ντος λόγω του αυ­ταρ­χι­σμού που κα­τα­κλύ­ζει ρα­γδαία την αμε­ρι­κα­νι­κή κοι­νω­νία. Αλλά οι δυ­να­τό­τη­τες αυτού του ανα­δυό­με­νου κι­νή­μα­τος δια­μαρ­τυ­ρί­ας –που πε­ρι­λαμ­βά­νει όχι μόνο τις μα­ζι­κές δια­δη­λώ­σεις, αλλά και τον το­πι­κό ακτι­βι­σμό από τα κάτω που θέτει τα θε­μέ­λια για μα­κρο­πρό­θε­σμη ορ­γά­νω­ση– μπο­ρεί εύ­κο­λα να κα­τα­πνι­γεί από τους πε­ριο­ρι­σμούς που επι­βάλ­λει το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επα­να­στα­τι­κή Αρι­στε­ρά εδώ και σχε­δόν έναν αιώνα απο­κα­λεί το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα «το νε­κρο­τα­φείο των κοι­νω­νι­κών κι­νη­μά­των». Μόνο στην τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία –ει­δι­κά από την πρώτη προ­ε­κλο­γι­κή κα­μπά­νια του Τραμπ και μετά– συ­νέ­βη να υιο­θε­τούν πολ­λοί επα­να­στά­τες τη θέση που εξέ­φρα­σε ο Νταν Λα Μπότζ, κάτι που μόνο επι­τά­χυ­νε την πα­ρακ­μή της ίδιας της επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς. Γι’ αυτό, όταν αυτή η πτέ­ρυ­γα της Αρι­στε­ράς ισχυ­ρί­ζε­ται ότι η ιστο­ρία έχει απο­δεί­ξει ότι είναι «αδύ­να­το» να σχη­μα­τι­στεί ένα τρίτο κόμμα στις ΗΠΑ, απλώς επα­να­βε­βαιώ­νει μια αυ­το­εκ­πλη­ρού­με­νη προ­φη­τεία.

Μια υγιής εξέ­λι­ξη θα ήταν η εμ­φά­νι­ση μιας ή πε­ρισ­σό­τε­ρων νέων ακτι­βι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων που θα δια­φο­ρο­ποιού­νται από το υπαρ­κτό πε­ρι­βάλ­λον που κυ­ριαρ­χεί­ται από το Δη­μο­κρα­τι­κό Κόμμα και τις ΜΚΟ, προ­κει­μέ­νου να προ­ω­θή­σουν ένα πρό­γραμ­μα που αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανά­γκες της επο­χής και κι­νη­το­ποιεί τους αν­θρώ­πους –όπως η IWW [Βιο­μη­χα­νι­κοί Ερ­γά­τες του Κό­σμου] στις αρχές του 20ού αιώνα. Η ση­με­ρι­νή «Αρι­στε­ρά» πρέ­πει να με­τα­κι­νη­θεί από μια συ­ντρι­πτι­κά αμυ­ντι­κο­γε­νή στάση απέ­να­ντι στον Τραμπ προς την προ­βο­λή ενός ορά­μα­τος για «έναν άλλο κόσμο που είναι εφι­κτός».

Στον το­πι­κό Τύπο του Σι­κά­γο δη­μο­σιεύ­τη­κε πρό­σφα­τα ένα άρθρο για δύο νεαρά μέλη της Εθνο­φρου­ράς —έναν άνδρα και μια γυ­ναί­κα, η οποία είναι και με­τα­νά­στρια— που δή­λω­σαν δη­μό­σια ότι αν κλη­θούν να κα­τα­λά­βουν μια πόλη των ΗΠΑ, θα αρ­νού­νταν. Όταν ρω­τή­θη­κε αν θα αρ­νιό­ταν μια άμεση δια­τα­γή να πα­ρα­τα­χθεί στρα­τιω­τι­κά στο Σι­κά­γο, η γυ­ναί­κα δεν δί­στα­σε. «Απο­λύ­τως. Θα έλεγα σί­γου­ρα όχι», απά­ντη­σε. «Δεν πρό­κει­ται να στρα­φώ ενα­ντί­ον των μελών της κοι­νό­τη­τάς μου, της οι­κο­γέ­νειάς μου και της κουλ­τού­ρας μου. Πι­στεύω ότι αυτή είναι η στιγ­μή που πρέ­πει να στα­θού­με στη σωστή πλευ­ρά της ιστο­ρί­ας».

«Κοι­τάξ­τε τη Γερ­μα­νία της δε­κα­ε­τί­ας του 1930 και του 1940», είπε ο άν­δρας. «Φτά­νει ένα ση­μείο όπου, αν δεν αντι­στα­θείς στη Γκε­στά­πο, μήπως είσαι πλέον ενερ­γά ένας από αυ­τούς;»

Είναι πολύ δύ­σκο­λο να προ­βλέ­ψου­με πού θα επε­κτα­θεί η αντί­στα­ση στο μέλ­λον, επει­δή έχει πε­ρά­σει πολύς και­ρός από τότε που οι Αμε­ρι­κα­νοί ερ­γα­ζό­με­νοι ήταν πραγ­μα­τι­κά μα­χη­τι­κοί. Και κατά τη διάρ­κεια αυτής της μα­κράς πε­ριό­δου, έχουν κα­τα­στρα­φεί όχι μόνο τα συν­δι­κά­τα αλλά και αγω­νι­στι­κές πα­ρα­δό­σεις, οπότε πρέ­πει να ξα­να­χτι­στούν.

Ο αριθ­μός των ερ­γα­ζο­μέ­νων που ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­νται από την προ­ε­δρία του Τραμπ δεί­χνει ότι υπάρ­χει το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό για να χτί­σου­με τα κι­νή­μα­τα που χρεια­ζό­μα­στε προ­κει­μέ­νου να επι­φέ­ρου­με με­τα­σχη­μα­τι­στι­κές αλ­λα­γές, βα­σι­σμέ­νες στην πο­λι­τι­κή της αλ­λη­λεγ­γύ­ης και του διε­θνι­σμού. Αλλά η υλο­ποί­η­ση αυτής της δυ­να­τό­τη­τας, όπως όλοι γνω­ρί­ζου­με, θα απαι­τή­σει την ανοι­κο­δό­μη­ση της επα­να­στα­τι­κής Αρι­στε­ράς –που ου­σια­στι­κά ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να ξα­να­χτι­στεί από το μηδέν.

*Αυτή είναι μια επε­ξερ­γα­σμέ­νη έκ­δο­ση μιας πα­ρου­σί­α­σης που δό­θη­κε στη Γε­νεύη της Ελ­βε­τί­ας την Κυ­ρια­κή 9 Νο­εμ­βρί­ου, στο πλαί­σιο ενός σε­μι­να­ρί­ου που διορ­γά­νω­σε η αρι­στε­ρή ιστο­σε­λί­δα Alencontre.com.

 

[1] Najee Ali, “The Controversy Surrounding Patrisse Cullors and the Black Lives Matter Movement,” Ebony, June 5, 2021.

[2] Jared Abbott, “Why Americans Hate the Democratic Party,” at https://​jacobin.​com/​2025/​10/​democratic-​party-​polling-​rust-​belt.

[3] Julie Hollar, “As Millions March Against Fascism, NYT Warns Against Progressives”, at https://​fair.​org/​home/​as-​millions-​march-​against-​fascism-​nyt-​warns-​agains….

[4] YouGov/U.S. at https://​today.​yougov.​com/​politics/​articles/​52037-​what-​americans-​think-​of….

[5] The Editorial Board, “6 Ways Mayor Mamdani Can Improve New York,” at https://​www.​nytimes.​com/​2025/​11/​04/​opinion/​mayor-​mamdani-​new-​york-​electi…, November 4, 2025.

[6] https://​solidarity-​us.​org/​the-​zohran-​mamdani-​campaign-​solidarity-​with-​th….

[7] Dan La Botz, “I support Mamdani, the Democratic Party candidate for NYC mayor — period,” October 18, 2025, at https://​solidarity-​us.​org/​i-​support-​mamdani-​the-​democratic-​party-​candida….

https://rproject.gr/article/o-haraktiras-kai-ta-oria-tis-antipoliteysis-ston-tramp