Αν θέλαμε να διατυπώσουμε, με δυο λόγια, τη θεμελιώδη διάσταση της εποχής, μια καλή επιλογή θα ήταν πως είμαστε μάρτυρες μιας ραγδαίας ριζοσπαστικοποίησης της αστικής παράταξης. Η ηγεμονεύουσα-ιθύνουσα πολιτική τάξη φαίνεται να έχει αποτρελαθεί.
Με πρώτη μούρη ένα φανερά και πολύ διαταραγμένο πρόσωπο, είναι αποφασισμένη να τσαλαπατήσει τα πάντα για το πιο γυμνό συμφέρον, για την πιο χυδαία επιδίωξη.
Χρήστος Λάσκος
Είναι αστείο, λοιπόν, να πιστεύει κανείς ότι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί -αν μπορεί πια να αντιμετωπιστεί- με όχημα τον κεντροαριστερό μεταρρυθμισμό. Και που σιγά τον μεταρρυθμισμό, δηλαδή. Οποιος έχει μάτια βλέπει ότι οι μόνες μεταρρυθμίσεις, εδώ και μισόν αιώνα, ήταν οι νεοφιλελεύθερες. Για τη νομιμοποίηση των οποίων, μάλιστα, οι κεντροαριστεροί έκαναν, πολύ συχνά, περισσότερα από τους δεξιούς.
Κι όμως, αυτό το ανέκδοτο, η ιδέα, δηλαδή, πως θα μας σώσει η Κεντροαριστερά και η «πρόοδος», προτείνεται ως έλλογη πολιτική πρόταση. Στη γαλάζια μας πατρίδα, δε, θα μας σώσει με πρώτο αναβαθμό το «να φύγει ο Μητσοτάκης».
Να το πω κι αλλιώς. Η τραμπική Ακροδεξιά θα αντιμετωπιστεί με ένα «μεγάλο προοδευτικό» πρότζεκτ, που θα νικήσει γιατί θα είναι έλλογο και μετριοπαθές σε αντίθεση με τον διαρκώς ριζοσπαστικοποιημένο κανίβαλο. Θα βοηθήσουν, άλλωστε, ως προς τον «ορθολογισμό», τα επιστημονικά συμβούλια, οι επιτροπές σοφών – τα θινκ τανκς, ευρύτερα! Και μαζί θα βοηθήσει και ο αναντικατάστατος ευρωπαϊσμός. Ο οποίος, άλλωστε, μας έσωσε πριν από μερικά χρόνια, με αποτέλεσμα να μην είμαστε η τελευταία τρύπα του ζουρνά σε ηπειρωτικό επίπεδο – για να μην πω σε διηπειρωτικό. Ως προς αυτό, μάλιστα, με την απόλυτη σύμπνοια δεξιών, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών – παλιών και πιο πρόσφατων.
Κούνια, που μας κούναγε!
Δεν υπάρχει, νομίζω, πιο καταστροφική για τις κατώτερες τάξεις τακτική από αυτήν την κεντροαριστερή α-νοησία. Η ιδέα πως οι φασίστες θα νικηθούν, επειδή «εμείς» θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα, είναι σκηνή από Μόντι Πάιθον.
Η συναφής ιδέα ότι το υποκείμενο της αντίστασης θα είναι η μεσαία (;) τάξη, βασικός αρωγός της απαιτούμενης έλλογης μετριοπάθειας, είναι η πιο χαρακτηριστική διάσταση αυτής της «κλίσης του νου», που θα έλεγε και ο Καρτέσιος. Και του βαθύτατου θεωρητικο-πολιτικού επαρχιωτισμού.
Δεν υπάρχει στον κόσμο καμιά πολιτική δύναμη, με τη δυνατότητα να γίνει πραγματικά ηγεμονική, η οποία να διεκδικεί, δηλαδή, αληθοφανώς την πιθανότητα να αντισταθεί στα σοβαρά στον ραγδαίο εκφασισμό, που να απευθύνεται σε μεσαίες τάξεις και άλλα τέτοια ταξικά συνονθυλεύματα, χωρίς αληθινή υπόσταση στον πραγματικό κόσμο.
Ο Σάντερς μιλάει μόνο για working class, working class, working class… έχει μαλλιάσει η γλώσσα του. Η σπουδαία στιγμή Κόρμπιν βασίστηκε στην ίδια αποκλειστική έγκληση. Ο Μαμντάνι κέρδισε στην καρδιά της καρδιάς του θηρίου με την ίδια μόνιμη ταξική εκφορά.
Ψάξτε τους δικούς μας. Δεν θα ακούσετε τίποτε και ποτέ, σε μια χώρα που, ακόμα και οι προηγουμένως «μεσαίοι» προλεταριοποιήθηκαν, για εργατική τάξη. Που το 70%-80% του πληθυσμού, αφού κατάφεραν να «μας κρατήσουν στο ευρώ», δεν έχει μαντίλι για να κλάψει. Που το πολύ μεγάλο μέρος των νέων ανθρώπων, αν δεν έχουμε ριζοσπαστικές ανατροπές, θα περάσει τη ζωή του ως το πιο καθαρό προλεταριάτο που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί τόση middle class και έλλογη μετριοπάθεια;
Γιατί οι πολιτικές επιδιώξεις καθορίζουν και τις ταξικές εγκλήσεις. Ανάλογα με το τι επιδιώκεις διαμορφώνεις και την εκφορά του λόγου σου. Ετσι δεν μιλάς για εκμετάλλευση, αλλά για «ανισότητες». Δεν επιτίθεσαι στους καπιταλιστές, αλλά στους «κλεπτοκράτες». Δεν ονομάζεις τους εργοδότες -σε μια χώρα με πολίτευμα την εργοδοτική δικτατορία- αλλά την, τόση δα αριθμητικά, «ολιγαρχία».
Αλλά και σε διεθνή κλίμακα, η Κεντροαριστερά, με ελάχιστες και επί του πολύ μερικού εξαιρέσεις, απέναντι στον φασισμό έχει μια στάση απολύτως «κατευναστική». Μια στάση ψοφοδεή, εντελώς εύλογη αν σκεφτεί κανείς πόσο βοήθησε -πρωταγωνίστησε, συχνά- στον καπιταλιστικό «εκσυγχρονισμό», που χαρακτήρισε τη διαβόητη «παγκοσμιοποίηση». Ο κανιβαλικός και απροσχημάτιστος ιμπεριαλισμός του Τραμπ είναι συνέχεια του πρότερου ιμπεριαλισμού, αυτού που η Κεντροαριστερά, με όλη της την καρδιά, υπηρέτησε – «με σεβασμό στη διεθνή νομιμότητα», βεβαίως.
Σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή θα ήταν απλώς ξεκαρδιστικό να βλέπει κανείς πόσο οι περίφημες «εγγυήσεις» της, αξιαγάπητης από τους κεντροαριστερούς, φιλελεύθερης δημοκρατίας, τα checks and balances, οι διακρίσεις των εξουσιών, η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης κ.λπ. γίνονται μια χαψιά από τον πρώτο φασίστα που θα εγκατασταθεί στον Λευκό Οίκο. Τι να τους κάνεις τους μελανοχίτωνες, όταν έχεις τον στρατό; Αλλωστε, ιστορικά, η αστική δημοκρατία ξέρει καλά να αντιμετωπίζει τους αριστερούς και τις επικίνδυνες τάξεις. Με τους φασίστες δυσκολεύεται.
Εγραψε πριν από λίγο καιρό «φιλελεύθερος», μάλλον «κεντροαριστερός, λογοτέχνης: «Δεν διαφέρει και τόσο ο σκληρός πυρήνας των ριζοσπαστών δικαιωματιστών από των κηρύκων του Make America Great Again». Αυτό.
Μπροστά στα μεγάλα ζητήματα του καιρού μας, η Κεντροαριστερά δεν είναι άχρηστη, είναι εμπόδιο και ξεκάρφωμα. Η επανάκαμψή της δουλεύει κόντρα στον αναγκαίο ριζοσπαστισμό, στη δυνατότητα αντιπολεμικής και αντιφασιστικής κινητοποίησης. Κι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να την εφεύρουν.
https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/499194_antio-kentroaristera
Σχόλια (0)