Ο γείτονάς μου είναι συνεπής αναγνώστης εφημερίδων. Εφημεριδόφιλος. Κάθε τόσο συναντιόμαστε στην έξοδο της πολυκατοικίας και δεν χάνει ευκαιρία να μας τα «ψάλλει», σε όσους τέλος πάντων αρθρογραφούν στον οιονεί αντιπολιτευτικό Τύπο.
«Καλές και σπουδαίες οι αναλύσεις μερικών, αλλά, φίλε καλέ, απουσιάζει το “διά ταύτα”. Ο κόσμος θέλει να δει ένα βήμα παραπέρα από τις διαπιστώσεις.
Ο κόσμος πένεται και υποφέρει, ξέρει δηλαδή, απλώς περιμένει ένα ίχνος πολιτικής λύσης, έναν τρόπο να απαλλαγούμε από τους αδίστακτους αυτούς τύπους της κυβέρνησης, που ξερνάνε καθημερινά ψεύδη και περιφρόνηση, χωρίς να υπολογίζουν τίποτε, δηλώνοντας προκλητικά την εύνοιά τους στους δικούς τους και το μίσος τους για την Αριστερά.
Γιώργος Σταματόπουλος
Ποιοι; Αυτά τα καθικάκια της νεοεθνικοφροσύνης, αυτοί οι “υπερπατριώτες” και υπερχριστιανοί, πολλοί εξ αυτών υμνητές της χούντας, που τώρα εμφανίζονται σαν δημοκράτες, τρομάρα τους – αλλά εμείς φταίμε που τους ανεχόμαστε και φταίει κυρίως το κατακομμάτιασμα της Αριστεράς. Μπορείτε να γράψετε κάτι γι’ αυτόν τον τρομερό διαμελισμό; Πώς μπορεί να γίνει μια συλλογική επανεκκίνηση των καταξεσκισμένων δυνάμεων;»
Μένω βεβαίως κόκαλο – γι’ ακόμη μία φορά. Ο κόσμος θέλει απαντήσεις και πού να τις βρει όποιος καλείται να τις δώσει; Οι εκπρόσωποι των κομμάτων όφειλαν [οφείλουν!] να προσανατολίσουν τους ψηφοφόρους σε μια δυναμική -ανατρεπτική αυτής της κατάστασης- λύση. Αυτοί όμως ενδιαφέρονται, μικροί αρχηγίσκοι όντως, για το ποιος θα «κατακτήσει» τη δεύτερη θέση στις επικείμενες εκλογές.
Δεν γίνονται έτσι οι σοβαρές δουλειές εντούτοις, απαιτείται μια μικρή παραίτηση από όλα τα χθαμαλά, εγωιστικά κύτταρά τους. Εάν κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό, ε, ας πάψουν να αυτοαποκαλούνται εκπρόσωποι και ας πουν την αλήθεια, ότι δηλαδή εκείνο που πρωτεύει στις επιθυμίες τους δεν είναι η ευνομία και το γενικό καλό της χώρας τους παρά η θεσούλα στο κοινοβούλιο με τα τόσα προνόμιά της – τέλος.
Δεν είναι τυχαίες οι συνεχείς μετακινήσεις βουλευτών από το ένα κόμμα στο άλλο ή στο παράλλο· είναι σκοπιμότητες, είναι το ζύγισμα που νομίζουν ότι κάνουν για το πού θα γείρει η πλάστιγγα της εξουσίας· τίποτα άλλο και αυτό είναι πλέον οφθαλμοφανές και στον κάθε ανυποψίαστο ή αφελή.
Ολοι διεκδικούν την εκλογή τους πρωτίστως και δευτερευόντως πότε θα εξουσιάσουν οι ίδιοι. Εως και ο πρώην πρωθυπουργός της κυβερνήσασας Αριστεράς μπαίνει στο προεκλογικό πανηγύρι, θεωρώντας ότι αυτός μπορεί να εκδιώξει τη λαομίσητη (κατά 75%) κυβέρνηση της δεξιάς κυβέρνησης, μπροστάρης τάχα των «δημοκρατικών» δυνάμεων. Για φαντάσου!
Τα έχει αυτά η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μπάτε σκύλοι [γλείφτες, λωποδύτες, τυχοδιώκτες] αλέστε και λοιπά. Αφού όμως λείπει η συνεννόηση και κάθε πολιτική συμμαχία των υποτίθεται αντικυβερνητικών κομμάτων θα υποστούμε ξανά τη βάσανο της διακυβέρνησης από τα ίδια φαιδρά πρόσωπα: του νυν πρωθυπουργού και των σεσημασμένων χουντικών στελεχών του [στελεχών! – τέτοια η κατάντια μας];
Εξουσιολάγνοι και αριβίστες, ματαιόδοξοι κι αρχομανείς οι πλείστοι, τι κοινό να βρουν ώστε να αντιμετωπίσουν τη χίμαιρα του νέου κι ακραίου φιλελευθερισμού;
Από τα πάνω δεν φαίνεται να αναφύεται κάποια ελπίδα. Από τα κάτω; Καλά· χαιρετίσματα στους δικούς μας.
https://www.efsyn.gr/stiles/yposimeioseis/509775_gia-dia-tayta
Σχόλια (0)