Η Ελλάδα καταγράφει σήμερα το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό σοβαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης μισθωτών στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με ποσοστό 8,8%. Χειρότερα βρίσκεται μόνο μία χώρα, ενώ η Ελλάδα ξεπερνά ακόμη και κράτη όπως η Ρουμανία με 7,8%, η Ουγγαρία με 5,4% και η Σλοβακία με μόλις 3,3%. Αυτή είναι η «ισχυρή οικονομία» που παρουσιάζει η κυβέρνηση: μια οικονομία όπου η εργασία δεν προστατεύει πλέον από τη φτώχεια.
Τα στοιχεία του ΙΝΕ ΓΣΕΕ για το 2024 (Ενδιάμεση Εκθεση 2025/Ιανουάριος 2026, Eurostat και ΕΛΣΤΑΤ) αποτυπώνουν μια κοινωνία που φτωχοποιείται, έναν λαό που πιέζεται ασφυκτικά και μια κυβέρνηση που πανηγυρίζει για πλεονάσματα την ώρα που οι πολίτες δεν μπορούν να καλύψουν ούτε στοιχειώδεις ανάγκες αξιοπρέπειας.
Ιωάννα Λιούτα*
Το πιο σοκαριστικό στοιχείο είναι ίσως ότι το 29,3% των μισθωτών, σχεδόν ένας στους τρεις εργαζόμενους, δηλώνει ότι δεν μπορεί να διαθέσει ούτε ένα μικρό ποσό κάθε εβδομάδα για τον εαυτό του. Ούτε έναν καφέ, ούτε μια έξοδο, ούτε μια μικρή προσωπική ανάγκη. Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ενωση και είναι 21 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Εκατομμύρια εργαζόμενοι στην Ελλάδα ζουν σε καθεστώς μόνιμης οικονομικής ασφυξίας.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το στοιχείο για την κοινωνική συμμετοχή. Το 23,5% των μισθωτών δεν μπορεί να συμμετέχει τακτικά ούτε σε δραστηριότητες αναψυχής. Δηλαδή ένας στους τέσσερις εργαζόμενους αποκλείεται ακόμη και από την κοινωνική ζωή. Η Ελλάδα καταγράφει τη χειρότερη επίδοση στην Ευρώπη, με τεράστια διαφορά από τη δεύτερη χώρα. Και αυτό αποδεικνύει ότι η φτώχεια δεν είναι μόνο οικονομική· είναι και κοινωνική απομόνωση, ψυχολογική πίεση και καθημερινή ταπείνωση.
Οι συνταξιούχοι βιώνουν επίσης μια σκληρή πραγματικότητα. Το ποσοστό σοβαρής υλικής στέρησης φτάνει το 9,1%, ενώ το 30,4% δηλώνει ότι αδυνατεί να ξοδέψει ακόμη και ένα μικρό ποσό για προσωπικές ανάγκες. Στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις 9%. Αυτό σημαίνει ότι οι Ελληνες συνταξιούχοι ζουν τρεις φορές χειρότερα από τον μέσο Ευρωπαίο συνταξιούχο.
Ακόμη πιο δραματική είναι η εικόνα στους ανέργους. Το 41% βιώνει σοβαρή υλική στέρηση, ενώ το 61,7% δηλώνει ότι αδυνατεί να καλύψει βασικές προσωπικές ανάγκες. Πρόκειται ουσιαστικά για συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης.
Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, που παρουσιάζονται συχνά ως «μεσαία τάξη», βρίσκονται επίσης σε ασφυκτική κατάσταση. Το 31,4% δηλώνει δυσκολία ακόμη και στις προσωπικές δαπάνες, όταν ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μόλις 7,5%.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι όλα τα στοιχεία του 2024 εμφανίζονται χειρότερα σε σχέση με το 2023 και θα είναι χειρότερα το 2025 και το 2026. Αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά επιδεινώνεται. Η ακρίβεια καταπίνει κάθε μικρή αύξηση εισοδήματος πριν καν φανεί στην τσέπη του πολίτη.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι πολίτες δηλώνουν στις δημοσκοπήσεις πως ζούσαν καλύτερα την περίοδο διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Οχι επειδή ξεχάστηκαν οι δυσκολίες εκείνης της εποχής, αλλά επειδή σήμερα η κοινωνία αισθάνεται ότι δεν υπάρχει ούτε προστασία ούτε προοπτική. Θυμούνται κάτι που σήμερα μοιάζει χαμένο. Οτι υπήρχε τουλάχιστον μια αίσθηση κοινωνικής προστασίας, μια προσπάθεια στήριξης των αδύναμων, μια πολιτική που δεν αντιμετώπιζε τον άνθρωπο ως «δημοσιονομικό κόστος».
Μια χώρα με υπερπλεονάσματα για τους αριθμούς και υπερφτώχεια για τους ανθρώπους είναι η Ελλάδα σήμερα. Μια χώρα όπου η κυβέρνηση μετρά δημοσιονομικές επιτυχίες, ενώ η κοινωνία μετρά χαμένες ζωές, χαμένες ευκαιρίες και χαμένη αξιοπρέπεια.
* Πολιτική και οικονομική αναλύτρια
Σχόλια (0)