Τα Προσφυγικά αποτέλεσαν και αποτελούν διαχρονικά χώρο κατοικίας λαϊκών και προσφυγικών στρωμάτων από την κατασκευή τους την περίοδο 1933-1936 για τη στέγαση μικρασιατών προσφύγων, μέχρι σήμερα όπου εξακολουθούν να στεγάζουν πρόσφυγες από τα πεδία των πολέμων, μετανάστες και ντόπιους από λαϊκά και μαχόμενα στρώματα της κοινωνίας.
Κυρίως όμως αποτέλεσαν και αποτελούν έναν τόπο συλλογικής ζωής με ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στους κατοίκους. Έναν τόπο αγώνα ήδη από τα Δεκεμβριανά, έναν τόπο αυτοοργάνωσης και συλλογικοποίησης που σήμερα εκφράζεται μέσα από την ζωή της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών.
Βάσω-Ρουμπίνη Αργύρη*
Δεδομένης της κομβικής τους θέσης στο κέντρο της πόλης, της έκτασης που καταλαμβάνουν και της ιστορικότητάς τους, βρίσκονταν μέσα στα χρόνια στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τόσο θεσμικών παραγόντων, του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης όσο και του κατασκευαστικού κεφαλαίου. Το ενδιαφέρον αυτό εκφραζόταν με διαφορετικό τρόπο σε κάθε συγκυρία. Είτε με προτάσεις κατεδάφισης για την αξιοποίηση της έκτασής τους κατά την περίοδο της χούντας, είτε με τα σχέδια της διπλής ανάπλασης και του ευρύτερου εξευγενισμού ολόκληρης της γειτονιάς των Αμπελοκήπων, καθώς και με σχέδια μουσειοποίησης από την Ανάπλαση ΑΕ την περίοδο της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τις σημερινές βλέψεις ανάπλασης με το πρόσχημα της δημιουργίας κοινωνικών κατοικιών από Κυβέρνηση και περιφέρεια.
Κοινός τόπος σε όλες αυτές τις παραπάνω φάσεις προτάσεων επέμβασης, ήταν εξάλειψη της συλλογικής μνήμης που φέρουν τα Προσφυγικά και η είτε ρητή, είτε η εννοούμενη θεώρησή τους ως άδεια κελύφη, και η αγνόηση της ύπαρξης κατοίκων, ζωής και συλλογικοποίησης εντός τους. Η αδειοδοτημένη (Α/Α οικ. Άδειας 36956/2019) μελέτη της ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ ΑΕ που έγινε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με δωρεά από τα ΕΛΠΕ, προέβλεπε μουσειοποίηση των 2 ολόκληρων από τα 8 κτιριακά συγκροτήματα και δημιουργία κατοικιών στα υπόλοιπα μη λαμβάνοντας υπ’όψη τους κατοίκους. Αντιστοίχως, η σημερινή πρόταση που διατυπώνεται με τη μορφή μιας προγραμματικής σύμβασης ανάμεσα στην Περιφέρεια Αττικής, το Υπουργείο Πολιτισμού και τη ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) που αναρτήθηκε στη διαύγεια το καλοκαίρι του 2025 (Απόφαση υπ’ αριθμ. 864/2025), αναφέρεται σε “μέριμνα για την απομάκρυνση όσων κινητών ευρίσκονται επί του χώρου που θα υλοποιηθεί το έργο”, αποκρύπτοντας πλήρως το γεγονός ότι στον εν λόγω χώρο ζουν 400 άνθρωποι. Η συγκεκριμένη πρόταση ανάπλασης, εξευγενισμένη σε σχεση με την προηγούμενη αδειοδοτημένη μελέτη την οποία χρησιμοποιεί ως βάση, κάνει αναφορά στη δυσμενή κατάσταση που βρίσκεται η στέγη σήμερα λόγω της βραχυχρόνιας μίσθωσης και εισάγει ένα σχέδιο εκκένωσης και ανάπλασης, χρησιμοποιώντας ως δούρειο ίππο τη δημιουργία κοινωνικής κατοικίας όπου “Ωφελούμενοι θα είναι εν γένει το εργατικό δυναμικό και οι οικογένειές του, όπως προβλέπεται από το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο (Ν.4921/2022, άρθρο 3, παρ.3)”.
Είναι σημαντικό να διευκρινιστούν κάποια σκιώδη σημεία που καθιστούν την προσπάθεια αυτή όχι απλά αντιδραστική αλλά και έωλη. Πρώτον, η σύμβαση αναφέρεται στα 4 μόνο πρώτα μπλοκ καθώς εκεί θεωρεί πως έχει το 100% της ιδιοκτησίας, κάτι το οποίο σύμφωνα με στοιχεία από το κτηματολόγιο δεν ισχύει. Υπάρχουν ακόμα 13 ιδιοκτήτες διεσπαρμένοι σε αυτά τα κτίρια. Το γεγονός αυτό είτε αποκρύπτεται σκοπίμως είτε αγνοείται από την περιφέρεια και αποτελεί τροχοπέδη στα σχέδια αυτά καθώς είναι παράνομη η επέμβαση χωρίς τη συναίνεση όλων των ιδιοκτητών. Δεύτερον, η ΔΥΠΑ από την οποία θα προέκυπτε η χρηματοδότηση των 12 εκατομμυρίων ευρώ σύμφωνα με τη σύμβαση του 2025, δεν αναφέρεται πλέον ως φορέας χρηματοδότησης στην τελευταία ανακοίνωση της περιφέρειας στις 28/04. Σύμφωνα με την εκτός πραγματικότητας ανακοίνωση αυτή-που δεν απαντά στην ουσία κανενός από τα αιτήματα που θέτει η κοινότητα, παρά αναφέρεται σε μη κατεδάφισή τους, ζήτημα το οποίο έχει φύγει από τη συζήτηση ήδη για πάνω από μια δεκαετία όταν τα κτίρια κηρύχθηκαν διατηρητέα-για το έργο αυτό έχει εξασφαλιστεί χρηματοδότηση 15 εκατομμυρίων από ευρωπαϊκούς πόρους της Περιφέρειας Αττικής, μέσω του Περιφερειακού ΕΣΠΑ 2021-2027. Πώς μπορεί να ισχύει σε αυτή την περίπτωση οποιαδήποτε σύμβαση και χρονοδιάγραμμα τέθηκε πέρσι το καλοκαίρι σε τελείως άλλη βάση;
Κίνημα συμπαράστασης
Στις 5 Φλεβάρη 2026 ο Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας κατειλημμένων προσφυγικών, ξεκίνησε απεργία πείνας διαρκείας. Την Πρωτομαγιά, προστέθηκε στον αγώνα αυτό δεύτερη απεργός πείνας, η Suzon Doppagne. Ο Αρίστος, η Suzon και η κοινότητα, μάχονται για την υπεράσπιση και διατήρησή της ενάντια στα σχέδια της Περιφέρειας Αττικής και της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, μέσω του υπουργείου Πολιτισμού, για εκκένωση και ανάπλαση της ιστορικής γειτονιάς των προσφυγικών.
Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, η Επιτροπή για την ανάδειξη και υπεράσπιση της Κοινότητας των Κατειλημμένων προσφυγικών και τις Συλλογικής τους μνήμης, μαζί με πλήθος αλληλέγγυων κοινωνικών και πολιτικών ομάδων, καθηγητών της αρχιτεκτονικής, μηχανικών, δικηγόρων και άλλων, έχουν προβεί σε σειρά από ενέργειες από την αρχή του χρόνου, προκειμένου να παλέψουν ενάντια και να κάνουν γνωστό το ζήτημα της επερχόμενης εκκένωσης των προσφυγικών. Με παρεμβάσεις σε μέσα ενημέρωσης, στον προαύλιο χώρο της Βουλής, στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, όπου το ζήτημα τέθηκε στην ημερήσια διάταξη κατόπιν αιτήματος και συλλογής του απαιτούμενου αριθμού υπογραφών. Το ΔΣ παρόλα αυτά παρά τις διαφωνίες από την Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα και την Λαϊκή Συσπείρωση, οι οποίες στήριξαν τα βασικά αιτήματα της Κοινότητας και των κατοίκων, υπερψήφισε την πρόταση Δούκα, η οποία ουσιαστικά αποπειράται να διασφαλίσει τα συμφέροντα του Δήμου πάνω στο έργο και λαμβάνει θέση υπέρ των σχεδίων της Περιφέρειας. Με παρέμβαση στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής, που αρνείται να συζητήσει το ζήτημα και απαντά με καταστολή των συγκεντρωμένων ατόμων και κατάπτυστες ανακοινώσεις. Όλες οι παραπάνω ενέργειες συστηματικά και συντονισμένα αποκρύπτονται από τα μεγάλα ΜΜΕ.
Η πρώτη απεργία πείνας μετρά ήδη 87 ημέρες, οι αρμόδιοι φορείς αρνούνται πεισματικά και προκλητικά να πάρουν θέση, απόφαση, ακόμα και να συζητήσουν το ζήτημα, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή των απεργών πείνας και τη ζωή των 400 ατόμων που ζούν στα προσφυγικά. Τα προσφυγικά αποτελούν ένα αντιπαράδειγμα συλλογικής κατοίκησης και κοινωνικής κατοικίας. Οι ξενώνες για τους συνοδούς και ασθενείς από τον Άγιο Σάββα ήδη λειτουργούν με μέριμνα της κοινότητας. Κάθε συζήτηση της Περιφέρειας για κοινωνική κατοικία και ξενώνες είναι προσχηματική. Η κοινότητα ζητάει:
-Να ανακληθεί άμεσα η απόφαση (864/2025) της περιφερειακής επιτροπής και να ακυρωθεί άμεσα η Σύμβαση από την Περιφέρεια Αττικής.
-Να παραμείνουν όλοι οι κάτοικοι των προσφυγικών στα σπίτια, τον τόπο και την περιοχή που διαμένουν και έχουν συνδεθεί κοινωνικά-πολιτισμικά και οργανικά μαζί τους.
-Να δοθούν εγγυήσεις για την αποκατάσταση των προσφυγικών από την Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία “Κάτοικοι και φίλοι προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας Α.Μ.Κ.Ε.” με δική της χρηματοδότηση-ούτε ευρώ δημοσίου χρήματος για την “ανάπλαση” των προσφυγικών.
*Μέλος της επιτροπής για την ανάδειξη και την υπεράσπιση της κοινότητας κατειλημμένων προσφυγικών και της συλλογικής τους μνήμης
https://rproject.gr/article/kato-ta-heria-apo-ta-prosfygika









Σχόλια (0)