Θα σπάσει η πολιτική κυριαρχία Μητσοτάκη;// του Αντώνη Νταβανέλου

Το ερώτηµα πλέον δεν είναι το εάν, αλλά το πότε και πώς

Το πλαί­σιο της πο­λι­τι­κής και κυ­βερ­νη­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας του Μη­τσο­τά­κη έχει ρα­γί­σει και αυτό ση­µαί­νει ότι ένα νέο «χτύ­πη­µα», µέσα από οποια­δή­πο­τε πτυχή της συ­γκυ­ρί­ας, µπο­ρεί να το µε­τα­τρέ­ψει σε κο­µµά­τια και θρύ­ψα­λα.

Η εκτί­µη­ση αυτή επι­βε­βαιώ­νε­ται από την ει­κό­να στις κο­µµα­τι­κές διερ­γα­σί­ες, ακόµα και µέσα στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή οµάδα της ΝΔ. Ο πολ­λα­πλα­σια­σµός των «αντάρ­τι­κων» εκ­δη­λώ­σε­ων είναι προει­δο­ποί­η­ση επι­κίν­δυ­νης χα­λά­ρω­σης της κο­µµα­τι­κής συ­νο­χής.

Και αυτό αντα­να­κλά­ται στις πιέ­σεις για επί­σπευ­ση του χρό­νου των εκλο­γών. Ενώ ο Μη­τσο­τά­κης ξε­κι­νού­σε από την υπε­ρο­πτι­κή δια­βε­βαί­ω­ση ότι θα εξα­ντλή­σει την κυ­βερ­νη­τι­κή θη­τεία του, τώρα η ηγε­σία της ΝΔ διαρ­ρέ­ει προς τον Τύπο την εκτί­µη­ση ότι οι εκλο­γές θα γί­νουν το αρ­γό­τε­ρο στο φθι­νό­πω­ρο του ’26 και την πρό­βλε­ψη ότι η πρω­θυ­πουρ­γι­κή οµι­λία στη ΔΕΘ θα έχει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κε­ντρι­κής προ­ε­κλο­γι­κής πα­ρέ­µβα­σης του κυ­βερ­νώ­ντος κό­µµα­τος.

Η αί­σθη­ση ότι «η κυ­βέρ­νη­ση δεν τρα­βά­ει» επι­βε­βαιώ­νε­ται στα­θε­ρά σε κάθε κύκλο των δη­µο­σκο­πή­σε­ων. Όπου δεν κα­τα­γρά­φε­ται µόνο η διαρ­κής υπο­χώ­ρη­ση της εκλο­γι­κής επιρ­ρο­ής της ΝΔ, µε την πρό­θε­ση ψήφου προς αυτήν να υπο­χω­ρεί κα­θα­ρά πλέον κάτω από το 25%, δη­λα­δή κάτω από το πο­σο­στό-λε­πί­δι του εκλο­γι­κού νόµου που οδη­γεί στην απώ­λεια του «µπό­νους» των 50 πρό­σθε­των εδρών προς το πρώτο κόµµα. Τα λε­γό­µε­να «ποιο­τι­κά» ευ­ρή­µα­τα είναι χει­ρό­τε­ρα: µε 11% θε­τι­κές γνώ­µες για την οι­κο­νο­µι­κή και κοι­νω­νι­κή πο­λι­τι­κή και 14% θε­τι­κές γνώ­µες στα ζη­τή­µα­τα δη­µο­κρα­τί­ας και δι­καιο­σύ­νης, καµιά κυ­βέρ­νη­ση δεν µπο­ρεί να ελ­πί­ζει σε στα­θε­ρό­τη­τα.

Και αυτά συ­µβαί­νουν την ώρα που η διε­θνής και εσω­τε­ρι­κή συ­γκυ­ρία γί­νε­ται όλο και πιο δύ­σκο­λη και αντι­φα­τι­κή, πολ­λα­πλα­σιά­ζο­ντας τις υπο­χρε­ώ­σεις για κυ­βερ­νη­τι­κή «πυγµή», αλλά και τις πι­θα­νό­τη­τες για «ατύ­χη­µα» που θα οδη­γή­σει τον Μη­τσο­τά­κη σε απώ­λεια του πο­λι­τι­κού ελέγ­χου.

Λι­τό­τη­τα και αυ­ταρ­χι­σµός

Σύ­µφω­να µε την Eurostat ο πλη­θω­ρι­σµός στην Ελ­λά­δα τον Μάρτη του 2026 εκτι­νά­χθη­κε στο 3,9% (ένα­ντι της πρό­βλε­ψης για µεί­ω­σή του στο 2,2%) και συ­νέ­χι­σε να αυ­ξά­νει, µε εκτι­µή­σεις ότι σή­µε­ρα προ­σεγ­γί­ζει στο 4,5%. Το απο­τέ­λε­σµα είναι ότι η Ελ­λά­δα, µια χώρα στις τε­λευ­ταί­ες θέ­σεις της ευ­ρω­ζώ­νης ως προς το ύψος των µι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων, έχει σκαρ­φα­λώ­σει µέσα στις πρώ­τες 5 χώ­ρες-µέ­λη της ΕΕ ως προς την ακρί­βεια στα είδη υπο­χρε­ω­τι­κής και κα­θη­µε­ρι­νής ερ­γα­τι­κής και λαϊ­κής κα­τα­νά­λω­σης.

Σε απλά ελ­λη­νι­κά, αυτό ση­µαί­νει ότι η κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή έχει εγκα­τα­στή­σει έναν άγριο µη­χα­νι­σµό κα­θη­µε­ρι­νής διά­βρω­σης, ου­σια­στι­κά λη­στεί­ας, σε βάρος του ει­σο­δή­µα­τος των ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών νοι­κο­κυ­ριών. Και όλοι οι «ει­δι­κοί» προει­δο­ποιούν ότι η ακρί­βεια, που οι απλοί άν­θρω­ποι δια­πι­στώ­νουν σε κάθε επί­σκε­ψή τους στα σού­πε­ρµαρ­κετ, απο­τυ­πώ­νει µόνο το πρώτο κύµα των ανα­τι­µή­σε­ων, καθώς τα χει­ρό­τε­ρα έρ­χο­νται στη συ­νέ­χεια µε πρό­σχη­µα τις συ­νέ­πειες του πο­λέ­µου στον Κόλπο. Επι­τρέ­πο­ντας τις διαρ­κείς και ανε­ξέ­λεγ­κτες ανα­τι­µή­σεις, η κυ­βέρ­νη­ση επι­τρέ­πει στους κα­πι­τα­λι­στές στον τοµέα των τρο­φί­µων, της ενέρ­γειας, των µε­τα­φο­ρών κλπ να µε­τα­κυ­λί­ουν το κό­στος της κρί­σης, µαζί µε ένα πρό­σθε­το «κα­πέ­λο» αύ­ξη­σης της κερ­δο­φο­ρί­ας τους, στις πλά­τες των ερ­γα­ζο­µέ­νων και των φτω­χών.

Αυτή η µα­ζι­κή και πικρή εµπει­ρία εξα­έ­ρω­σε ακα­ριαία τις συ­νέ­πειες του «πα­κέ­του» έκτα­κτων µέ­τρων του Μη­τσο­τά­κη ως, τάχα, αντί­δο­το στην ακρί­βεια. Για πα­ρά­δει­γµα, η επι­στρο­φή ενός ενοι­κί­ου (ως τα 800 ευρώ) στους δι­καιού­χους που περ­νούν την κρι­σά­ρα των ει­σο­δη­µα­τι­κών κρι­τη­ρί­ων, δεν µπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ούτε ως «ασπι­ρί­νη» µπρο­στά σε µια πρα­γµα­τι­κό­τη­τα που λέει ότι ο µέσος όρος της αύ­ξη­σης των ενοι­κί­ων µέσα στο 2025 ξε­πέ­ρα­σε το 10%.

Έτσι, ο κό­σµος κα­τα­νο­εί ότι η κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή οδη­γεί συ­στη­µα­τι­κά και συ­νει­δη­τά σε µε­γά­λη αύ­ξη­ση της κοι­νω­νι­κής ανι­σό­τη­τας. Η απο­κα­τά­στα­ση της κερ­δο­φο­ρί­ας των µε­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων σε σύ­γκρι­ση µε τα χρό­νια της µνη­µο­νια­κής κρί­σης, η έκτο­τε διαρ­κής και προ­κλη­τι­κή αύ­ξη­σή της, δεν έχει καµιά «επαφή» µε τη διαρ­κή και οδυ­νη­ρή µεί­ω­ση των ει­σο­δη­µά­των όσων ζουν από τη δου­λειά. Και το ανά­λο­γο ισχύ­ει για τα κρα­τι­κά/δη­µό­σια οι­κο­νο­µι­κά. Η δια­τή­ρη­ση των υψη­λών πο­σο­στών του ΦΠΑ στις συν­θή­κες διαρ­κών ανα­τι­µή­σε­ων, όπως και η δια­τή­ρη­ση των υψη­λών πο­σο­στών φο­ρο­λό­γη­σης των µι­σθών και των συ­ντά­ξε­ων (σε αντί­θε­ση µε τα ισχύ­ο­ντα στα κέρδη και τα µε­ρί­σµα­τα των Α.Ε.) οδη­γούν σε στα­θε­ρή αύ­ξη­ση των «πλε­ο­να­σµά­των» που προ­βλέ­πε­ται ότι θα δια­τη­ρη­θεί σε αυ­ξη­τι­κή (!) τρο­χιά µέχρι και το 2030. Και πα­ρό­λα αυτά, οι κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες του κυ­βερ­νη­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σµού µειώ­νο­νται στα­θε­ρά από χρόνο σε χρόνο, δη­µιουρ­γώ­ντας την αθλιό­τη­τα που όλοι γνω­ρί­ζου­µε στα δη­µό­σια σχο­λεία, νο­σο­κο­µεία κ.ο.κ.

Μια κυ­βέρ­νη­ση που επι­µέ­νει σε αυτήν την πο­λι­τι­κή, ανα­πό­φευ­κτα υπο­χρε­ώ­νε­ται να κα­τα­φύ­γει σε έντα­ση του αυ­ταρ­χι­σµού.

Η προ­σπά­θεια του Μη­τσο­τά­κη να υπο­βα­θµί­σει τις συ­νέ­πειες του εγκλή­µα­τος στα Τέµπη και του προ­κλη­τι­κού σκαν­δά­λου του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, προ­ϋ­πέ­θε­τε µια µε­γά­λη δόση κυ­βερ­νη­τι­κού «τσα­µπου­κά» και αντι­δη­µο­κρα­τι­κές πα­ρε­µβά­σεις µε­γα­λύ­τε­ρες του µέσου όρου εύ­ρυ­θµης λει­τουρ­γί­ας του αστι­κού κα­θε­στώ­τος. Όµως στο σκάν­δα­λο των πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων της ΕΥΠ, σε συ­νερ­γα­σία µε τα πρω­το­πα­λί­κα­ρα των µυ­στι­κών υπη­ρε­σιών του Ισ­ρα­ήλ, ξε­πε­ρά­στη­κε κάθε όριο. Το γε­γο­νός ότι ο ει­σαγ­γε­λέ­ας που υπέ­γρα­ψε απνευ­στί τις λί­στες των πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων της ΕΥΠ και των αφε­ντι­κών του Predator προ­βι­βά­στη­κε σε κο­ρυ­φαία θέση ελέγ­χου των δι­κα­στι­κών µη­χα­νι­σµών, είναι από µόνο του µια µε­γά­λη πρό­κλη­ση. Όµως η συ­νέ­χεια, µε την προ­σπά­θεια µέσω του ίδιου να τεθεί η υπό­θε­ση των υπο­κλο­πών στο (ακα­τα­δί­ω­κτο) Αρ­χείο ξε­περ­νά­ει τα όρια της όποιας «κα­νο­νι­κό­τη­τας».

Οι κρι­τι­κές της Ολο­µέ­λειας των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων για «θε­σµι­κή εκτρο­πή» και το αί­τη­µα του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθη­νών για την πα­ραί­τη­ση του ει­σαγ­γε­λέα του Αρεί­ου Πάγου, είναι κρού­σµα­τα που δεν είχαν συ­µβεί ούτε και στις συν­θή­κες ακραί­ας αστά­θειας του «βρώ­µι­κου» 1989…

Όµως αυτή η µέ­θο­δος δεν είναι κα­θό­λου σί­γου­ρο ότι θα δια­σφα­λί­σει την επι­βί­ω­ση του «κύ­κλου» Μη­τσο­τά­κη στο Μα­ξί­µου. Η δίκη για τα Τέµπη πα­ρα­µέ­νει πάντα µπρο­στά. Η ευ­ρω­παϊ­κή ει­σαγ­γε­λία θα επα­νέλ­θει µε νέες δι­κο­γρα­φί­ες για τον ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ. Και πα­ρα­µέ­νει απί­θα­νη η προ­ο­πτι­κή να «σβή­σει» το πρω­το­φα­νές σκάν­δα­λο των πα­ρα­κο­λου­θή­σε­ων µέσω ενός ασύ­στο­λου δι­κα­στι­κού πρα­ξι­κο­πή­µα­τος. Με αυτές τις «φουρ­τού­νες» να έρ­χο­νται στο αµέ­σως επό­µε­νο διά­στη­µα και µε το κόµµα της Δε­ξιάς να γί­νε­ται όλο και πιο «χα­λα­ρό» µπρο­στά στην υπο­χρέ­ω­ση να κα­λύ­ψει τις αρ­χη­γι­κές ευ­θύ­νες, η προ­ο­πτι­κή ενός «ατυ­χή­µα­τος» µε µοι­ραί­ες συ­νέ­πειες για την κυ­βέρ­νη­ση γί­νε­ται όλο και πιο πι­θα­νή.

Όπλα και προ­κλή­σεις

Το πεδίο όπου ο Μη­τσο­τά­κης επι­χει­ρεί την «φυγή προς τα µπρος» είναι η σύ­σφι­ξη των σχέ­σε­ων µε τις δυ­τι­κές Με­γά­λες Δυ­νά­µεις και η απρο­κά­λυ­πτη στρο­φή προς την πο­λε­µι­κή οι­κο­νο­µία.

Η επί­σκε­ψη Μα­κρόν στην Ελ­λά­δα έφερε την πε­ντα­ε­τή ανα­νέ­ω­ση του ελ­λη­νο­γαλ­λι­κού «στρα­τη­γι­κού» συ­µφώ­νου και τη δή­λω­ση ότι στην πρα­γµα­τι­κό­τη­τα συ­µφω­νή­θη­καν «αυ­το­µα­τι­σµοί» ανα­νέ­ω­σης επ’ αό­ρι­στον. Ο Μα­κρόν υπο­γρά­µµι­σε τη ρήτρα στρα­τιω­τι­κής «συν­δρο­µής», δη­λώ­νο­ντας ότι «αν µας χρεια­στεί­τε, θα εί­µα­στε εκεί». Και οι πολ­λοί εκ­πρό­σω­ποι των µε­γά­λων γαλ­λι­κών βιο­µη­χα­νιών όπλων, που τον συ­νό­δευαν στην Αθήνα, «προ­χώ­ρη­σαν στο ψητό», συ­ζη­τώ­ντας µε τους εκ­προ­σώ­πους των πε­ρισ­σό­τε­ρων από 400 (!) ελ­λη­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων που «συ­νω­θού­νται» πλέον στον τοµέα της πα­ρα­γω­γής οπλι­κών συ­στη­µά­των, έχο­ντας εξα­σφα­λί­σει µε­ρί­διο του­λά­χι­στον 25% επί του κο­λοσ­σιαί­ου κυ­βερ­νη­τι­κού/κρα­τι­κού προ­γρά­µµα­τος εξο­πλι­σµών µέχρι το 2030. Για πα­ρά­δει­γµα, τα Ναυ­πη­γεία Ελευ­σί­νας, η Metlen κ.ά. θα πρέ­πει πλέον να θε­ω­ρού­νται τµή­µα­τα της «εφο­δια­στι­κής και πα­ρα­γω­γι­κής αλυ­σί­δας» γι­γά­ντων όπως η Naval, η Dassault κ.ά.

Υπεν­θυ­µί­ζε­ται ότι πρό­σφα­τα ανα­νε­ώ­θη­κε για 5 έτη, µε τους ίδιους «αυ­το­µα­τι­σµούς» που οδη­γούν σε επ’ αό­ρι­στον ισχύ, το ελ­λη­νο­α­µε­ρι­κα­νι­κό «στρα­τη­γι­κό» Σύ­µφω­νο. Το οποίο πέρα από την επέ­κτα­ση και µο­νι­µο­ποί­η­ση των αµε­ρι­κα­νι­κών βά­σε­ων στον ελ­λα­δι­κό χώρο, προ­έ­βλε­πε και τη συ­µµε­το­χή της Ελ­λά­δας στο πρό­γρα­µµα των F35, των υπερ­σύγ­χρο­νων µα­χη­τι­κών αε­ρο­σκα­φών που όπως αυ­τά­ρε­σκα θυ­µί­ζει η Πρε­σβεία «δεν έχουν αντί­πα­λο στην πε­ριο­χή της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου».

Και σε λίγες ηµέ­ρες ο Μη­τσο­τά­κης πε­ρι­µέ­νει στην Αθήνα εκ­προ­σώ­πους της γε­ρµα­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης για να κλεί­σουν οι ανά­λο­γες «δου­λειές». Τα λεφτά, βλέ­πε­τε, για τα όπλα πάντα υπάρ­χουν…

Πα­τώ­ντας πάνω στην ισχύ του Ισ­ρα­ήλ, µέσω του άξονα «3+1» (Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ + ΗΠΑ), αλλά και τις προ­νο­µια­κές σχέ­σεις που εξα­σφα­λί­ζουν τα πο­λε­µι­κά Σύ­µφω­να µε ΗΠΑ και Γαλ­λία, ο Μη­τσο­τά­κης προ­ω­θεί µια στα­δια­κή ανα­βά­θµι­ση των κυ­ριαρ­χι­κών επι­διώ­ξε­ων στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο (Θα­λάσ­σιος Χω­ρο­τα­ξι­κός Σχε­δια­σµός, θα­λάσ­σια πάρκα, ανά­πτυ­ξη Patriot στην Κάρ­πα­θο, πώ­λη­ση «οι­κο­πέ­δων» στη Chevron και στην Exxon Mobil, στρα­τιω­τι­κή πα­ρου­σία στην Κύπρο κλπ). Αυτή η πο­λι­τι­κή, που συ­γκε­ντρώ­νει πλα­τιά κα­θε­στω­τι­κή υπο­στή­ρι­ξη, θα είναι ένα από τα βα­σι­κά προ­ε­κλο­γι­κά ατού του Μη­τσο­τά­κη.

Αυτό δεν ση­µαί­νει ότι σε αυτήν την πο­λι­τι­κή λεί­πουν οι αντι­φά­σεις και τα προ­βλή­µα­τα. Οι εξο­πλι­σµοί και τα «κί­νη­τρα» ανά­πτυ­ξης της εγ­χώ­ριας πο­λε­µι­κής βιο­µη­χα­νί­ας, τε­λι­κά, θα πλη­ρω­θούν από τους µι­σθούς και τις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες. Στην τρέ­χου­σα συ­γκυ­ρία οι απο­στά­σεις στο εσω­τε­ρι­κό της να­τοϊ­κής ηγε­σί­ας αυ­ξά­νουν, µε­τα­ξύ της τρα­µπι­κής πο­λι­τι­κής των ΗΠΑ και της στρο­φής προς την «ευ­ρω­παϊ­κή αυ­το­νο­µία» της ΕΕ. Και αυτό θα κάνει τις απα­ραί­τη­τες «ισορ­ρο­πί­ες» όλο και πιο δύ­σκο­λες για τον Μη­τσο­τά­κη (πχ η συ­µµε­το­χή στο γαλ­λι­κό πυ­ρη­νι­κό πρό­γρα­µµα θα πρέ­πει να πάρει την έγκρι­ση των ΗΠΑ και αυτό δεν µπο­ρεί να θε­ω­ρεί­ται, πλέον, ως δε­δο­µέ­νο…).

Όµως πάνω απ’ όλα, αυτή η πο­λι­τι­κή είναι επι­κίν­δυ­νη για την ει­ρή­νη στην πε­ριο­χή. Τα «γε­ρά­κια» του Τελ Αβίβ υπο­γρα­µµί­ζουν συχνά ότι το βα­σι­κό εµπό­διο στο σχέ­διο «Με­γά­λο Ισ­ρα­ήλ» είναι πλέον η Τουρ­κία. Και παρά τα κο­κο­ρέ­µα­τα του Μη­τσο­τά­κη, κα­νείς δεν δι­καιού­ται να ξεχνά ότι την πρα­γµα­τι­κή ηγε­µο­νία στον «άξονα» Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ την έχει ο Νε­τα­νιά­χου…

Εναλ­λα­κτι­κή

Αυτήν την κυ­βέρ­νη­ση οφεί­λου­µε να ανα­τρέ­ψου­µε το τα­χύ­τε­ρο δυ­να­τό.

Η αντι­πο­λί­τευ­ση επα­να­λα­µβά­νει το «να φύγει ο Μη­τσο­τά­κης», αλλά το αφή­νει ως ευχή για το επό­µε­νο εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σµα. Και, κυ­ρί­ως, δεν παίρ­νει καµιά σο­βα­ρή δέ­σµευ­ση για ανα­τρο­πές της πο­λι­τι­κής που άσκη­σε ο Μη­τσο­τά­κης σε βάρος των ερ­γα­ζο­µέ­νων και των λαϊ­κών δυ­νά­µε­ων.

Το κα­θή­κον πέ­φτει στις πλά­τες του κι­νή­µα­τος από τα κάτω, αλλά και της Αρι­στε­ράς. Στην πε­ρί­ο­δο που έρ­χε­ται το «να πέσει ο Μη­τσο­τά­κης» πρέ­πει να ταυ­τι­στεί µε ένα πρό­γρα­µµα συ­γκε­κρι­µέ­νων ερ­γα­τι­κών και λαϊ­κών απαι­τή­σε­ων, αλλά και την κλι­µά­κω­ση των αγώ­νων για την ικα­νο­ποί­η­σή τους. Οι µι­σθοί, οι συ­ντά­ξεις, οι κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, ο έλεγ­χος της ακρί­βειας, οι πόροι για τις ανά­γκες και όχι για τα όπλα, η απαί­τη­ση για ρήξη µε τους ιµπε­ρια­λι­στές και το Ισ­ρα­ήλ, η αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη κ.ο.κ. είναι οι βα­σι­κές συ­νι­στα­µέ­νες αυτού του ανα­γκαί­ου προ­γρά­µµα­τος αντι­κυ­βερ­νη­τι­κών απαι­τή­σε­ων.

Το να µι­λή­σει επ’ αυτών το «πε­ζο­δρό­µιο» είναι ο τα­χύ­τε­ρος και ασφα­λέ­στε­ρος δρό­µος για να ξε­φορ­τω­θού­µε µια αντι­δρα­στι­κή κι επι­κίν­δυ­νη κυ­βέρ­νη­ση. Και ταυ­τό­χρο­να, να διεκ­δι­κή­σου­µε πίσω τις απώ­λειες που προ­κά­λε­σε στον κό­σµος µας η πο­λι­τι­κή της.

https://rproject.gr/article/tha-spasei-i-politiki-kyriarhia-mitsotaki