Η Γάζα και η Δυτική Όχθη σε κίνδυνο

Με την προσοχή του πλανήτη στραμμένη στα στενά του Ορμούζ και στις διαπραγματεύσεις στο Λίβανο, το Κράτος του Ισραήλ συνεχίζει τις επιθέσεις σε Γάζα και Δυτική Όχθη, επιχειρώντας –κατά δήλωση των υπουργών του– να «ενταφιάσει κάθε προοπτική παλαιστινιακού κράτους».

Πάνος Πέτρου

Μέσα στο 2026, η σιω­νι­στι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα έχει κλι­μα­κω­θεί δρα­μα­τι­κά στη Δυ­τι­κή Όχθη. Οι στρα­τιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις είχαν εντα­θεί από το 2022 -για να συ­ντρι­βεί η νέα γενιά αντι­στα­σια­κών ορ­γα­νώ­σε­ων που είχε ξε­πη­δή­σει στα προ­σφυ­γι­κά στρα­τό­πε­δα μετά τον γε­νι­κευ­μέ­νο ξε­ση­κω­μό του 2021- και κλι­μα­κώ­θη­καν ταυ­τό­χρο­να με τη γε­νο­κτο­νία στη Γάζα (και στη «σκιά» της). Αλλά μετά τη δήθεν «κα­τά­παυ­ση του πυρός» τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βρη, όλη η προ­σο­χή του σιω­νι­στι­κού επε­κτα­τι­σμού στρά­φη­κε προς την πε­ριο­χή που απο­κα­λούν «Ιου­δαία και Σα­μά­ρεια».

Εθνο­κά­θαρ­ση

Οι IDF έχουν κα­τα­στρέ­ψει τους εμ­βλη­μα­τι­κούς προ­σφυ­γι­κούς κα­ταυ­λι­σμούς όπως της Τζε­νίν και της Τουλ­κα­ρέμ και εξα­πο­λύ­ουν συ­στη­μα­τι­κά με­γά­λες επι­χει­ρή­σεις, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα «πε­ρι­βάλ­λον ασφα­λεί­ας» (κλει­στές στρα­τιω­τι­κές ζώνες, στρα­τό­πε­δα κ.ά.) που θα επι­τρέ­ψει τον εποι­κι­σμό. Τον πε­ρα­σμέ­νο Φλε­βά­ρη, η Ισ­ραη­λι­νή κυ­βέρ­νη­ση ενέ­κρι­νε σχέ­δια που αυ­ξά­νουν τις εξου­σί­ες της στις πε­ριο­χές «Α» (υπό τον έλεγ­χο της Πα­λαι­στι­νια­κής Αρχής) και «Β» (υπό μικτό έλεγ­χο), αλλά κι ένα νο­μο­σχέ­διο που με «γρα­φειο­κρα­τι­κή γλώσ­σα» ανοί­γει το δρόμο στην προ­σάρ­τη­ση της πε­ριο­χής «Γ» (υπό τον έλεγ­χο των IDF).

Οι επι­θέ­σεις των IDF στο­χεύ­ουν να κα­τα­στή­σουν με­γά­λα τμή­μα­τα της Δυ­τι­κής Όχθης αβί­ω­τα για να εξω­θή­σουν τον πα­λαι­στι­νια­κό πλη­θυ­σμό στον εκτο­πι­σμό. Για αυτόν τον στόχο, έχουν ξα­μο­λυ­θεί και οι φα­να­τι­κοί που έχουν ξε­σα­λώ­σει, πυρ­πο­λώ­ντας σπί­τια και εγκλη­μα­τώ­ντας κα­θη­με­ρι­νά.

Σε αυτό το φόντο ανα­κοι­νώ­θη­κε η έγκρι­ση της δη­μιουρ­γί­ας 34 νέων εποι­κι­σμών στην κα­τε­χό­με­νη Δυ­τι­κή Όχθη. Πρό­κει­ται για το με­γα­λύ­τε­ρο αριθ­μό εποι­κι­σμών που ανα­κοι­νώ­νε­ται ως «πα­κέ­το», με την Ει­δι­κή Ει­ση­γή­τρια των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τα Πα­λαι­στι­νια­κά Εδάφη Φραν­τσέ­σκα Αλ­μπα­νέ­ζε να κάνει λόγο για την «με­γα­λύ­τε­ρη εθνο­κά­θαρ­ση/αρ­πα­γή γης στην Πα­λαι­στί­νη από την εποχή της Νάκ­μπα».

Η κυ­βέρ­νη­ση συ­να­σπι­σμού του Νε­τα­νιά­χου έχει συ­νο­λι­κά εγκρί­νει 103 νέους εποι­κι­σμούς, ενώ νο­μι­μο­ποιεί ανα­δρο­μι­κά και τα «φυ­λά­κια» που στή­νουν (χωρίς ισ­ραη­λι­νή άδεια) οι έποι­κοι.

Όταν ακόμα και μια γε­νο­κτο­νία που κα­τα­γρά­φε­ται «σε ζω­ντα­νή σύν­δε­ση» μένει ατι­μώ­ρη­τη, το σιω­νι­στι­κό κρά­τος παίρ­νει το μή­νυ­μα ότι μπο­ρεί να προ­χω­ρά σε μα­ζι­κούς εποι­κι­σμούς «μέ­ρα-με­ση­μέ­ρι», πα­ρό­τι αυτοί είναι πα­ρά­νο­μοι και θε­ω­ρού­νται η –τάχα– «κόκ­κι­νη γραμ­μή» διά­φο­ρων κυ­βερ­νή­σε­ων που θέ­λουν να κρα­τά­νε ζω­ντα­νό το φύλο συκής της «λύσης δύο κρα­τών».

Η γε­ω­γρα­φία των «νο­μι­μο­ποι­η­μέ­νων» πια φυ­λα­κί­ων και των νέων εποι­κι­σμών απο­κα­λύ­πτει ότι σφίγ­γει ο κλοιός γύρω από πό­λεις όπως η Τζε­νίν και βα­θαί­νει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο ο κα­τα­κερ­μα­τι­σμός των κα­τε­χό­με­νων πα­λαι­στι­νια­κών πε­ριο­χών, κά­νο­ντας απα­γο­ρευ­τι­κή την με­τα­κί­νη­ση, το εμπό­ριο, την πρό­σβα­ση σε καλ­λιερ­γή­σι­μη γη για τον Πα­λαι­στι­νια­κό πλη­θυ­σμό.

Γάζα

Στη Λω­ρί­δα της Γάζας, 6 μήνες μετά την συμ­φω­νία, οι IDF δια­τη­ρούν υπό κα­το­χή τη μισή λω­ρί­δα γης, με­τα­τρέ­πο­ντας την «κί­τρι­νη γραμ­μή» σε νέο μό­νι­μο φρά­χτη –με όποιον Πα­λαι­στί­νιο την πλη­σιά­ζει να εκτε­λεί­ται εν ψυχρώ. Ο πλη­θυ­σμός της Γάζας πα­ρα­μέ­νει εγκλω­βι­σμέ­νος σε μια έκτα­ση όσο η μισή Άν­δρος, μέσα στα ερεί­πια, δίχως τις πλέον στοι­χειώ­δεις για την επι­βί­ω­ση υπο­δο­μές, καθώς ο εγκλη­μα­τι­κός απο­κλει­σμός πα­ρα­μέ­νει ενερ­γός. Πρό­κει­ται για συ­νέ­χεια της γε­νο­κτο­νί­ας, «σε αργή κί­νη­ση» και με άλλες με­θό­δους. Το Συμ­βού­λιο Ει­ρή­νης του Τραμπ πε­ριο­ρί­ζε­ται στο να επο­πτεύ­ει αυτή τη γε­νο­κτο­νία, όταν δεν την εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται ως εκ­βια­στι­κό μοχλό απέ­να­ντι στην αντί­στα­ση.

Η πα­λαι­στι­νια­κή διοί­κη­ση που υπο­τί­θε­ται θα ανα­λάμ­βα­νε τη δια­χεί­ρι­ση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, πα­ρα­μέ­νει στο… Κάιρο. Η Χαμάς κα­ταγ­γέ­λει ότι όλες οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις (είτε με εκ­προ­σώ­πους των ΗΠΑ, είτε με τον Νι­κο­λάι Μλα­ντέ­νοφ, τον πρώην δι­πλω­μά­τη που όρισε ως «ανώ­τα­το εκ­πρό­σω­πο» στη Γάζα το Συμ­βού­λιο Ει­ρή­νης) επι­κε­ντρώ­νο­νται στην πίεση για αφο­πλι­σμό της, ενώ δεν υπάρ­χει καμία πίεση στο Ισ­ρα­ήλ να άρει τον απο­κλει­σμό και να απο­χω­ρή­σει από τα εδάφη που κα­τέ­χει. Η διαιώ­νι­ση του άθλιου στά­τους κβο χρη­σι­μο­ποιεί­ται χυ­δαία ως μέσο πί­ε­σης για να καμ­φθεί η επί­μο­νη άρ­νη­ση των πα­λαι­στι­νια­κών ορ­γα­νώ­σε­ων να πα­ρα­δώ­σουν τον οπλι­σμό τους. Ενώ στα τέλη Απρί­λη, πύ­κνω­ναν οι ανα­φο­ρές σε ισ­ραη­λι­νά ΜΜΕ για εν­δε­χό­με­νη νέα «με­γά­λη επί­θε­ση» του Ισ­ραη­λι­νού Στρα­τού στην υπό­λοι­πη Γάζα…

Νόμος Απαρτ­χάιντ

Απο­θρα­συ­μέ­νη από την ανοχή και την ασυ­λία που απο­λαμ­βά­νει για όλα της τα εγκλή­μα­τα, η κυ­βέρ­νη­ση Νε­τα­νιά­χου εγκα­τα­λεί­πει κάθε προ­σποί­η­ση: Η ψή­φι­ση από την Κνε­σέτ της θα­να­τι­κής ποι­νής δι’ απαγ­χο­νι­σμού «μόνο για Πα­λαι­στί­νιους» υπο­χρέ­ω­σε ακόμα και πιο με­τριο­πα­θείς φωνές (κυ­βέρ­νη­ση Σάν­τσες, στε­λέ­χη του Δη­μο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος ΗΠΑ) να μι­λή­σουν για «μέτρο Απαρτ­χάιντ». Ένας Ισ­ραη­λι­νός Εβραί­ος που δο­λο­φο­νεί Πα­λαι­στί­νιο (ή Ισ­ραη­λι­νό Εβραίο) δεν θα αντι­με­τω­πί­σει την ίδια ποινή. Οι Πα­λαι­στί­νιοι που έχουν δια­πρά­ξει επι­θέ­σεις δεν θα αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως αιχ­μά­λω­τοι πο­λέ­μου (με την ανα­γνώ­ρι­ση και τις προ­στα­σί­ες που προ­βλέ­πο­νται). Δεν θα αντι­με­τω­πί­ζο­νται όμως ούτε ως «κοι­νοί» φυ­λα­κι­σμέ­νοι για αν­θρω­πο­κτο­νία όπως κάθε άλλος που διέ­πρα­ξε επί­θε­ση. Αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως μια ξε­χω­ρι­στή κα­τη­γο­ρία κρα­του­μέ­νων, για τους οποί­ους αρ­μό­ζει «η κρε­μά­λα» λόγω κα­τα­γω­γής.

Η εφαρ­μο­γή αυτού του νόμου θέτει σε άμεσο κίν­δυ­νο χι­λιά­δες Πα­λαι­στί­νιους φυ­λα­κι­σμέ­νους –τους μελ­λο­ντι­κούς αλλά και τους υπάρ­χο­ντες, καθώς είναι εύ­κο­λο για τις διω­κτι­κές αρχές να «ανα­κα­λύ­ψουν» νέες κα­τη­γο­ρί­ες που θα επι­φέ­ρουν την νέα –θα­να­τι­κή– ποινή. Η ψή­φι­ση έγινε δεκτή με γε­νι­κή απερ­γία και δια­δη­λώ­σεις στη Δυ­τι­κή Όχθη, της οποί­ας οι δρό­μοι έδει­ξαν ότι «έχουν σφυγ­μό».

Απο­μό­νω­ση

Ως ενερ­γό σχέ­διο εποι­κι­στι­κής αποι­κιο­κρα­τί­ας, το σιω­νι­στι­κό εγ­χεί­ρη­μα οδη­γεί­ται σε πα­ρο­ξυ­σμό και πλέον εγκα­τα­λεί­πει ανοι­χτά κάθε πρό­σχη­μα και φύλο συκής. Μπο­ρεί να υπο­λο­γί­ζει στην αμε­ρι­κα­νι­κή στή­ρι­ξη -που υπήρ­χε πάντα, αλλά σή­με­ρα ενι­σχύ­ε­ται από την εγκα­τά­λει­ψη των προ­σχη­μά­των και από την Ουά­σινγ­κτον. Αλλά υπο­λο­γί­ζει και στην σιω­πη­λή ή ηχηρή διε­θνή συ­νε­νο­χή. Πολ­λές «δου­λειές» συ­νε­χί­ζο­νται σαν να μην τρέ­χει τί­πο­τα (τόσο από τη «Δύση» όσο και από την «Ανα­το­λή»). Στην Ευ­ρώ­πη, που μας αφορά πιο άμεσα, συμ­βο­λι­κές ενέρ­γειες και ημί­με­τρα απο­τυ­πώ­νουν την πίεση που δέ­χο­νται οι κυ­βερ­νή­σεις, αλλά δεν αλ­λά­ζουν τη με­γά­λη ει­κό­να. Η Ε.Ε. και οι με­γά­λες ευ­ρω­παϊ­κές πρω­τεύ­ου­σες εξέ­φρα­σαν την «ανη­συ­χία» τους για την ρα­τσι­στι­κή θα­να­τι­κή ποινή, όπως κά­νουν και για την επέ­κτα­ση των εποι­κι­σμών κ.ά. Αλλά όταν η Ισπα­νία, η Σλο­βε­νία και η Ιρ­λαν­δία επα­να­φέ­ρουν τη συ­ζή­τη­ση για δια­κο­πή της συμ­φω­νί­ας εμπο­ρι­κής σύν­δε­σης ΕΕ-Ισ­ρα­ήλ, το Βε­ρο­λί­νο και η Ρώμη συ­ντο­νί­ζο­νται για να την μπλο­κά­ρουν, δη­λώ­νο­ντας ότι προ­τι­μούν τον «εποι­κο­δο­μη­τι­κό διά­λο­γο» -που εί­δα­με πόσο απο­δί­δει εδώ και 3 χρό­νια.

Η με­τα­τό­πι­ση κά­ποιων κυ­βερ­νή­σε­ων (π.χ. Σλο­βε­νία, Ισπα­νία), η εν­διά­με­ση στάση άλλων (π.χ. Βέλ­γιο), η υπο­χρέ­ω­ση των πιο συ­νέ­νο­χων (π.χ. Ιτα­λία, Γαλ­λία) να παίρ­νουν κά­ποιες -κυ­ρί­ως επι­κοι­νω­νια­κές- πρω­το­βου­λί­ες, αντα­να­κλούν τη με­τα­τό­πι­ση που έχει συμ­βεί στη βάση των κοι­νω­νιών. Η ευ­ρω­παϊ­κή κα­μπά­νια που συ­γκέ­ντρω­σε 1 εκατ. υπο­γρα­φές για να ζη­τή­σει από το ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο να συ­ζη­τή­σει τη δια­κο­πή της εμπο­ρι­κής σύν­δε­σης με το Ισ­ρα­ήλ είναι η «κο­ρυ­φή του πα­γό­βου­νου» που μπήκε σε κί­νη­ση τα τε­λευ­ταία 3 χρό­νια. Ακόμα πιο «τε­κτο­νι­κές» αλ­λα­γές έχουν συμ­βεί στην αμε­ρι­κα­νι­κή κοι­νω­νία. Ανα­λυ­τές ισχυ­ρί­ζο­νται ότι το Ισ­ρα­ήλ «έχασε για πάντα» την εκλο­γι­κή βάση των Δη­μο­κρα­τι­κών ενώ χάνει υπο­στη­ρι­κτές και στη βάση των Ρε­που­μπλι­κά­νων. Οι δω­ρε­ές της AIPAC (το Αμε­ρι­κα­νο-Ισ­ραη­λι­νό λόμπι) που κά­πο­τε θε­ω­ρού­νταν «εγ­γύ­ση εκλο­γής» για τους υπο­ψή­φιους βου­λευ­τές και γε­ρου­σια­στές, αρ­χί­ζουν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως «το­ξι­κές» για τις προ­ο­πτι­κές εκλο­γι­μό­τη­τας αρ­κε­τών από αυ­τούς.

Απο­θρα­συ­μέ­νο από τη θε­σμι­κή ασυ­λία, το Ισ­ρα­ήλ παίρ­νει ένα δρόμο που το κα­θι­στά όλο και με­γα­λύ­τε­ρο «παρία» σε επί­πε­δο κοι­νω­νι­κών και συ­νει­δή­σε­ων. Οι πιο αι­σιό­δο­ξοι επι­μέ­νουν ότι αυτή η αντί­φα­ση δεν είναι βιώ­σι­μη και υπο­νο­μεύ­ει μα­κρο­πρό­θε­σμα το σιω­νι­στι­κό σχέ­διο. Είναι υπό­θε­ση των διε­θνών κι­νη­μά­των και της Αρι­στε­ράς να δι­καιώ­σει αυτήν την εκτί­μη­ση.

Αντι­σιω­νι­στι­κές δια­δη­λώ­σεις στη Συρία
Εντυ­πω­σια­κές κι­νη­το­ποι­ή­σεις έγι­ναν στη Συρία, όπου οι δια­δη­λώ­σεις ενά­ντια στην Ισ­ραη­λι­νή από­φα­ση για θα­να­τι­κή ποινή για Πα­λαι­στί­νιους με­τα­τρά­πη­καν σε δια­δη­λώ­σεις αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην Πα­λαι­στι­νια­κή Αντί­στα­ση. Στη Δα­μα­σκό, στη Χομς, στη Χάμα, στη Ντα­ράα, στην Κουι­νέ­τρια, στη Λα­τά­κια, στην Ιντλίμπ, στο Χα­λέ­πι, ο συ­ρια­κός λαός κα­τέ­βη­κε μα­ζι­κά στους δρό­μους, έκαψε ισ­ραη­λι­νές ση­μαί­ες, φώ­να­ξε για την απε­λευ­θέ­ρω­ση του Αλ Άκσα, τρα­γού­δη­σε για την αφο­σί­ω­σή του στη Γάζα. Στα νότια της χώρας, η αλ­λη­λεγ­γύη στην Πα­λαι­στί­νη συν­δυά­στη­κε με την οργή για την κα­το­χή συ­ρια­κών εδα­φών, με τις δια­δη­λώ­σεις να προ­σεγ­γί­ζουν τις θέ­σεις του Ισ­ραη­λι­νού Στρα­τού. Στη Δα­μα­σκό, μια πα­λαι­στι­νια­κή ση­μαία κρε­μά­στη­κε στο (άδειο) κτί­ριο της αμε­ρι­κα­νι­κής πρε­σβεί­ας, ενώ πο­λιορ­κή­θη­κε η πρε­σβεία των Ηνω­μέ­νων Αρα­βι­κών Εμι­ρά­των (του πλέον φι­λο­σιω­νι­στι­κού κα­θε­στώ­τος στην πε­ριο­χή, που επι­πλέ­ον κρατά -επί ένα χρό­νο- φυ­λα­κι­σμέ­νο έναν πρώην αντι­κα­θε­στω­τι­κό αντάρ­τη και νυν στέ­λε­χος του συ­ρια­κού υπουρ­γεί­ου Άμυ­νας). Σε κά­ποιες πό­λεις, δια­δή­λω­σαν με συν­θή­μα­τα για τη Γάζα και μέλη των δυ­νά­με­ων εσω­τε­ρι­κών ασφά­λειας του νέου κα­θε­στώ­τος αλλά και με­ραρ­χί­ες του νέου στρα­τού.

Ήταν η με­γα­λύ­τε­ρη κι­νη­το­ποί­η­ση του «αρα­βι­κού πε­ζο­δρο­μί­ου» για την Πα­λαι­στί­νη εδώ και πάρα πολλά χρό­νια, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας και τα αι­σθή­μα­τα του συ­ρια­κού λαού και τη ση­μα­σία που έχει η νε­ο­α­πο­κτη­θεί­σα (επι­σφα­λής) ελευ­θε­ρία του για να μπο­ρεί να τα εκ­φρά­σει. Για το συ­ρια­κό λαό, είναι κρί­σι­μο να πε­ρι­φρου­ρή­σει και να διευ­ρύ­νει αυτήν του την ελευ­θε­ρία και να στεί­λει μή­νυ­μα ενά­ντια σε κάθε σκέψη εγκα­τά­λει­ψης της Πα­λαι­στί­νης. Συ­νο­λι­κό­τε­ρα, είναι ένα -πολύ μι­κρό- δείγ­μα της δυ­να­τό­τη­τας και της ενέρ­γειας που μπο­ρεί να απε­λευ­θε­ρω­θεί, αν οι αρα­βι­κές μάζες μπουν σε κί­νη­ση αψη­φώ­ντας τους τυ­ράν­νους τους.

Το μέ­τω­πο του Λι­βά­νου
Στον Λί­βα­νο, η κα­τά­παυ­ση του πυρός που ανα­κοι­νώ­θη­κε από τον Τραμπ δεν τέ­θη­κε ποτέ σε πραγ­μα­τι­κή ισχύ. Το Ισ­ρα­ήλ -όπως πά­ντα- ερ­μή­νευ­σε το «δι­καί­ω­μα να επι­χει­ρεί απέ­να­ντι σε απει­λές για την ασφά­λειά του» ως πρά­σι­νο φως να συ­νε­χί­ζει να χτυπά στό­χους και να κα­τα­στρέ­φει χωριά στο νότιο Λί­βα­νο. Αλλά αυτήν τη φορά, η Χεζ­μπο­λά είχε δη­λώ­σει ότι δια­τη­ρεί κι αυτή το δι­καί­ω­μα να απα­ντά στις Ισ­ραη­λι­νές πα­ρα­βιά­σεις και στη συ­νε­χι­ζό­με­νη κα­το­χή λι­βα­νέ­ζι­κων εδα­φών.

Το Ισ­ρα­ήλ επι­διώ­κει να με­τα­φέ­ρει στον νότιο Λί­βα­νο το μο­ντέ­λο της Γάζας. Έχει ορί­σει κι εκεί μια «κί­τρι­νη γραμ­μή», την οποία επι­διώ­κει να κα­τα­στή­σει μό­νι­μη. Τα στε­λέ­χη της σιω­νι­στι­κής κυ­βέρ­νη­σης δεν κρύ­βουν ότι επι­διώ­κουν «να μη γυ­ρί­σουν ποτέ οι σι­ί­τες». Οι δυ­νά­μεις κα­το­χής ερ­γά­ζο­νται προς αυτόν το στόχο, κα­τα­στρέ­φο­ντας ολό­κλη­ρα χωριά ώστε οι ξε­ρι­ζω­μέ­νοι να μην έχουν που­θε­νά να επι­στρέ­ψουν. Η Χεζ­μπο­λά έχει προ­σαρ­μό­σει τις τα­κτι­κές της. Οι μα­χη­τές της επι­διώ­κουν τις εμπλο­κές από κο­ντι­νή από­στα­ση ή/και χρη­σι­μο­ποιούν drones με οπτι­κές ίνες, αυ­ξά­νο­ντας την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα για τις δυ­νά­μεις κα­το­χής. Η λι­βα­νέ­ζι­κη ορ­γά­νω­ση επι­διώ­κει να κα­τα­στή­σει αυ­ξη­μέ­νο το κό­στος της κα­το­χής, επι­βάλ­λο­ντας διαρ­κή φθορά.

Αυτό που ονο­μά­ζε­ται «κα­τά­παυ­ση του πυρός» αφορά κυ­ρί­ως έναν σχε­τι­κό αυ­το­πε­ριο­ρι­σμό των IDF ως προς τους σα­ρω­τι­κούς βομ­βαρ­δι­σμούς στη Βη­ρυτ­το. Προ­έ­κυ­ψε μετά από αί­τη­μα του Τραμπ, πρώτα για να «διευ­κο­λυν­θούν» οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις των ΗΠΑ με το Ιράν (που μόλις ξε­κι­νού­σαν) κι έπει­τα για να διευ­κο­λυν­θεί η αμε­ρι­κα­νι­κή επι­δί­ω­ξη για συ­νο­μι­λί­ες Ισ­ρα­ήλ-Λι­βά­νου. Ήδη το Ισ­ρα­ήλ πε­ρι­γρά­φει τη λήξη αυτής της δήθεν «κα­τά­παυ­σης του πυρός» (στα μέσα Μάη) ως τε­λε­σί­γρα­φο προς τον Λι­βα­νέ­ζο πρό­ε­δρο Ζοζέφ Αούν να δρο­μο­λο­γή­σει τον αφο­πλι­σμό της Χεζ­μπο­λά.

Η λι­βα­νέ­ζι­κη κυ­βέρ­νη­ση έχει ήδη πα­ρα­βιά­σει πολλά τα­μπού. Η από­φα­ση να θέσει εκτός νόμου την ένο­πλη δράση της Χεζ­μπο­λά -αν και κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να πα­ρα­μεί­νει στα χαρ­τιά- απο­τε­λεί ένα σκάν­δα­λο. Την ώρα που το Ισ­ρα­ήλ ει­σβά­λει στη χώρα και κα­τέ­χει εδάφη της και ενώ ο λι­βα­νέ­ζι­κος στρα­τός δεν αμύ­νε­ται (και όντως δεν είναι σε θέση να αμυν­θεί απο­τε­λε­σμα­τι­κά…), η κυ­βέρ­νη­ση ποι­νι­κο­ποιεί όσους… αντι­στέ­κο­νται στην ει­σβο­λή! Αυτή η ενέρ­γεια γε­λοιο­ποιεί την προ­σπά­θεια να πα­ρου­σια­στεί η επι­δί­ω­ξη αφο­πλι­σμού της Χεζ­μπο­λά ως πράξη απο­κα­τά­στα­σης της «κρα­τι­κής κυ­ριαρ­χί­ας».

Η προ­ο­πτι­κή απευ­θεί­ας δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων απο­τε­λεί ένα ακόμα σκάν­δα­λο, καθώς πα­ρα­βιά­ζει την πα­ρα­δο­σια­κή κρα­τι­κή πο­λι­τι­κή άρ­νη­σης απευ­θεί­ας συ­νο­μι­λιών με το σιω­νι­στι­κό κρά­τος.

Ο Πρό­ε­δρος Αούν εξα­κο­λου­θεί να ζητά την απο­χώ­ρη­ση των δυ­νά­με­ων κα­το­χής (για να ενι­σχυ­θεί πο­λι­τι­κά η προ­σπά­θειά του να επι­βά­λει «κρα­τι­κό μο­νο­πώ­λιο στα όπλα»), ως πρώτο βήμα για μια συ­νο­λι­κή ει­ρη­νευ­τι­κή συμ­φω­νία (πα­ρα­βιά­ζο­ντας την πάγια θέση πολ­λών αρα­βι­κών κυ­βερ­νή­σε­ων που θέ­τουν την επί­λυ­ση του Πα­λαι­στι­νια­κού ως προ­ϋ­πό­θε­ση εξο­μά­λυν­σης των σχέ­σε­ων). Αλλά συ­να­ντά την επί­μο­νη άρ­νη­ση του Ισ­ρα­ήλ, που επι­μέ­νει στην πίεση για αφο­πλι­σμό της Χεζ­μπο­λά, χωρίς να δε­σμεύ­ε­ται σε τί­πο­τε άλλο. Η σιω­νι­στι­κή ηγε­σία καλεί την κυ­βέρ­νη­ση του Λι­βά­νου να δια­λέ­ξει ανά­με­σα στην κα­τα­στρο­φή από τις IDF και έναν εμ­φύ­λιο πό­λε­μο. Η διε­θνής «δι­πλω­μα­τία» ασκεί πιέ­σεις με πιο βε­λού­δι­να μέσα, βά­ζο­ντας στο μίγμα και την προ­ο­πτι­κή της (απελ­πι­στι­κά ανα­γκαί­ας) οι­κο­νο­μι­κής βο­ή­θειας και υπο­σχό­με­νη την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα του Λι­βά­νου εφό­σον αφο­πλι­στεί η σι­ι­τι­κή ορ­γά­νω­ση. Αλλά τα «βε­λού­δι­να» σχέ­δια επί χάρ­του δεν υπο­λο­γί­ζουν το… Ισ­ρα­ήλ, που ορέ­γε­ται την πε­ριο­χή νότια του πο­τα­μού Λι­τά­νι και δεν θα είχε κα­νέ­να πρό­βλη­μα να δει τον Λί­βα­νο να κα­ταρ­ρέ­ει μέσα σε έναν χα­ο­τι­κό εμ­φύ­λιο.

Οι «τε­χνο­κρά­τες» του σιω­νι­στι­κού κρά­τους και στρα­τού γνω­ρί­ζουν πως ούτε ο λι­βα­νέ­ζι­κος στρα­τός έχει τη δύ­να­μη (ακόμα κι αν έβρι­σκε τη θέ­λη­ση) να αφο­πλί­σει τη Χεζ­μπο­λά και πα­ρα­δέ­χο­νται πως ούτε το Ισ­ρα­ήλ μπο­ρεί να το πε­τύ­χει, χωρίς να θέσει υπό κα­το­χή όλο τον Λί­βα­νο. Ένα πολύ δύ­σκο­λο εγ­χεί­ρη­μα, κρί­νο­ντας και από τη δυ­σκο­λία να ελέγ­ξει απο­τε­λε­σμα­τι­κά τις πε­ριο­χές που κα­τέ­χει στα νότια. Αλλά η σιω­νι­στι­κή πο­λι­τι­κή ηγε­σία έχει μπει σε ένα «μο­νο­πά­τι πο­λέ­μου» από το οποίο δεν θέλει να βγει. Με την κοινή γνώμη να θε­ω­ρεί απο­τυ­χη­μέ­νο τον πό­λε­μο με το Ιράν και το Νε­τα­νιά­χου να δέ­χε­ται κρι­τι­κές που «υπο­τά­χτη­κε» στην αμε­ρι­κα­νι­κή κα­τά­παυ­ση του πυρός χωρίς να πε­τύ­χει τους με­γά­λους στό­χους που είχε υπο­σχε­θεί, ο κυ­βερ­νη­τι­κός συ­να­σπι­σμός αντι­με­τω­πί­ζει τον Λί­βα­νο και τη Χεζ­μπο­λά ως το πεδίο που θα πάρει τη «ρε­βάνς», προ­σφέ­ρο­ντας μια με­γά­λη νίκη. Χωρίς να έχει πάψει να ελ­πί­ζει και σε μια κα­τάρ­ρευ­ση των συ­νο­μι­λιών Ουά­σινγ­κτον-Τε­χε­ρά­νης και έναν νέο γύρο σε αυτό το μέ­τω­πο. Για το Ισ­ρα­ήλ, «ό,τι δεν λύνει η βία, το λύνει η πε­ρισ­σό­τε­ρη βία». Ακόμα κι αν οι στρα­τιω­τι­κές του επι­τυ­χί­ες απλά βά­ζουν τα θε­μέ­λια για τις επό­με­νες ανα­με­τρή­σεις και δεν λύ­νουν το «πο­λι­τι­κό πρό­βλη­μα» της σχέ­σης του με τους λαούς της πε­ριο­χής. Δεν θα στα­μα­τή­σει αν δεν το στα­μα­τή­σουν άλλοι…

https://rproject.gr/article/i-gaza-kai-i-dytiki-ohthi-se-kindyno