Η ριζοσπαστική-αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει να βγει μπροστά // του Αντώνη Νταβανέλου

Η εισήγηση εκ μέρους της ΔΕΑ στη σχετική εκδήλωση που οργάνωσε το Rproject στις 17 Ιούνη

Αντί προ­λό­γου, θέλω να υπο­γραμ­μί­σω ότι στη ΔΕΑ επι­θυ­μού­με αυτή η συ­ζή­τη­ση να έχει συ­γκε­κρι­μέ­νη και συ­γκρο­τη­μέ­νη συ­νέ­χεια. Προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή, θα ακού­σου­με προ­σε­κτι­κά τις θέ­σεις των ση­με­ρι­νών συ­νο­μι­λη­τών μας και θα τις πά­ρου­με σο­βα­ρά υπόψη στη δια­μόρ­φω­ση της τα­κτι­κής μας. Θέλω να βάλω στη συ­ζή­τη­σή μας, κυ­ρί­ως, πέντε ση­μεία.

1.Φτά­νει η εποχή του τέ­λους της πο­λι­τι­κής ηγε­μο­νί­ας του Μη­τσο­τά­κη

Η 7ετής κυ­βερ­νη­τι­κή θη­τεία του Μη­τσο­τά­κη, μετά το 2019, υπήρ­ξε μια πε­ρί­ο­δος ση­μα­ντι­κής επι­δεί­νω­σης του συ­σχε­τι­σμού δύ­να­μης σε βάρος της ερ­γα­τι­κής τάξης και των λαϊ­κών μαζών, σε όλες τις πα­ρα­μέ­τρους του κοι­νω­νι­κού ζη­τή­μα­τος (μι­σθοί, συ­ντά­ξεις, ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες, φο­ρο­λό­γη­ση, πο­λι­τι­κή για τις τιμές και τον πλη­θω­ρι­σμό, στέγη κ.ο.κ.).

Αυτή η επι­δεί­νω­ση δεν είναι «αδρα­νές» μέ­γε­θος. Οι απώ­λειες των από κάτω συν­δέ­ο­νται άμεσα με κα­τα­κτή­σεις των από πάνω. Στην 7ετία Μη­τσο­τά­κη, τα δη­λω­θέ­ντα κέρδη των ει­σηγ­μέ­νων στο Χρη­μα­τι­στή­ριο με­γά­λων επι­χει­ρή­σε­ων τε­τρα­πλα­σιά­στη­καν, ενώ ταυ­τό­χρο­να μειώ­θη­κε το πο­σο­στό φο­ρο­λό­γη­σής τους, όπως άλ­λω­στε και οι ανα­λο­γού­σες ερ­γο­δο­τι­κές ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές. Στην ίδια πε­ρί­ο­δο εκτι­νά­χθη­κε σε πρω­τό­γνω­ρα ύψη η «συ­νή­θεια» των με­γά­λων Α.Ε. να μοι­ρά­ζουν προς τους με­τό­χους τους κο­λοσ­σιαία ποσά ως ετή­σια με­ρί­σμα­τα που, θυ­μί­ζω, φο­ρο­λο­γού­νται με συ­ντε­λε­στή 5%, δη­λα­δή σε ένα υπο­πολ­λα­πλά­σιο του συ­ντε­λε­στή φο­ρο­λό­γη­σης του με­ρο­κά­μα­του ενός ερ­γά­τη στα Βαρέα και Αν­θυ­γιει­νά Επαγ­γέλ­μα­τα.

Πάνω σε αυτόν τον πυ­ρή­να της εξαι­ρε­τι­κά επι­θε­τι­κής, για λο­γα­ρια­σμό του κε­φα­λαί­ου, κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής στο κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα, «πά­τη­σαν» όλοι οι άλλοι κόμ­βοι της πο­λι­τι­κής Μη­τσο­τά­κη. Ξε­χω­ρί­ζουν:

-Οι κο­λοσ­σιαί­οι εξο­πλι­σμοί και η γε­νι­κό­τε­ρη στρο­φή στην πο­λε­μι­κή οι­κο­νο­μία, σε μια χώρα όπου τα δη­μό­σια σχο­λεία και νο­σο­κο­μεία έχουν αφε­θεί στα πρό­θυ­ρα της κα­τάρ­ρευ­σης, και τη στιγ­μή που ο κε­ντρι­κός τρα­πε­ζί­της «προει­δο­ποιεί» αδί­στα­κτα ότι μέσα στα επό­με­να χρό­νια οι συ­ντά­ξεις δεν θα επι­τρέ­πουν πλέον την επι­βί­ω­ση των συ­ντα­ξιού­χων.

-Το πρω­το­φα­νών δια­στά­σε­ων δέ­σι­μο της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής και του κρά­τους, στην ουρά των Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων του ευ­ρω­α­τλα­ντι­σμού. Η επέ­κτα­ση και η με­γέ­θυν­ση των να­τοϊ­κών βά­σε­ων στον ελ­λα­δι­κό χώρο και τα πο­λε­μι­κά Σύμ­φω­να με τις ΗΠΑ και τη Γαλ­λία, δί­νουν το μέτρο αυτής της εξέ­λι­ξης.

-Η προ­κλη­τι­κή ανα­βάθ­μι­ση των συμ­μα­χι­κών σχέ­σε­ων με το γε­νο­κτο­νι­κό κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ και η ανά­δει­ξη του «σχή­μα­τος 3+1» (Ελ­λά­δα-Κύ­προς-Ισ­ρα­ήλ + ΗΠΑ) στο ρόλο του «τόξου ανά­σχε­σης» στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο που, πα­λιό­τε­ρα, έπαι­ζε η δια­βό­η­τη Νο­τιο­α­να­το­λι­κή Πτέ­ρυ­γα του ΝΑΤΟ. Η σχέση με το Κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ είναι ήδη κάτι βα­θύ­τε­ρο από μια στενή συμ­μα­χι­κή σχέση. Όλα τα στοι­χεία για την πα­ρου­σία του Ισ­ρα­ήλ στα εξο­πλι­στι­κά προ­γράμ­μα­τα, στην πο­λε­μι­κή βιο­μη­χα­νία, στην ενέρ­γεια, στον του­ρι­σμό και στο real estate, στον Τύπο και στους ιδε­ο­λο­γι­κούς μη­χα­νι­σμούς κ.ο.κ. δεί­χνουν ότι ο ελ­λα­δι­κός χώρος έχει με­τα­τρα­πεί σε μια «εν­δο­χώ­ρα στρα­τη­γι­κού βά­θους» για τους σιω­νι­στές του Νε­τα­νιά­χου.

-Οι πα­ρα­πά­νω κυ­βερ­νη­τι­κές-κα­θε­στω­τι­κές επι­λο­γές ανα­ζη­τούν «νο­μι­μο­ποι­η­τι­κή βάση» στη στα­θε­ρή έντα­ξή τους στη διεκ­δί­κη­ση της γε­ω­πο­λι­τι­κής ανα­βάθ­μι­σης του ελ­λη­νι­κού κρά­τους στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, σε όλη τη γκάμα της θε­μα­το­λο­γί­ας του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σμού. Σε αυτό το κρί­σι­μο για την ει­ρή­νη πεδίο, έχου­με ήδη μπει στην κόκ­κι­νη πε­ριο­χή επι­κιν­δυ­νό­τη­τας. Ας το εκ­φρά­σω με τα λόγια ενός έμπει­ρου «δια­πραγ­μα­τευ­τή» του ελ­λη­νι­κού κρά­τους στους διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς, που έγρα­ψε πρό­σφα­τα: Μέχρι σή­με­ρα, ο έλεγ­χος των επι­λο­γών με­τα­ξύ όξυν­σης και συμ­βι­βα­σμού στις σχέ­σεις με την Τουρ­κία, βρι­σκό­ταν στην Αθήνα. Είναι φα­νε­ρό ότι ση­μα­ντι­κό τμήμα αυτού του ελέγ­χου έχει πε­ρά­σει στο Τελ Αβίβ. Τι θα συμ­βεί αν η κυ­βέρ­νη­ση Νε­τα­νιά­χου απο­φα­σί­σει να «ερ­γα­λειο­ποι­ή­σει» τον ελ­λη­νο­τουρ­κι­κό αντα­γω­νι­σμό για να προ­ω­θή­σει τη δική της πο­λι­τι­κή και τα δικά της σχέ­δια για «ανα­μόρ­φω­ση» της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής;

Είναι φα­νε­ρό ότι στα τέλη της 7ε­τί­ας Μη­τσο­τά­κη, το κοι­νω­νι­κό τα­ξι­κό ζή­τη­μα εμπλέ­κε­ται άμεσα με το αντι­πο­λε­μι­κό-αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κό και τους με­γά­λους κιν­δύ­νους για την ει­ρή­νη στην πε­ριο­χή.

Όλα αυτά μαζί, συ­νέ­θε­σαν ένα σύ­νο­λο πι­κρών κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κών εμπει­ριών για τους πολ­λούς της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας. Και σε συν­δυα­σμό με τα δια­δο­χι­κά και προ­κλη­τι­κά σκάν­δα­λα, οδή­γη­σαν σε ση­μα­ντι­κή μεί­ω­ση την εκλο­γι­κή επιρ­ροή της ΝΔ.

2.Προ­ο­πτι­κή πο­λι­τι­κής-κυ­βερ­νη­τι­κής κρί­σης

Όλα τα στοι­χεία των δη­μο­σκο­πή­σε­ων δεί­χνουν ότι η στρα­τη­γι­κή της αυ­το­δυ­να­μί­ας της ΝΔ έχει με­γά­λες δυ­σκο­λί­ες στο να επι­βε­βαιω­θεί στην κάλπη και ότι το κυ­βερ­νη­τι­κό μο­ντέ­λο της μο­νο­κομ­μα­τι­κής κυ­βέρ­νη­σης είναι πι­θα­νό­τα­τα πο­λι­τι­κά νεκρό. Αυτή είναι η βάση των συ­ζη­τή­σε­ων για την «μετά τον Μη­τσο­τά­κη ΝΔ» όπως και των διερ­γα­σιών για ανα­ζή­τη­ση εναλ­λα­κτι­κής κυ­βερ­νη­τι­κής λύσης.

Οι κα­θε­στω­τι­κές δυ­νά­μεις, θε­ω­ρη­τι­κά, έχουν εναλ­λα­κτι­κές. Στον Τύπο είναι ήδη ορα­τές οι ανα­ζη­τή­σεις για τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις συ­γκρό­τη­σης «συμ­μα­χι­κής κυ­βέρ­νη­σης» με τη συμ­με­το­χή δύο ή και πε­ρισ­σό­τε­ρων κομ­μά­των. Και στη δια­πί­στω­ση ότι κα­νέ­να από τα υπάρ­χο­ντα κόμ­μα­τα δεν είναι έτοι­μο για μια ομαλή με­τα­κί­νη­ση προς αυτήν την προ­ο­πτι­κή, εδρά­ζο­νται οι ανα­ζη­τή­σεις σχε­τι­κά με την προ­ο­πτι­κή κυ­βέρ­νη­σης «ει­δι­κού σκο­πού» με την ανοχή ενός πλειο­ψη­φι­κού τμή­μα­τος του επό­με­νου κοι­νο­βου­λί­ου. Την ώρα που εμείς κά­νου­με αυτήν τη συ­ζή­τη­ση, διά­φο­ρες πο­λι­τι­κές «περ­σό­νες» προ­βά­ρουν το κου­στού­μι του Πα­πα­δή­μου.

Το πρό­βλη­μα που έχουν αυτοί οι σχε­δια­σμοί είναι ότι η κυ­ρί­αρ­χη τάξη, στο επό­με­νο διά­στη­μα της προ­βλε­πό­με­νης επι­δεί­νω­σης των οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών και της όξυν­σης των γε­ω­πο­λι­τι­κών αντα­γω­νι­σμών, θα χρεια­στεί «ισχυ­ρή» κυ­βέρ­νη­ση, ικανή για πο­λι­τι­κή πυγ­μής προς το εσω­τε­ρι­κό αλλά και προς τον διε­θνή πε­ρί­γυ­ρο.

Και για να μπο­ρέ­σουν κά­ποια «υβρι­δι­κά» κυ­βερ­νη­τι­κά σχή­μα­τα να λει­τουρ­γή­σουν ως ισχυ­ρές κυ­βερ­νή­σεις, ικα­νές για πο­λι­τι­κές πυγ­μής και όχι απλής και με­τα­βα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης, γί­νο­νται ανα­γκαί­ες πρό­σθε­τες πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

3.Συ­ντη­ρη­τι­κή και εκ­φυ­λι­στι­κή προ­σαρ­μο­γή της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης

Αυτό που συμ­βαί­νει στο χώρο της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης είναι μια γρή­γο­ρη στρο­φή δεξιά, με στόχο να προ­σαρ­μο­στούν οι κομ­μα­τι­κές-εκλο­γι­κές επι­διώ­ξεις στις κα­τευ­θύν­σεις-επι­τα­γές των κα­θε­στω­τι­κών δυ­νά­με­ων, σχε­τι­κά με το πο­λι­τι­κό τοπίο και τις κυ­βερ­νη­τι­κές πι­θα­νό­τη­τες στην επό­με­νη ημέρα των επερ­χό­με­νων εκλο­γών, όποτε κι αν αυτές γί­νουν.

Στο ΠΑΣΟΚ δή­λω­ναν ότι η συ­νε­δρια­κή από­φα­ση έχει κλεί­σει την πι­θα­νό­τη­τα κυ­βερ­νη­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας με τη ΝΔ (με ή χωρίς τον Μη­τσο­τά­κη). Οι πρω­το­βου­λί­ες της Δια­μα­ντο­πού­λου, αλλά και οι χει­ρι­σμοί στη ΓΣΕΕ (με την ανοχή του «όλου ΠΑΣΟΚ») απο­δει­κνύ­ουν ότι η συ­νε­δρια­κή από­φα­ση ισο­δυ­να­μού­σε με τρύπα στο νερό. Το ΠΑΣΟΚ πα­ρα­μέ­νει το κόμ­μα-βα­σι­κός επι­λα­χών για μια νέα κυ­βερ­νη­τι­κή συμ­μα­χία με τη Δεξιά, αν η κυ­ρί­αρ­χη τάξη κα­τα­λή­ξει με­τε­κλο­γι­κά σε αυτήν την επι­λο­γή. Όλοι γνω­ρί­ζουν ότι τότε αυτή η συ­ζή­τη­ση θα γίνει με δια­φο­ρε­τι­κούς όρους από τους ση­με­ρι­νούς προ­ε­κλο­γι­κούς, έστω κι αν κά­ποιοι μέσα στις γραμ­μές του ΠΑΣΟΚ δια­τη­ρούν την εκτί­μη­ση ότι η προ­βλε­πό­με­νη υπο­χώ­ρη­ση θα ση­μά­νει μια νέα, και ίσως ορι­στι­κή, δια­λυ­τι­κή κρίση.

Το κα­λύ­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα της συ­ντη­ρη­τι­κής και εκ­φυ­λι­στι­κής με­τα­τό­πι­σης είναι το κόμμα Τσί­πρα. Πολλή συ­ζή­τη­ση έγινε για το όνομα, για το ΕΛΑΣ. Το «ΕΛ» για το «Ελ­λη­νι­κή», είναι δι­καιο­λο­γη­μέ­νο γιατί ο Τσί­πρας δεν κρύ­βει ότι προ­ε­τοι­μά­ζει «πα­τριω­τι­κή στρο­φή». Το «Σ» για το «Συ­μπα­ρά­τα­ξη» είναι επί­σης δι­καιο­λο­γη­μέ­νο, γιατί το «μόρ­φω­μα» που πα­ρου­σιά­στη­κε στο Θη­σείο είναι σε ρήξη με την έν­νοια Κόμμα, όχι μόνο όπως αυτή ανα­πτύ­χθη­κε μέσα στην Αρι­στε­ρά, αλλά ακόμα και όπως αυτή επε­κτά­θη­κε μέσα στις «σο­βα­ρές» αστι­κές πο­λι­τι­κές πα­ρα­δό­σεις. Αυτό που είναι απο­λύ­τως αδι­καιο­λό­γη­το είναι το «Α» για το «Αρι­στε­ρά»: η πα­ντε­λής έλ­λει­ψη στρα­τη­γι­κού αφη­γή­μα­τος, η απου­σία κάθε δε­σμευ­τι­κής κοι­νω­νι­κής ανα­φο­ράς στις «συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις» που, τάχα, απο­τε­λούν πο­λι­τι­κή γραμ­μή και το άκρον άωτο του αρ­χη­γι­σμού, ως εναλ­λα­κτι­κή στην έν­νοια Κόμμα, απο­δει­κνύ­ουν ότι ο Τσί­πρας ορ­γα­νώ­νει μια «έξοδο» από κάθε σχέση με την Αρι­στε­ρά. Και ο ακραί­ος λικ­βι­ντα­ρι­σμός που ο Τσί­πρας δεί­χνει απέ­να­ντι στους πα­λιούς «συ­νο­δοι­πό­ρους» του, της επο­χής των κυ­βερ­νή­σε­ων 2015-19, είναι μια ηχηρή προει­δο­ποί­η­ση για το πόσο ανε­ξέ­λεγ­κτος μπο­ρεί να γίνει στις νέες συν­θή­κες μετά τις επό­με­νες εκλο­γές.

Εδώ θα χρεια­στώ ένα μικρό, αλλά ανα­γκαίο, υστε­ρό­γρα­φο. Δυ­στυ­χώς, τα κου­σού­ρια που ο Τσί­πρας ανα­πτύσ­σει μέσα στις πο­λι­τι­κές σχέ­σεις, έχουν την τάση να επε­κτεί­νο­νται και σε άλ­λους χώ­ρους. Η πρό­σφα­τη πρό­τα­ση του Γ. Βα­ρου­φά­κη, δια του Τύπου, σε μια σειρά στε­λε­χών της Αρι­στε­ράς και των κι­νη­μά­των, να προ­σχω­ρή­σουν στα ψη­φο­δέλ­τια του ΜΕ­ΡΑ­25 (με ή χωρίς τη σύμ­φω­νη γνώμη των ορ­γα­νώ­σε­ών τους…) δεν είναι μόνο ένα ακόμα κρού­σμα «αρ­χη­γι­κής» νο­ο­τρο­πί­ας. Δεί­χνει έλ­λει­ψη γνώ­σης κι επί­γνω­σης για βα­σι­κές πραγ­μα­τι­κό­τη­τες, για βα­σι­κά «ήθη κι έθιμα» μέσα στην Αρι­στε­ρά. Και αυτό είναι ακόμα πιο ανη­συ­χη­τι­κό για το μέλ­λον, πέρα από μια ακόμα έκ­φρα­ση (αδι­καιο­λό­γη­της) «αρ­χη­γι­κής» νο­ο­τρο­πί­ας.

4.Να δια­χω­ρι­στεί ο στό­χος «να πέσει ο Μη­τσο­τά­ης», από κάθε σο­βα­ρή και ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια να ανα­τρα­πεί η πο­λι­τι­κή του.

Πρό­κει­ται για τον πιο σο­βα­ρό «κρίκο» των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων για να δια­τη­ρη­θεί η κα­θε­στω­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα μέσα στην πο­λι­τι­κή δο­κι­μα­σία που έρ­χε­ται.

Όσες και όσοι επι­μέ­νου­με αρι­στε­ρά, οφεί­λου­με να κι­νη­θού­με με την αντί­στρο­φη στό­χευ­ση: να με­τα­τρέ­ψου­με την πο­λι­τι­κή φθορά του Μη­τσο­τά­κη και την πι­θα­νό­τα­τα επερ­χό­με­νη πο­λι­τι­κή-κυ­βερ­νη­τι­κή κρίση, σε διεκ­δί­κη­ση κα­τα­κτή­σε­ων για τον κόσμο μας, εδώ και τώρα. Από αυτήν την κα­τεύ­θυν­ση απέ­χει, επι­δει­κτι­κά πλέον, όλη η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, παλιά και νέα.

Είναι εφι­κτό;

Η πο­λι­τι­κή ιστο­ρία μας λέει ναι. Συχνά μια πο­λι­τι­κή κρίση, μια μα­ζι­κή αί­σθη­ση ότι ο αντί­πα­λος έχει απο­δυ­να­μω­θεί, οδη­γεί σε μια αιφ­νί­δια κλι­μά­κω­ση της ερ­γα­τι­κής-λαϊ­κής διεκ­δι­κη­τι­κό­τη­τας από τα κάτω.

Το ίδιο λένε και κά­ποια «ση­μά­δια» μέσα στο κί­νη­μα. Τον τε­λευ­ταίο καιρό, μια σειρά από ση­μα­ντι­κούς ερ­γα­τι­κούς χώ­ρους έχουν πάρει απο­φά­σεις για «σο­βα­ρές» διεκ­δι­κή­σεις και δεί­χνουν να προ­σα­να­το­λί­ζο­νται σε πιο απο­φα­σι­στι­κές μορ­φές πάλης. Σε αυτό το ση­μείο χρειά­ζε­ται συ­γκέ­ντρω­ση προ­σο­χής και δυ­νά­με­ων.

Προ­κύ­πτει το ερώ­τη­μα: Η συ­ντη­ρη­τι­κή και εκ­φυ­λι­στι­κή στρο­φή της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης θα μπο­ρέ­σει να επε­κτα­θεί και να κα­θο­ρί­σει έναν ευ­ρύ­τε­ρο κόσμο του κι­νή­μα­τος και των αγώ­νων;

Αν ναι, θα ζή­σου­με μια νέα πο­λι­τι­κή ήττα, ένα νέο βα­θύ­τε­ρο στά­διο του δρό­μου προς την «ιτα­λο­ποί­η­ση» της πο­λι­τι­κής ζωής στην Ελ­λά­δα.

Αν όχι, θα έχου­με δυ­να­τό­τη­τες για κα­τα­κτή­σεις του κό­σμου μας, για εν μέρει ή συ­νο­λι­κό­τε­ρες ανα­τρο­πές της κυ­ρί­αρ­χης κα­θε­στω­τι­κής γραμ­μής των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων.

5.Σε αυτές τις συν­θή­κες, η ρι­ζο­σπα­στι­κή αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά θα πρέ­πει να επι­χει­ρή­σει να βγει μπρο­στά.

Αρ­χί­ζο­ντας ασφα­λώς από τις βα­σι­κές υπο­χρε­ώ­σεις:

Α) Να βγει μπρο­στά κι­νη­μα­τι­κά. Ορ­γα­νώ­νο­ντας συ­στη­μα­τι­κά τις ανα­γκαί­ες ενό­τη­τες δρά­σης, με στόχο την κλι­μά­κω­ση των αγώ­νων και τις εδώ και τώρα συ­γκε­κρι­μέ­νες κα­τα­κτή­σεις. Πα­ρό­λο που πρό­κει­ται για θε­μέ­λιο τα­κτι­κής, θε­ω­ρώ­ντας το αυ­το­νό­η­το δεν θέ­λου­με εδώ να προ­σθέ­σου­με επι­χει­ρή­μα­τα.

Β) Να βγει μπρο­στά πο­λι­τι­κά-προ­γραμ­μα­τι­κά. Χρεια­ζό­μα­στε μια εξώ­στρε­φη και συ­μπε­ρι­λη­πτι­κή, ορ­γα­νω­μέ­νη και μα­κράς πνοής, πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση/διερ­γα­σία, πάνω στο ερώ­τη­μα του πώς ενο­ποιού­νται τα αι­τή­μα­τα και οι αγώ­νες σε πο­λι­τι­κή γραμ­μή αντι­με­τώ­πι­σης της πε­ριό­δου.

Πρό­σφα­τα ο Με­λαν­σόν πα­ρου­σί­α­σε την πρό­τα­ση της Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας για το πώς πρέ­πει να απα­ντη­θεί ο κίν­δυ­νος της ανό­δου στην κυ­βέρ­νη­ση των φα­σι­στών του κόμ­μα­τος της Λεπέν. Ξε­κί­νη­σε την προ­ε­κλο­γι­κή του κα­μπά­νια από το ερ­γα­τι­κό-με­τα­να­στευ­τι­κό Σεν Ντενί, αφιέ­ρω­σε την προ­σπά­θεια στον αγώνα του Πα­λαι­στι­νια­κού Λαού, πρό­τει­νε την ενο­ποί­η­ση των τα­ξι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων (1.700 κα­θα­ρά βα­σι­κό μισθό, κα­τάρ­γη­ση του νό­μου-καρ­μα­νιό­λα για τις συ­ντά­ξεις) με τα αντι­ρα­τσι­στι­κά, αντι­σε­ξι­στι­κά, αντι­ι­μπε­ρια­λι­στι­κά κ.ά. «συν­θή­μα­τα» των αγώ­νων όλων των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων. Στην ΔΕΑ δε συμ­φω­νού­με σε όλα με την Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία, ούτε «κα­λυ­πτό­μα­στε» από τις επι­λο­γές του Με­λαν­σόν. Ομο­λο­γού­με όμως ότι ένα ανά­λο­γο πλαί­σιο ενο­ποί­η­σης στην προ­ο­πτι­κή της πο­λι­τι­κής αντε­πί­θε­σης του κό­σμου μας θα θέ­λα­με να ήταν ήδη δια­θέ­σι­μο και στην Ελ­λά­δα.

Έχου­με κάνει κά­ποια βή­μα­τα. Η συ­γκρό­τη­ση π.χ. της Αντι­πο­λε­μι­κής Δρά­σης, δεί­χνει μια θε­τι­κή αφε­τη­ρία. Το εάν και κατά πόσο σε αυτήν την από­πει­ρα θα πέ­σουν πραγ­μα­τι­κές δυ­νά­μεις, θα είναι για εμάς ένα κρί­σι­μο μέ­τρη­μα πραγ­μα­τι­κών δια­θε­σι­μο­τή­των.

Υπο­γραμ­μί­ζου­με επί­σης ότι την ενό­τη­τα της δρά­σης στα κι­νη­μα­τι­κά και στην προ­γραμ­μα­τι­κή-πο­λι­τι­κή συ­ζή­τη­ση, δεν την βά­ζου­με μπρο­στά προ­σχη­μα­τι­κά. Είναι ανα­ντι­κα­τά­στα­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις οι­κο­δό­μη­σης πο­λι­τι­κής εμπι­στο­σύ­νης, που πα­ρα­μέ­νει ανα­γκαία για κάθε ευ­ρύ­τε­ρο σχε­δια­σμό.

Γ) Κοινή εκλο­γι­κή τα­κτι­κή;

Είναι σε όλους μας γνω­στό ότι το ζή­τη­μα αυτό βα­ραί­νει ιδιαί­τε­ρα στα μυαλά και στις δια­θέ­σεις του κό­σμου μας. Θα προ­σπα­θή­σω να γίνω, κατά το δυ­να­τόν, συ­γκε­κρι­μέ­νος.

Αν οι εκλο­γές γί­νουν τον Σε­πτέμ­βρη-Οκτώ­βρη του ’26, δεν υπάρ­χουν ου­σια­στι­κά πε­ρι­θώ­ρια για ανα­τρο­πή της ση­με­ρι­νής στα­σι­μό­τη­τας. Εμείς, του­λά­χι­στον, θα τις αντι­με­τω­πί­σου­με με κά­λε­σμα για ψήφο στην Αρι­στε­ρά, χωρίς συμ­με­το­χή σε κά­ποια από τις εκλο­γι­κές λί­στες που θα πα­ρου­σια­στούν.

Αν οι εκλο­γές ανα­βλη­θούν προς την άνοι­ξη του ’27, θα υπάρ­χει ένα (μικρό) πε­ρι­θώ­ριο για ανα­τρο­πή στην υπάρ­χου­σα κα­τά­στα­ση. Υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση, όμως, ση­μα­ντι­κής αλ­λα­γής στη στάση των «επι­τε­λεί­ων» ση­μα­ντι­κών δυ­νά­με­ων της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Γιατί με τις ση­με­ρι­νές «συ­νή­θειες» κα­νείς δεν χτί­ζει κάτι ου­σια­στι­κά πει­στι­κό, ακόμα και για ένα στενό πε­ρί­γυ­ρο των ορ­γα­νω­μέ­νων δυ­νά­με­ων.

Θα πρέ­πει να θυ­μη­θού­με ότι η εκλο­γι­κή τα­κτι­κή, είναι τα­κτι­κή. Που ση­μαί­νει όχι στρα­τη­γι­κή δέ­σμευ­ση, αλλά επί­σης ση­μαί­νει συ­γκε­κρι­μέ­νους στό­χους και με­τρή­σι­μα απο­τε­λέ­σμα­τα, που να αξί­ζουν τον κόπο μιας εκλο­γι­κής κα­μπά­νιας.

Η ιστο­ρία της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, αλλά και η γε­ω­γρα­φία του κι­νή­μα­τος, δεί­χνουν ότι αυτή η τα­κτι­κή μπο­ρεί να πάρει διά­φο­ρες συ­γκε­κρι­μέ­νες μορ­φές. Θα ανα­φέ­ρω τρία εν­δει­κτι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα.

Στις πρό­σφα­τες εκλο­γές για το κοι­νο­βού­λιο της Αν­δα­λου­σί­ας στο Ισπα­νι­κό κρά­τος, μια δρα­στή­ρια συμ­μα­χία ακτι­βι­στών συ­γκρο­τή­θη­κε γύρω από την ορ­γά­νω­ση Anticapitalistas, που βγήκε από τους Podemos σχε­δόν ταυ­τό­χρο­να με την εδώ απο­χώ­ρη­ση της αρι­στε­ρής πτέ­ρυ­γας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μετά τη νε­ο­μνη­μο­νια­κή στρο­φή του Αλ. Τσί­πρα. Το ψη­φο­δέλ­τιο Adelande Andalucia πήρε το 10% των ψήφων, κά­νο­ντας αδύ­να­το το σχη­μα­τι­σμό της το­πι­κής κυ­βέρ­νη­σης από τη Δεξιά, κά­νο­ντας πολύ δύ­σκο­λη την κυ­βερ­νη­τι­κή συ­νερ­γα­σία της Δε­ξιάς και της ακρο­δε­ξιάς και δη­μιουρ­γώ­ντας πολλά πο­λι­τι­κά προ­βλή­μα­τα στους σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες του Σάν­τσεζ.

Στη Γαλ­λία, η ενί­σχυ­ση ενός από τους «πό­λους» της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, της Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας του Με­λαν­σόν, έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα να ξε­πε­ρα­στούν οι εκλο­γι­κοί μη­χα­νι­σμοί του Σο­σια­λι­στι­κού Κόμ­μα­τος και το Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος Γαλ­λί­ας, και να πα­ρου­σια­στεί η Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία ως η εναλ­λα­κτι­κή λύση που φρά­ζει το δρόμο προς την εξου­σία για τους Μπαρ­ντε­λά και Λεπέν.

Πολλά μπο­ρεί να προ­σά­ψει κα­νείς στον Με­λαν­σόν, όμως είναι πι­θα­νό­τα­το ότι στην επερ­χό­με­νη εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση θα έχει τη στή­ρι­ξη πλα­τύ­τα­των κι­νη­μα­τι­κών λαϊ­κών δυ­νά­με­ων, όπως και του με­γα­λύ­τε­ρου μέ­ρους της ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς (του­λά­χι­στον στον δεύ­τε­ρο απο­φα­σι­στι­κό «γύρο» των εκλο­γών).

Στην Αρ­γε­ντι­νή οι ορ­γα­νώ­σεις της (τρο­τσκι­στι­κής) άκρας Αρι­στε­ράς δεν είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα τόσο «ομο­γε­νο­ποι­η­μέ­νες» όσο φαί­νο­νται από μα­κριά. Το ερώ­τη­μα πχ των συ­νερ­γα­σιών με το λαϊ­κι­στι­κό-«πε­ρο­νι­κό» ρεύμα στα συν­δι­κά­τα και στην αυ­το­διοί­κη­ση έχει δη­μιουρ­γή­σει ου­σια­στι­κούς δι­χα­σμούς. Όμως αυτές οι ορ­γα­νώ­σεις έχουν την ωρι­μό­τη­τα να πα­ρου­σιά­ζο­νται σε δια­δο­χι­κές εκλο­γές μέσα από μια απλή κοινή εκλο­γι­κή λίστα, να κα­τα­γρά­φουν καλά απο­τε­λέ­σμα­τα, να κερ­δί­ζουν ση­μεία στή­ρι­ξης και πό­ρους, και να μπο­ρούν την επο­μέ­νη των εκλο­γών να συ­νε­χί­ζουν, η κάθε μια με τη δική της πο­λι­τι­κή, τις προ­σπά­θειες μέσα σε μια χώρα με πολ­λές δυ­σκο­λί­ες και εκρη­κτι­κές πιέ­σεις.

Τα πα­ρα­πά­νω είναι πα­ρα­δείγ­μα­τα μιας σο­βα­ρής εκλο­γι­κής τα­κτι­κής. Η αέναη επα­νά­λη­ψη μιας εκλο­γι­κής πα­ρέμ­βα­σης με πε­νι­χρούς στό­χους «κα­τα­γρα­φής», νο­μί­ζω, δεν έχει κα­νέ­να σο­βα­ρό νόημα.

Ποιο φάσμα δυ­νά­με­ων αφορά εδώ το ερώ­τη­μα μιας κοι­νής εκλο­γι­κής τα­κτι­κής της ρι­ζο­σπα­στι­κής αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς; Η απά­ντη­ση είναι απλή: Όσες και όσους ανα­γνω­ρί­ζουν την ανά­γκη να ανα­τρα­πεί από τα αρι­στε­ρά η κυ­ρί­αρ­χη κα­θε­στω­τι­κή πο­λι­τι­κή των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων, μαζί με τον Μη­τσο­τά­κη που την άσκη­σε.

Τυ­πι­κά, πρό­κει­ται για το «φάσμα» των δυ­νά­με­ων που αρ­χί­ζουν από τη ΝΕΑΡ μετά την απο­χώ­ρη­ση όσων προ­σα­να­το­λί­στη­καν προς τον Τσί­πρα, το ΜΕ­ΡΑ­25, την Πρω­το­βου­λία για μια Ενω­τι­κή και Ανα­τρε­πτι­κή Αρι­στε­ρά και την ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ. Η συ­ζή­τη­ση σχε­τι­κά με το ΚΚΕ είναι κλει­στή, λόγω της δικής του αυ­το­ε­ξαί­ρε­σης.

Όμως είναι φα­νε­ρό ότι υπάρ­χουν κά­ποιες πο­λι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις που, αν δεν αντι­με­τω­πι­στούν, δη­μιουρ­γούν αξε­πέ­ρα­στα αδιέ­ξο­δα.

Οι συ­ντρό­φισ­σες και οι σύ­ντρο­φοι της ΝΕΑΡ, πρέ­πει να ανα­με­τρη­θούν με τη δια­πί­στω­ση ότι η κα­τά­στα­ση που σή­με­ρα αντι­με­τω­πί­ζει ο κό­σμος μας είναι άμεση συ­νέ­πεια της συμ­φω­νί­ας του 2018 με τους δα­νει­στές που τότε ψευ­δε­πί­γρα­φα ονο­μά­στη­κε «έξο­δος από τα μνη­μό­νια». Και αυτό δη­μιουρ­γεί υπο­χρε­ώ­σεις για στα­θε­ρό­τε­ρα πο­λι­τι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα σε σχέση με τις δυ­νά­μεις που επέ­βαλ­λαν αυτή τη συμ­φω­νία μα­κρού εγκλω­βι­σμού σε δρα­κό­ντεια λι­τό­τη­τα –δη­λα­δή μια γραμ­μή αντι­με­τώ­πι­σης του ζη­τή­μα­τος της ΕΕ– αλλά και μια υπο­χρέ­ω­ση ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης της αυ­το­κρι­τι­κής σχε­τι­κά με τις κυ­βερ­νή­σεις 2015-2019.

Μας είναι σαφές ότι ο κό­σμος που σκέ­φτε­ται να ψη­φί­σει το ΜΕ­ΡΑ­25, το κάνει θέ­λο­ντας να δώσει μια απορ­ρι­πτι­κή για τους Τσί­πρα κλπ ψήφο, μια αρι­στε­ρή ρι­ζο­σπα­στι­κή ψήφο. Όμως οι συ­ντρό­φισ­σες και οι σύ­ντρο­φοι που λει­τουρ­γούν μέσα από τις γραμ­μές του ΜΕ­ΡΑ­25 έχουν πρό­σθε­τες υπο­χρε­ώ­σεις. Οφεί­λουν να ξε­κα­θα­ρί­σουν το νε­φέ­λω­μα της ανά­λυ­σης για την τε­χνο­φε­ου­δαρ­χία, να συ­γκε­κρι­με­νο­ποι­ή­σουν το σύν­θη­μα της «επα­νά­κτη­σης» και κυ­ρί­ως να δώ­σουν μια εναλ­λα­κτι­κή στο μο­ντέ­λο του «αρι­στε­ρού λαϊ­κι­σμού» που οδη­γεί σε κόμ­μα­τα-εκλο­γι­κούς μη­χα­νι­σμούς, με μο­να­δι­κό ση­μείο ισορ­ρο­πί­ας τον «ηγέτη» του εκλο­γι­κού ψη­φο­δελ­τί­ου. Πρό­σφα­τα υπήρ­ξαν μια σειρά από προ­σχω­ρή­σεις από τα αρι­στε­ρά στο ΜΕ­ΡΑ­25. Έγι­ναν χωρίς προ­ϋ­πο­θέ­σεις και χωρίς συ­γκε­κρι­μέ­νες θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν όχι μόνο να μη βελ­τιω­θεί η κα­τεύ­θυν­ση της πο­λι­τι­κής γραμ­μής που εκ­φω­νεί ο Γ. Βα­ρου­φά­κης, αλλά και να επι­δει­νω­θεί η αρ­χη­γο­κε­ντρι­κή λει­τουρ­γία του ΜΕ­ΡΑ­25. Ο εγκλω­βι­σμός σε αυτήν τη συν­θή­κη, όχι μόνο δεν διευ­κο­λύ­νει τη «διεύ­ρυν­ση» μιας εκλο­γι­κής συμ­μα­χί­ας της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς, αλλά κατά τη γνώμη μας δη­μιουρ­γεί βά­σι­μες αμ­φι­βο­λί­ες για το αν θα επι­βε­βαιω­θεί στην κάλπη η δη­μο­σκο­πι­κή πρό­βλε­ψη για την επιρ­ροή του ΜΕ­ΡΑ­25.

Οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια εκλο­γι­κή συμ­μα­χία είναι ένα ενιαίο σύ­νο­λο. Αυτό πε­ρι­λαμ­βά­νει μια προ­γραμ­μα­τι­κή-πο­λι­τι­κή συμ­φω­νία, με κρι­τή­ριο τις ανά­γκες του κό­σμου μας, με κέ­ντρο ώριμα και πει­στι­κά αι­τή­μα­τα των αγώ­νων του, αλλά και την έντα­ξή τους σε μια συ­νο­λι­κό­τε­ρη πο­λι­τι­κή σο­σια­λι­στι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης. Πε­ρι­λαμ­βά­νει την οι­κο­δό­μη­ση πο­λι­τι­κής εμπι­στο­σύ­νης, μέσα από τη συ­στη­μα­το­ποί­η­ση της ενό­τη­τας δρά­σης στο κί­νη­μα και τη συν­διορ­γά­νω­ση εξώ­στρε­φης και συ­μπε­ρι­λη­πτι­κής πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης. Πε­ρι­λαμ­βά­νει, τέλος, μια συμ­φω­νία για συλ­λο­γι­κή και πει­θαρ­χη­μέ­νη πο­λι­τι­κή έκ­φρα­ση και λει­τουρ­γία. Χωρίς αυτόν τον τε­λευ­ταίο πα­ρά­γο­ντα, που υπήρ­ξε «γνώ­ρι­σμα» όλων των θε­τι­κών «πει­ρα­μα­τι­σμών» εδώ (πχ. Φό­ρουμ, Χώρος Δια­λό­γου και Κοι­νής Δρά­σης της Αρι­στε­ράς κ.ά.) αλλά και διε­θνώς, εμείς δεν πρό­κει­ται να «ξα­νοι­χτού­με».

Με αυτά τα κρι­τή­ρια θα αντι­με­τω­πί­σου­με την πρό­κλη­ση της πι­θα­νό­τη­τας μιας κοι­νής εκλο­γι­κής τα­κτι­κής. Και ελ­πί­ζου­με η συ­ζή­τη­ση να βάλει σε κί­νη­ση πλα­τύ­τε­ρες δυ­νά­μεις της ορ­γα­νω­μέ­νης ρι­ζο­σπα­στι­κής-αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, με στόχο να εξα­ντλη­θούν τα (όποια) πε­ρι­θώ­ρια ανα­ζή­τη­σης μιας δη­μιουρ­γι­κής και απο­τε­λε­σμα­τι­κής πα­ρέμ­βα­σης.

https://rproject.gr/article/i-rizospastiki-antikapitalistiki-aristera-prepei-na-vgei-mprosta