Η πρώτη απάντηση στη ΝΔ αξίζει μαζική κι ενωτική προετοιμασία

Η πρώτη απάντηση στη ΝΔ αξίζει μαζική κι ενωτική προετοιμασία

7 Σεπτέμβρη, διαδήλωση στη ΔΕΘ

Η δια­δή­λω­ση στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, στα πλαί­σια της ΔΕΘ και των εξαγ­γε­λιών του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη, κα­ταρ­χήν μας δίνει την ευ­και­ρία να του θυ­μί­σου­με πώς κα­θιε­ρώ­θη­κε η πα­ρου­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων, επί πρω­θυ­πουρ­γί­ας του μι­ση­τού πα­τέ­ρα του (Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη) και επί της ιστο­ρι­κής απερ­γί­ας των οδη­γών λε­ω­φο­ρεί­ων της τότε ΕΑΣ, που επι­χει­ρού­σε να ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σει το 1992!

Κατερίνα Γιαννούλια

Από τότε μέχρι σή­με­ρα δεν έγινε εφι­κτό να ιδιω­τι­κο­ποι­η­θούν οι αστι­κές συ­γκοι­νω­νί­ες, χάρη στον αγώνα των απερ­γών και την ενερ­γή συ­μπα­ρά­στα­ση όλης της κοι­νω­νί­ας κι αυτό είναι ακόμα ένα στοι­χείο το οποίο οφεί­λει να συ­νυ­πο­λο­γί­σει η ση­με­ρι­νή ΝΔ για τα σχέ­διά της, τόσο για τις συ­γκοι­νω­νί­ες, όσο και για τις υπό­λοι­πες αντερ­γα­τι­κές επι­θέ­σεις που αμέ­σως άρ­χι­σε να υλο­ποιεί, νο­μο­θε­τώ­ντας ακραί­ες πο­λι­τι­κές.

Τα πράγ­μα­τα εξε­λίσ­σο­νται όπως ανα­με­νό­ταν, μετά και τις πρό­σφα­τες εκλο­γές.

Η ΝΔ άδρα­ξε τα πε­πραγ­μέ­να της δια­κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τη νο­μι­μο­ποί­η­ση του νε­ο­φι­λευ­θε­ρι­σμού και συ­νε­χί­ζει, επι­τα­χύ­νο­ντας σε αυτόν τον αντι­λαϊ­κό δρόμο.

Η άλλη «υπη­ρε­σία» που εξα­σφά­λι­σε η δια­κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στο κε­φά­λαιο και την κλη­ρο­δο­τεί στη δεξιά είναι η «κοι­νω­νι­κή ει­ρή­νη» με την απο­γο­ή­τευ­ση που έσπει­ρε, με την κο­λοσ­σιαία προ­σαρ­μο­γή της στον τα­ξι­κό αντί­πα­λο αυτών που την ψή­φι­σαν και αγω­νί­στη­καν για να εκλε­γεί με πάρα πολ­λούς τρό­πους. Αυτή η κλη­ρο­νο­μιά, ωστό­σο, δεν είναι δε­δο­μέ­νη και το βάρος της ανα­τρο­πής της πέ­φτει σ’ εμάς.

Η ΝΔ ως κυ­βέρ­νη­ση

Η ΝΔ είναι η ωμή εκ­δο­χή της προ­ώ­θη­σης των συμ­φε­ρό­ντων του κε­φα­λαί­ου και αυτό φαί­νε­ται εύ­κο­λα. Μέσα σε ένα μόλις μήνα από τις εκλο­γές και την ορ­κω­μο­σία της ΝΔ ως κυ­βέρ­νη­ση έχουν ανα­κοι­νω­θεί μειώ­σεις της φο­ρο­λο­γί­ας του κε­φα­λαί­ου (πέραν των όσων είχε ήδη υλο­ποι­ή­σει ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ), μειώ­σεις φο­ρο­λο­γί­ας των δια­νε­μό­με­νων με­ρι­σμά­των, μεί­ω­ση ει­σφο­ρών και του «μη μι­σθο­λο­γι­κού κό­στους» για τους ερ­γο­δό­τες, με­γα­λύ­τε­ρη ασυ­δο­σία με νέο «επεν­δυ­τι­κό νόμο» που θα αφή­νει πιο ανυ­πε­ρά­σπι­στο το πε­ρι­βάλ­λον, πιο ανε­ξέ­λεγ­κτο τον χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό και θα επι­φέ­ρει με­γα­λύ­τε­ρη με­τα­φο­ρά κρα­τι­κών χρη­μά­των προς τους ιδιώ­τες επι­χει­ρη­μα­τί­ες με τη μορφή των ΣΔΙΤ (Συ­μπρά­ξεις Δη­μο­σί­ου-Ιδιω­τι­κού Τομέα).

Το ίδιο διά­στη­μα, το αντερ­γα­τι­κό νο­μο­θε­τι­κό έργο της ΝΔ έχει ση­μα­ντι­κές προ­σθή­κες. Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να, η τρο­πο­λο­γία για τις απο­λύ­σεις κα­ταρ­γεί ακόμα και την προ­σχη­μα­τι­κή κι εντε­λώς τυ­πι­κή υπο­χρέ­ω­ση της ερ­γο­δο­σί­ας να ανα­φέ­ρει κά­ποιο «βά­σι­μο λόγο» για την από­λυ­ση ερ­γα­ζο­μέ­νου. Ταυ­τό­χρο­να, αυτή η ψη­φι­σμέ­νη διά­τα­ξη ανοί­γει το δρόμο και την όρεξη του ΣΕΒ να ζη­τή­σει «συ­νο­λι­κή και δη ρι­ζι­κή ανα­μόρ­φω­ση του δι­καί­ου από­λυ­σης, που να αντι­με­τω­πί­ζει τόσο το ζή­τη­μα της αι­τί­ας από­λυ­σης, όσο και με­τα­ξύ άλλων το ζή­τη­μα της κα­τα­βο­λής νό­μι­μης απο­ζη­μί­ω­σης, όχι κατ’ ανά­γκη στην κα­τεύ­θυν­ση της κα­τάρ­γη­σής της, αλλά του εξορ­θο­λο­γι­σμού, τόσο του κα­τα­βαλ­λό­με­νου ποσού όσο και των πε­ρι­πτώ­σε­ων που θα πρέ­πει να κα­τα­βάλ­λε­ται»!

Με δεύ­τε­ρη τρο­πο­λο­γία, κα­ταρ­γή­θη­κε η «συ­νευ­θύ­νη ερ­γο­δό­τη και ερ­γο­λά­βου» ένα­ντι των ερ­γο­λα­βι­κών και υπερ­γο­λα­βι­κών ερ­γα­ζο­μέ­νων. Υπήρ­χε υπο­χρέ­ω­ση τόσο του ερ­γο­λά­βου, όσο και του χρή­στη των υπη­ρε­σιών του ερ­γο­λά­βου, να τη­ρεί­ται η συμ­φω­νη­μέ­νη κα­τα­βο­λή απο­δο­χών και να εξα­σφα­λί­ζο­νται οι συν­θή­κες υγιει­νής και ασφά­λειας των ερ­γο­λα­βι­κών ερ­γα­ζο­μέ­νων και αυτό έπρε­πε να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στη σύμ­βα­ση ανά­θε­σης έργου στον ερ­γο­λά­βο. Με την ψή­φι­ση αυτής της διά­τα­ξης, η ευ­θύ­νη αί­ρε­ται από τον ου­σια­στι­κό ερ­γο­δό­τη και οι ερ­γα­ζό­με­νοι κι ερ­γα­ζό­με­νες στα σκλα­βο­πά­ζα­ρα των ερ­γο­λά­βων μέ­νουν έρ­μαια στις δια­θέ­σεις τους, που έχουν απο­δει­χτεί με τρα­γι­κούς και θα­να­τη­φό­ρους τρό­πους.

Η κή­ρυ­ξη απερ­γί­ας και η ανά­δει­ξη συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γά­νων δέ­χο­νται νέο πλήγ­μα, αφού με ηλε­κτρο­νι­κές ψη­φο­φο­ρί­ες θα ψη­φί­ζουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι, που πρώτα θα έχουν φα­κε­λω­θεί ηλε­κτρο­νι­κά, υπό την πίεση ερ­γο­δο­τών, πο­λι­τι­κών προϊ­στα­μέ­νων, υπό το βάρος των ατο­μι­κών προ­βλη­μά­των της κα­θε­μιάς και του κα­θε­νός, αφαι­ρώ­ντας τη ζω­ντά­νια και την προ­στα­σία της συλ­λο­γι­κό­τη­τας των σω­μα­τεί­ων, τα επι­χει­ρή­μα­τα της δια ζώσης συ­ζή­τη­σης και συ­νέ­λευ­σης, την έμπνευ­ση της συ­να­δελ­φι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης και του κοι­νού αγώνα απέ­να­ντι στα κοινά προ­βλή­μα­τα.

Ακόμα χει­ρό­τε­ρα, η κυ­βέρ­νη­ση ψη­φί­ζει νο­μο­σχέ­διο για τα προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να, ενώ προ­βλέ­πε­ται και η χρήση κα­με­ρών χωρίς πε­ριο­ρι­σμούς, στο χώρο ερ­γα­σί­ας, για την «απο­δο­τι­κό­τη­τα» των ερ­γα­ζο­μέ­νων (Άρθρο 27: Επε­ξερ­γα­σία δε­δο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα στο πλαί­σιο των σχέ­σε­ων απα­σχό­λη­σης). Με το νο­μο­σχέ­διο αυτό, επι­γραμ­μα­τι­κά, επα­να­προσ­διο­ρί­ζε­ται το θε­σμι­κό πλαί­σιο και επι­τρέ­πε­ται η επε­ξερ­γα­σία δε­δο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα, όχι μόνο από δη­μό­σιους φο­ρείς, αλλά και από ιδιώ­τες, που απο­κτούν το δι­καί­ω­μα έρευ­νας για την απο­κά­λυ­ψη ποι­νι­κών αδι­κη­μά­των σε προ­σω­πι­κά δε­δο­μέ­να των ερ­γα­ζο­μέ­νων και μπο­ρούν να κά­νουν χρήση δε­δο­μέ­νων προ­σω­πι­κού χα­ρα­κτή­ρα ακόμη και για την κα­ταγ­γε­λία μιας σύμ­βα­σης ερ­γα­σί­ας.

Ο Νόμος 4622/2019, για το «επι­τε­λι­κό κρά­τος», με­τα­φέ­ρει λει­τουρ­γί­ες του Δη­μο­σί­ου στην Προ­ε­δρία της Κυ­βέρ­νη­σης και τον ίδιο τον πρω­θυ­πουρ­γό, προ­σπα­θώ­ντας να ελέγ­ξει ασφυ­κτι­κά τη λει­τουρ­γία του κρά­τους υπέρ των ιδιω­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, αφαι­ρώ­ντας και την τε­λευ­ταία υπο­ψία προ­σφο­ράς και πρό­νοιας για το σύ­νο­λο της κοι­νω­νί­ας. Η στε­λέ­χω­ση της Προ­ε­δρί­ας της Κυ­βέρ­νη­σης με 440 «επί­λε­κτους υπαλ­λή­λους» (100 με­τα­κλη­τοί και οι υπό­λοι­ποι μό­νι­μοι ή ΙΔΑΧ από το Δη­μό­σιο), με τους με­τα­κλη­τούς να προ­ΐ­στα­νται των Δη­μο­σί­ων Υπαλ­λή­λων, είναι εν­δει­κτι­κή για τις προ­θέ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης. Η πα­ρά­γρα­φος 3 του άρ­θρου 29 του Νόμου είναι ακόμα πιο προ­κλη­τι­κή και κάνει εντε­λώς σαφή το στόχο της προ­ώ­θη­σης των επι­λο­γών του κε­φα­λαί­ου, αδια­με­σο­λά­βη­τα από τον ίδιο τον πρω­θυ­πουρ­γό: «Η πλή­ρω­ση των θέ­σε­ων προ­σω­πι­κού των προη­γού­με­νων πα­ρα­γρά­φων γί­νε­ται με διο­ρι­σμό, σύμ­φω­να με τις εκά­στο­τε ισχύ­ου­σες δια­τά­ξεις ή με από­σπα­ση από θέση φορέα της Γε­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης, που διε­νερ­γεί­ται με από­φα­ση του Πρω­θυ­πουρ­γού κατά πα­ρέκ­κλι­ση κάθε άλλης διά­τα­ξης, χωρίς να απαι­τεί­ται γνώμη υπη­ρε­σια­κού συμ­βου­λί­ου και χωρίς χρο­νι­κό πε­ριο­ρι­σμό της από­σπα­σης. Με όμοια από­φα­ση επι­τρέ­πε­ται από­σπα­ση προ­σω­πι­κού από φο­ρείς της Γε­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης για την κά­λυ­ψη υπη­ρε­σια­κών ανα­γκών της Προ­ε­δρί­ας της Κυ­βέρ­νη­σης».

Το κοι­νω­νι­κό κρά­τος, όπως το είχαν κα­το­χυ­ρώ­σει οι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες της με­τα­πο­λί­τευ­σης με τα πολλά προ­βλή­μα­τά του, τα αγαθά της δη­μό­σιας παι­δεί­ας-υγεί­ας και των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών έχουν δε­χτεί πά­μπολ­λες επι­θέ­σεις τα μνη­μο­νια­κά χρό­νια. Τώρα έρ­χε­ται η ώρα της εφαρ­μο­γής όσων ψη­φί­στη­καν και δεν υλο­ποι­ή­θη­καν, ενώ κα­λύ­πτο­νται νο­μο­θε­τι­κά και όσα είχαν μεί­νει σε εκ­κρε­μό­τη­τα.

Τα απο­τε­λέ­σμα­τα είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο από ορατά στην πε­ρί­πτω­ση των ανα­πλη­ρω­τών στην εκ­παί­δευ­ση, που βρί­σκο­νται στο με­ταίχ­μιο της ορι­στι­κής από­λυ­σης, μετά από χρό­νια προ­ϋ­πη­ρε­σί­ας ανά την Ελ­λά­δα, χωρίς να παί­ζει ρόλο το πτυ­χίο τους, χωρίς να προ­σμε­τρά­ται η τε­λευ­ταία χρο­νιά, στο κυ­νή­γι και τον αντα­γω­νι­σμό με­τα­ξύ τους για την… αέναη συλ­λο­γή «προ­σό­ντων» (εφαρ­μό­ζο­ντας πιστά το Νόμο Γα­βρό­γλου), ενώ η ΝΔ δεν έφερε μια τρο­πο­λο­γία (ανά­με­σα στις άλλες) για να μην πε­τά­ξει έξω από τις φε­τι­νές λί­στες ανα­πλη­ρω­τών χι­λιά­δες εκ­παι­δευ­τι­κούς.

Ο βα­σι­κός κορ­μός του φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, η έν­νοια του «ατό­μου» και της «ατο­μι­κής επι­βί­ω­σης και ανέ­λι­ξης», χωρίς κοι­νω­νι­κό σχε­δια­σμό, πρό­νοια και λο­γο­δο­σία, με τη λο­γι­κή του οι­κο­νο­μι­κού κέρ­δους να υπε­ρι­σχύ­ει κάθε συ­νο­λι­κής ανά­γκης, είναι αυτό που η ΝΔ έρ­χε­ται να επι­βάλ­λει ως «τε­λι­κή πράξη», μετά τους με­γά­λους αγώ­νες ενά­ντια στα μνη­μό­νια, μετά την εναλ­λα­γή τόσων κυ­βερ­νή­σε­ων, μετά την ελ­πί­δα που στρα­πα­τσά­ρι­σε άδοξα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της έδωσε αυτή τη δυ­να­τό­τη­τα.

 

 

Η αντερ­γα­τι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ

Η ανα­φο­ρά στην προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν θα είχε καμιά αξία, αν δεν έδει­χνε γλα­φυ­ρά πόσο βο­ή­θη­σε τη ΝΔ να έρθει στην κυ­βέρ­νη­ση και να επι­χει­ρεί να σα­ρώ­σει τα­χύ­τα­τα ό,τι στοι­χειω­δώς φι­λερ­γα­τι­κό και κοι­νω­νι­κό είχε γλυ­τώ­σει από τη λαί­λα­πα των μνη­μο­νί­ων.

Η πο­λι­τι­κή του κυ­βερ­νη­τι­κού ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όχι μόνο δια­τή­ρη­σε τη μνη­μο­νια­κή νο­μο­θε­σία, αλλά επέ­κτει­νε βα­σι­κές επι­λο­γές του κε­φα­λαί­ου και ικα­νο­ποί­η­σε χρό­νιες επι­διώ­ξεις του σε με­γά­λα και κε­ντρι­κά ζη­τή­μα­τα, όπως αυτό της ελα­στι­κής ερ­γα­σί­ας. Για πα­ρά­δειγ­μα, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ωρύ­ε­ται τώρα για τις δυο τρο­πο­λο­γί­ες για τις απο­λύ­σεις και τους ερ­γο­λα­βι­κούς ερ­γα­ζό­με­νους, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι η ΝΔ κα­ταρ­γεί δικές του, φι­λερ­γα­τι­κές δια­τά­ξεις. Υπο­κρί­νε­ται!

Το κα­θε­στώς της ελα­στι­κής ερ­γα­σί­ας επε­κτά­θη­κε ακόμα και στο Δη­μό­σιο, επί των ημε­ρών του και έφτα­σε το υπερ­βο­λι­κό 60% των νέων θέ­σε­ων που προ­κη­ρύσ­σο­νται στο Δη­μό­σιο, να είναι ελα­στι­κές.

Έτσι, απέρ­ρι­ψε προ­τά­σεις για κά­λυ­ψη όλων των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ελα­στι­κών και μη, από την ίδια Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας, γι­γά­ντω­σε τον αριθ­μό των «ωφε­λού­με­νων», ενί­σχυ­σε νο­μο­θε­τι­κά τη δράση των εται­ριών «ενοι­κί­α­σης» ερ­γα­ζο­μέ­νων και «Ιδιω­τι­κών Γρα­φεί­ων Ευ­ρέ­σε­ως Ερ­γα­σί­ας».

Όσο για τα «δά­κρυα» για την τρο­πο­λο­γία στις απο­λύ­σεις, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ψή­φι­σε το νόμο που απε­λευ­θέ­ρω­σε τις ομα­δι­κές απο­λύ­σεις, αντι­κα­θι­στώ­ντας ακόμα και την τυ­πι­κή διοι­κη­τι­κή έγκρι­ση που απαι­τού­νταν πα­λιό­τε­ρα, με την απλου­στευ­μέ­νη δια­δι­κα­σία της «κοι­νο­ποί­η­σης» της από­λυ­σης στο Ανώ­τα­το Συμ­βού­λιο Ερ­γα­σί­ας (ΑΣΕ), το οποίο είχε κα­θα­ρά συμ­βου­λευ­τι­κό ρόλο, αφού είχε σαφώς διευ­κρι­νι­στεί ότι σε πε­ρί­πτω­ση αρ­νη­τι­κής γνω­μά­τευ­σης του ΑΣΕ, αυτή δεν θα συ­νι­στού­σε «τεκ­μή­ριο ακυ­ρό­τη­τας» των ομα­δι­κών απο­λύ­σε­ων. Επι­πλέ­ον, ο «βά­σι­μος λόγος» από­λυ­σης που έπρε­πε να ανα­φέ­ρει ο ερ­γο­δό­της (και ψη­φί­στη­κε τε­λευ­ταία στιγ­μή πριν τις ευ­ρω­ε­κλο­γές) για να αξιο­ποι­η­θεί από τον απο­λυ­μέ­νο ερ­γα­ζό­με­νο απαι­τού­σε τόσο χρο­νο­βό­ρες και δα­πα­νη­ρές δι­κα­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες, που αχρη­στευό­ταν στην ουσία.

Ο συν­δι­κα­λι­στι­κός Νόμος 1264/1982, που η ΝΔ στην προη­γού­με­νη θη­τεία της δεν επι­χεί­ρη­σε να πει­ρά­ξει (αν και ήθελε δια­κα­ώς), άλ­λα­ξε επί ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δυ­σχε­ραί­νο­ντας τις απο­φά­σεις κή­ρυ­ξης απερ­γιών, θε­σμο­θε­τώ­ντας την υπο­χρέ­ω­ση να ψη­φί­ζο­νται από το 50% + 1 των οι­κο­νο­μι­κά τα­κτο­ποι­η­μέ­νων. Αυτό επε­κτεί­νει με την… άνεσή της τώρα η ΝΔ και ανα­κοι­νώ­νει νέο συν­δι­κα­λι­στι­κό νόμο, ηλε­κτρο­νι­κές ψη­φο­φο­ρί­ες και φα­κέ­λω­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Για να μην πο­λυ­λο­γού­με εμείς (με την τα­ξι­κή μο­νο­μέ­ρεια που μας δια­κρί­νει) ο ίδιος ο πρό­ε­δρος του ΣΕΒ, μετά τις εκλο­γές, δή­λω­σε ότι «δια­χρο­νι­κά οι προ­τά­σεις του ΣΕΒ εμπλου­τί­ζουν τις δη­μό­σιες πο­λι­τι­κές και συχνά υιο­θε­τού­νται από τη Δη­μό­σια Διοί­κη­ση. Εν­δει­κτι­κά ανα­φέ­ρου­με ότι κατά τους τε­λευ­ταί­ους 12 μήνες, σε σύ­νο­λο 280 νο­μο­θε­τι­κών δια­τά­ξε­ων συ­να­φούς πε­ριε­χο­μέ­νου με θέ­μα­τα που ασχο­λεί­ται ο ΣΕΒ, το 60% ήταν, με­ρι­κώς ή ολι­κώς, σύμ­φω­νες με τις θέ­σεις μας»!

Εξάλ­λου, η ίδια η ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έχει δη­λώ­σει την πρό­θε­ση για «προ­γραμ­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση» κι αυτό φά­νη­κε τόσο στις τε­λε­τές πα­ρά­δο­σης-πα­ρα­λα­βής των υπουρ­γεί­ων, όσο και στον «εποι­κο­δο­μη­τι­κό σχο­λια­σμό» στον οποίο επι­δό­θη­κε η γνω­στή… ΣΥ­ΡΙ­ΖΑία, Μα­ρι­λί­ζα Ξε­νο­γιαν­να­κο­πού­λου, στο νο­μο­σχέ­διο-τε­ρα­τούρ­γη­μα για το «επι­τε­λι­κό κρά­τος».

 

Η ανά­γκη της αγω­νι­στι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης στο δρόμο

Η ανά­γκη μα­ζι­κής κι­νη­μα­τι­κής αντί­στα­σης, διεκ­δί­κη­σης και απά­ντη­σης στα πε­πραγ­μέ­να κυ­βερ­νή­σε­ων και κε­φα­λαί­ου είναι αυ­τα­πό­δει­κτη και ομο­λο­γη­μέ­νη από όλες τις τα­ξι­κές δυ­νά­μεις της Αρι­στε­ράς.

Έχου­με ει­σέλ­θει στην τε­λι­κή ευ­θεία, με μια ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη κυ­βέρ­νη­ση να βρί­σκε­ται στην ευ­νοϊ­κή θέση, μετά από 9 συ­νε­χή χρό­νια υπερ-λι­τό­τη­τας και αντερ­γα­τι­κών επι­θέ­σε­ων, να ολο­κλη­ρώ­σει και να συ­νο­λι­κο­ποι­ή­σει τις ήττες της ερ­γα­τι­κής πλευ­ράς, να κε­φα­λαιο­ποι­ή­σει το πλήγ­μα που δέ­χτη­κε η Αρι­στε­ρά με την κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και να οδη­γή­σει στην πλήρη απο­γο­ή­τευ­ση και απο­στρά­τευ­ση.

Αυτή η προ­σπά­θεια ξε­δι­πλώ­νε­ται μπρο­στά στα μάτια μας εδώ και καιρό (ακόμα και πριν τις εκλο­γές) και καμιά τα­ξι­κή δύ­να­μη δεν μπο­ρεί να ισχυ­ρι­στεί ότι δεν τη βλέ­πει. Η ανα­συ­γκρό­τη­ση του ερ­γα­τι­κού κι­νή­μα­τος, η χρη­σι­μό­τη­τα των σω­μα­τεί­ων και των συλ­λο­γι­κο­τή­των, η ορ­γά­νω­ση νι­κη­φό­ρων μαχών για τους ερ­γα­ζό­με­νους, η σύν­δε­ση κοι­νω­νι­κών κι ερ­γα­τι­κών αγώ­νων που επι­μέ­νουν παρά τις αντί­ξο­ες συν­θή­κες, ανα­γνω­ρί­ζο­νται από όλο το φάσμα της Αρι­στε­ράς.

Ωστό­σο, ακόμα και τώρα, οι κι­νή­σεις όλων είναι στο παλιό μο­τί­βο: κα­τα­κερ­μα­τι­σμός και κα­τα­γρα­φή.

Οι δικές μας δυ­νά­μεις, μέσα και από το ΜΕΤΑ, μπο­ρού­με να ισχυ­ρι­στού­με, και με απο­δεί­ξεις, ότι έκα­ναν ει­λι­κρι­νείς και γεν­ναί­ες προ­σπά­θειες συ­νεν­νό­η­σης για τα με­γά­λα και βα­σι­κά ζη­τή­μα­τα, με όλη την Αρι­στε­ρά.

Φω­τει­νή στιγ­μή ήταν η απερ­γία της 30 Μάη του 2018, με ένα απερ­για­κό μπλοκ όλων των τα­ξι­κών σχη­μά­των που ήθε­λαν να απα­ντή­σουν στην «κοι­νω­νι­κή συμ­μα­χία» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕ­ΔΥ, αλλά και στον άγονο και δη­λη­τη­ριώ­δη σε­χτα­ρι­σμό. Και τα κα­τά­φε­ραν ικα­νο­ποι­η­τι­κά.

Από τότε, πολ­λές προ­σπά­θειες συ­νέ­χι­σαν σε αυτόν το δρόμο, προ­σπά­θειες συ­νεν­νό­η­σης ακόμα και με το ΠΑΜΕ, που έφτα­σαν πολύ κοντά σε κοι­νές αγω­νι­στι­κές κι απερ­για­κές δρά­σεις (π.χ. απερ­γία 14 Νο­έμ­βρη 2018), αλλά τε­λευ­ταία στιγ­μή έγι­ναν υπο­χω­ρή­σεις κι απο­χω­ρή­σεις, προς την «πε­πα­τη­μέ­νη» και κα­θό­λου υπο­σχό­με­νη δια­δρο­μή.

Οι εμπει­ρί­ες υπάρ­χουν και συ­μπε­ρά­σμα­τα πρέ­πει να έχουν βγει. Ενι­σχυ­τι­κά αυτών και προ­σμε­τρή­σι­μα πρέ­πει να είναι και τα απο­τε­λέ­σμα­τα των πρό­σφα­των εκλο­γών.

Η κοινή απά­ντη­ση των τα­ξι­κών δυ­νά­με­ων δεν έχει άλλα πε­ρι­θώ­ρια και χρειά­ζε­ται να δη­μιουρ­γη­θεί άμεσα, στο δρόμο, στα συ­νέ­δρια, στα υπη­ρε­σια­κά συμ­βού­λια, στην κοι­νω­νία, πα­ντού.

Η δια­δή­λω­ση της ΔΕΘ δεν μπο­ρεί να είναι έξω από αυτή την επι­δί­ω­ξη.

Με το ΜΕΤΑ κά­νου­με ένα πα­ρα­πά­νω βήμα συ­νεν­νό­η­σης φέτος και έχου­με κα­λέ­σει για ση­μείο εκ­κί­νη­σης στην Κα­μά­ρα, στις 6μμ, μαζί με άλλες δυ­νά­μεις με τις οποί­ες έχου­με ανα­πτύ­ξει κοι­νές δρά­σεις, πα­ρό­λο που γνω­ρί­ζου­με ότι ο χώρος έχει κα­το­χυ­ρω­θεί σε πο­λι­τι­κούς και συν­δι­κα­λι­στι­κούς σχη­μα­τι­σμούς που μέχρι στιγ­μής έχουν λει­τουρ­γή­σει υπε­ρο­πτι­κά και δια­χω­ρι­στι­κά.

Βγά­ζου­με τις δυ­νά­μεις έξω από κα­λέ­σμα­τα-σφρα­γί­δες, ξέ­ρο­ντας ότι σ’ αυτή τη φάση του κι­νή­μα­τος οι υπο­γρα­φές πραγ­μα­τι­κών σω­μα­τεί­ων και η δυ­να­τό­τη­τα κι­νη­το­ποί­η­σης του κό­σμου της βάσης είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη υπό­θε­ση και δεν απο­τε­λεί λύση του με­γά­λου προ­βλή­μα­τος.

Στό­χος μας είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με μια πρώτη «μαγιά», ένα δυ­να­τό μπλοκ  αγω­νι­στριών και αγω­νι­στών, συν­δι­κα­λι­στριών και συν­δι­κα­λι­στών, πο­λι­τι­κά ενταγ­μέ­νων κι ανέ­ντα­χτων, απο­φα­σι­σμέ­νων να προ­χω­ρή­σουν σε συ­μπό­ρευ­ση για άρση του αδιε­ξό­δου.

Η δια­δή­λω­ση της ΔΕΘ αφορά τη με­γά­λη πλειο­ψη­φία της κοι­νω­νί­ας, αυτή που ζει από τη δου­λειά της.

Όλες οι φωνές αντί­στα­σης, από την Αθήνα και όλη τη χώρα, έχουν την πρώτη ευ­και­ρία να συ­να­ντη­θούν με τους απερ­γούς της ΣΙ­ΔΕ­ΝΟΡ, τους ντε­λι­βε­ρά­δες, τις ερ­γα­ζό­με­νες και τους ερ­γα­ζό­με­νους στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, τους μα­θη­τές και τους φοι­τη­τές, τις γυ­ναι­κεί­ες συλ­λο­γι­κό­τη­τες και τα δη­μο­τι­κά σχή­μα­τα, που το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα έχουν δώσει ελ­πι­δο­φό­ρες μάχες. Και τώρα ξε­κι­νά­ει η με­γά­λη ανα­μέ­τρη­ση, συ­μπυ­κνώ­νο­ντας αγώ­νες, ήττες και προ­σπά­θειες, απέ­να­ντι στη νέα κυ­βέρ­νη­ση της ΝΔ.

Ο κό­σμος των συν­δι­κά­των δεν μας είναι αδιά­φο­ρος και με κα­νέ­ναν τρόπο δεν τον σνο­μπά­ρου­με, αλλά η ταύ­τι­ση με το ση­μείο κα­λέ­σμα­τος των ΓΣΕΕ-ΑΔΕ­ΔΥ-ΕΚΘ δεν βοη­θά­ει αυτόν τον κόσμο να κα­τα­λά­βει το πρό­βλη­μα που έχουν δη­μιουρ­γή­σει οι συν­δι­κα­λι­στι­κές μνη­μο­νια­κές πα­ρα­τά­ξεις.

Η ορ­γά­νω­ση της δια­δή­λω­σης στη ΔΕΘ με ενω­τι­κό τρόπο είναι ένα βήμα, για να γί­νουν πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα, ανα­γκαία στην ου­σια­στι­κή και δυ­να­μι­κή πα­ρέμ­βα­ση του κι­νή­μα­τος στην κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή, για την ανα­τρο­πή των συ­σχε­τι­σμών.

Στις 6/9/2019, πα­ρα­μο­νή της ΔΕΘ, όπως έχει κα­θιε­ρω­θεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια, η ΠΟ­Ε­ΔΗΝ ορ­γα­νώ­νει με­γά­λη Πα­νελ­λα­δι­κή πο­ρεία Σω­τη­ρί­ας της Δη­μό­σιας Υγεί­ας, Πρό­νοιας, ΕΚΑΒ, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Είναι κι αυτή μια δυ­να­τό­τη­τα κι­νη­το­ποί­η­σης για ένα από τα βα­σι­κό­τε­ρα ζη­τή­μα­τα, την υγεία, πα­ρό­λο που ξέ­ρου­με τα προ­βλή­μα­τα της ηγε­σί­ας της ΠΟ­Ε­ΔΗΝ.

Στα πλαί­σια της ΔΕΘ, πολ­λές συ­να­ντή­σεις ορ­γα­νώ­νο­νται (κλα­δι­κές, σω­μα­τεί­ων, συν­δι­κα­λι­στι­κών πα­ρα­τά­ξε­ων, γυ­ναι­κεί­ων συλ­λο­γι­κο­τή­των κλπ), αξιο­ποιώ­ντας την ευ­και­ρία με­γα­λύ­τε­ρου συ­ντο­νι­σμού.

Από την Αθήνα θα ξε­κι­νή­σουν δω­ρε­άν πούλ­μαν, που δια­τί­θε­νται από την ΑΔΕΔΥ, Ομο­σπον­δί­ες κλπ και θα διευ­κο­λύ­νουν τη μα­ζι­κή με­τα­κί­νη­ση προς τη Θεσ­σα­λο­νί­κη.

rproject.gr