Στις δύσκολες ημέρες που ζούμε, ίσως το χειρότερο χαρακτηριστικό του Ελληνα πολίτη, μικρού ή μεγάλου ηλικιακά, είναι η αδιαφορία. Η μη συμμετοχή του στα κοινά, η πλήρης απάθεια για καταστάσεις και γεγονότα συγκλονιστικά, η απραξία, η εκκωφαντική του σιωπή, ακόμα και εάν ο ίδιος είναι ο άμεσα θιγόμενος. Οι φράσεις «α, μη με ανακατεύεις» ή «άσε τώρα, όλοι ίδιοι είναι», δυστυχώς, ακούγονται όλο και πιο συχνά και ειδικά διά στόματος νέων ανθρώπων.
Χριστίνα Παπασταθοπούλου
Είναι πράγματι θλιβερό να συναντάς νέους 20 και 30 χρόνων, με τη ζωή όλη μπροστά τους, και να μη δέχονται καν να συμμετέχουν σε συζήτηση πολιτική. «Α, είστε κολλημένοι με τα πολιτικά», μου είπε ένας, κατά τ’ άλλα υπέροχος νεαρός, πρόσφατα, όταν βρεθήκαμε σε παρέα και συζητούσαμε τις καταστάσεις που βιώνουμε στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Και, όταν τον ρώτησα «καλά δεν σ’ ενδιαφέρει η ακρίβεια, η αδικία, η ατιμωρησία;», η απάντηση ήταν γρήγορη και ξεκάθαρη: «Και εγώ θα λύσω τα προβλήματα;». Και, φυσικά, το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τους νέους και δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτική απάθεια. Πριν από μερικές ημέρες, άνδρας γύρω στα 60 είχε παρκάρει χαλαρά πάνω σε μια στροφή που περνάει το τρόλεϊ και η σηματοδότηση «βγάζει μάτι». Και, όταν εμφανίστηκε μετά από ώρα, ενοχλήθηκε κιόλας για τις διαμαρτυρίες του οδηγού και των επιβατών. «Σιγά, τι κάνετε έτσι;», ήταν η απάντησή του.
Κατά τη γνώμη μου, το κοινωνικό αυτό φαινόμενο δεν είναι μόνο απογοητευτικό, είναι και βαθιά προβληματικό. Γιατί, εάν μια κοινωνία που βρίσκεται αντιμέτωπη με τόσο σοβαρά προβλήματα αδιαφορεί ακόμα και να ενημερωθεί γι’ αυτά,
είναι απαθής για τη δυστυχία που επικρατεί γύρω της, δείχνει ασέβεια στους συμπολίτες της, τότε θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό που διάβασα κάποια στιγμή, ότι «η αδιαφορία είναι σοβαρή κοινωνική ασθένεια». Και ειλικρινά δεν γνωρίζω εάν είναι ανίατη ή υπάρχουν τρόποι θεραπείας.
https://www.efsyn.gr/stiles/ano-kato/485560_adiaforia-i-astheneia-tis-epohis
