Οχι πια έξοδοι

Οχι πια έξοδοι

  • |

Πονάει λίγο η φθινοπωρινή έξοδος. Βλέπεις να έχει ξεφύγει το καλοκαίρι από τον χρόνο [του] και αναγκάζεσαι να επανέλθεις στην πραγματικότητα που φρικιά από μόνη της κοιτάζοντας τον εαυτό της στον καθρέφτη.

Τζιτζίκια τέλος. Τέλος δηλαδή η μουσική και η ανεμελιά, αυτά τα οποία έπρεπε να συντρέχουν ανά πάσα στιγμή την ανθρωπότητα.

Γιώργος Σταματόπουλος

Και τι να δεις. Πρόσωπα θλιμμένα, πρόσωπα χωρίς πρόσωπο, χρώμα, φως. Αντε, του χρόνου πάλι. Κρίμα. Αλλά τι να πεις. Να -εκθύμως- αφεθείς στην αναγκαιότητα; Και τι τη θέλουμε τέτοια αναγκαιότητα; Μόνοι μας δεν τη δημιουργούμε; Αλλο και τούτο: δημιουργία· από ποιον, πού και γιατί; Οι ποιητές σιωπούν δεν ξέρω για πόσο ακόμη και γιατί ακόμη σιωπούν. Χάθηκε η ελπίδα; Χάθηκε η χώρα;

Λοιπόν κύματα χτυπάνε τις νεκρές παραλίες [νεκρές διότι δεν υπάρχουν άνθρωποι]. Μα είναι φυσικό, λένε. Γιατί, παρακαλώ; Διότι τέλειωσαν οι διακοπές; Μηνύματα από το μέλλον δεν υπάρχουν πια· έγινε κατανοητό ότι αυτά ήταν μια παρανόηση του παρελθόντος, τότε, που όλα ήσαν εύκολα – αλλά πλασματικά κι επίπλαστα.

Και ιδού οι φθινοπωρινοί λόγοι: δειλοί, διστακτικοί και διαλλακτικοί. Πάει η αναίδεια της καλοκαιρινής ραστώνης. Ολοι φιλιώνονται με τον καιρό [με την αδυναμία τους να υπάρχουν και να δρουν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου].

Μένουν οι συνάξεις στα δώματα της απερισκεψίας και της αποσυναγωγής. Διαλύονται ψευδαισθήσεις και ελαστικές τάχα ανατάσεις που τάχα εισέδυσαν στο καλοκαίρι.

Τέλος οι καρποί. Τέλος και τα όνειρα. Κάποια στιγμή κάποιος θα γράψει την ιστορία της μετάβασης από το δήθεν στο τίποτα. Θλιβερό, αλλά πρέπει να γραφτεί – κάπως σαν να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, όπου η πραγματικότητα είναι ανάποδη. Οι παρέες δύσκολες και κλειστοφοβικές, περιορίζονται στις ανούσιες διαμάχες και πολιτικές αντιπαραθέσεις – που δεν είναι.

Ψαράδες και κουλουράδες τα πίνουν αντάμα χωρίς ίχνος ντροπής για την ανεργία που δέρνει τον κλάδο τους. Μαγαζιά κλειστά, κλειδαμπαρωμένα, ρημαγμένα, κενά. Χωρίς ζωή πια.

Εχει σημασία να γίνει κατανοητό εάν η πριν ζωή που υπήρχε σε αυτά ήταν όντως ζωή. Ουδείς γνωρίζει. Δεν είναι καιρός για εξόδους.

efsyn.gr