«Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς…»

«Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς…»

Η οργή του δεν είναι όπως εκείνη των ηθοποιών που εξαφανίζεται μόλις τα φώτα σβήσουν. Εδώ ο θυμός έχει ρίζες, τρέφεται από την καθημερινή βία στο σχολείο, στο δρόμο, στις σχέσεις, στη δουλειά, αρδεύεται από το άνεργο αύριο, από το νεκρό όνειρο. Το παιδί παίρνει την κιθάρα και πηγαίνει στη διαδήλωση για τον Αλέξη…

Τα συνθήματα εξακολουθούν δέκα χρόνια μετά να αρμυρίζουν τον καιρό. Θυμάται ακόμα τα λόγια του συμμαθητή του: «Είμαστε μέχρι πέρυσι συμμαθητές με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Όλοι τον φωνάζαμε Gregory παραφράζοντας το επώνυμό του. Ήταν εξαιρετικά καλό παιδί. Είχε το θάρρος της γνώμης του που την υπερασπιζόταν με μαγκιά και πάθος. Από πολύ νωρίς είχε διαμορφώσει ιδεολογική ταυτότητα και είχε άποψη για την κοινωνία μας. Αυτές τις απόψεις στήριζε. Αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας!!!!». Μπροστά του μία αφίσα: «Ήταν μόλις 16 χρονών… Άοπλος… Οπλισμένος μόνο με όνειρα…». Πιο κεί ακούγεται ένα τραγούδι: «Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς…».

ARti news

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.