Η χρονιά τού «βλέποντας και κάνοντας»

Η χρονιά τού «βλέποντας και κάνοντας»

  • |

Οι φετινές αθλητικές διοργανώσεις γίνονται μεν, αλλά στον αστερισμό του κορονοϊού, που αποτελεί τον μεγαλύτερο ρυθμιστή της έκβασής τους. Κάθε φορά που γινόταν η κλήρωση ενός εθνικού πρωταθλήματος ή της Ευρωλίγκας, όλοι σχολίαζαν χωρίς δεύτερη σκέψη: «Μα τι σημασία έχει η σειρά των αγώνων, αφού όλοι θα παίξουμε με όλους;».

Γιάννης Ντεντόπουλος
Να λοιπόν που η πανδημία έδωσε πολύ μεγαλύτερη αξία στην έννοια του προγράμματος, γιατί το θέμα πλέον δεν είναι «με ποιον παίζεις;», αλλά «πότε;». Επίσης αφαίρεσε πολύ μεγάλο ποσοστό από τη σημασία της έδρας, αφού στις περισσότερες χώρες οι αγώνες γίνονται κεκλεισμένων των θυρών. Ο γηπεδούχος κατεβαίνει στο ματς με τις καθημερινές συνθήκες και συνήθειες που πάει σε μια προπόνηση. Ο φιλοξενούμενος μαζεύεται, ταξιδεύει και τουλάχιστον έχει την έννοια ότι πάει σε μια ειδική αποστολή.

Δεν είναι ίδιο να αντιμετωπίσεις μια ομάδα την εποχή που έχει τέσσερα κρούσματα κορονοϊού με το να την αντιμετωπίσεις τότε που θα έχει καταφέρει να παραταχθεί πλήρης. Ούτε καν το να παίξεις μαζί της έπειτα από μια περίοδο απραξίας κορονοϊού είναι το ίδιο, γιατί όλοι ξέρουν ότι ο αθλητισμός είναι και θέμα ρυθμού, που είναι προϊόν της ανάπτυξης της ομοιογένειας η οποία προέρχεται από την επανάληψη. Ποια επανάληψη μπορεί να υποστηρίξει μια ομάδα που βλέπει στελέχη της να μπαινοβγαίνουν;

Υπό αυτή την έννοια χάνεται και μια άλλη ουσιαστική παράμετρος στη λειτουργία ενός προπονητικού προγράμματος. Το «πρόγραμμα». Τι σχεδιασμό μπορεί να κάνει ένας προπονητής όταν δεν ξέρει τι του ξημερώνει; Πλέον το απρόοπτο και η αντιμετώπισή του είναι στην πρώτη γραμμή των δεξιοτήτων ενός οργανισμού. Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία του αθλητισμού και ειδικά του ομαδικού δεν έκρυβε τόσο μεγάλη αλήθεια η φράση «βλέποντας και κάνοντας». Και όχι μόνο του αθλητισμού.

.efsyn.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.