Στο κλάμα των Μέσι, Μαραντόνα μετά τους χαμένους τελικούς Παγκόσμιων Κυπέλλων (προ ημερών και το 1990 αντίστοιχα), μαζί και στα λόγια του Κέβιν Κίγκαν -επανήλθαν από την πρόσφατη (20/7) είδηση του θανάτου του- δεν έχω πρόθεση να δώσω ανυπόστατες διαστάσεις. Ακόμη όμως και υπό το ίδιο πρίσμα -πείτε το προσαρμογή και στάθμισμα αντικειμενικών συνθηκών- δεν κρύβεται η μεγαλοσύνη τους.
Σπύρος Τσάμης
Οι δύο Αργεντινοί μυσταγωγοί της μπάλας, στην κορύφωση της πορείας τους στα γήπεδα, έκλαψαν εξαιτίας αναπόφευκτης έκρηξης εντός τους, την πυροδότησαν προσωπικά δεδομένα, αντιθέσεις, ευθύνες, κυρίως ευθύνες άλλων, όσες επωμίστηκε το πηγαίο ταλέντο τους. Άλλων… δεν εννοώ μόνο συμπαικτών ή παραγόντων των ομάδων τους, αλλά και, αν όχι κυρίως, λαού και κυβερνήσεων, όσων μέσω του ποδοσφαίρου ζητούσαν κυρίως εξιλέωση, κέρδη, μα όχι μόνο. Δεν κλαίμε μόνο από λύπη, άλλωστε κανείς δεν επρόκειτο να υπολογίσει την απώλεια του κορυφαίου τίτλου ως στίγμα στην ούτως ή άλλως μεγαλειώδη πορεία τους στα γήπεδα. Αμφότεροι έχουν εξομολογηθεί πως στην αρχή του ταξιδιού προς τη μυθική διάστασή τους υπήρχε προαναγγελία αποτυχίας, κυρίως από ισχυρούς ζηλόφθονες-ωφελιμιστές.
«Δεν ήμουν ποτέ Πελέ, Μαραντόνα, Κρόιφ, Μπεστ, αλλά όλοι τους δεν είχαν το δικό μου θάρρος! Ήμουν κοπρόσκυλο, ικανό να μετέχει σε διαγωνισμό για καθαρόαιμα» είχε πει ο Κίγκαν στον βιογράφο του, Ντάνιελ Τέιλορ, συγγραφέα του «My life is football». Χρωστώ τις ίδιες λέξεις στο δυσθεώρητο πλέον ποδοσφαιρικό θέαμα και στην παιδική φαντασίωση να γίνω ποδοσφαιριστής…
https://www.efsyn.gr/stiles/1438525/tria-katharoaima/
Σχόλια (0)