Καλύτερα να κλωτσάτε, παρά να μιλάτε

Καλύτερα να κλωτσάτε, παρά να μιλάτε

Ριβάλντο και Ροναλντίνιο σε έναν προδιαγεγραμμένο κατήφορο αξιών και αξίας.

Δεν πέ­σα­με από τα σύν­νε­φα. Του­λά­χι­στον οι υπο­ψια­σμέ­νοι και όσοι έχου­με ακόμη κά­ποια «λόξα» να πα­ρα­κο­λου­θού­με τη σε­λε­σάο και τα τε­κται­νό­με­να στην μόνη αλη­θι­νή πα­τρί­δα του πο­δο­σφαί­ρου, με την κρυφή ελ­πί­δα ότι «πάλι με χρό­νια και και­ρούς» θα εμ­φα­νι­στούν ένας Ζίκο, ένας Σό­κρα­τες, ένας Έντερ και θα λάμ­ψει το «ωραίο πο­δό­σφαι­ρο» που χά­θη­κε από προ­σώ­που πο­δο­σφαι­ρι­κής γης μετά το 1982.

Γιάννης Νικολόπουλος

Ο Ρο­ναλ­ντί­νιο είχε προ­α­ναγ­γεί­λει ου­σια­στι­κά τη στάση του τον πε­ρα­σμέ­νο Μάρ­τιο, όταν και ανα­κοί­νω­σε το φι­λο­λο­γι­κό εν­δια­φέ­ρον του για μια νέα κα­ριέ­ρα στην πο­λι­τι­κή με κόμμα ή υπο­ψή­φιο της Δε­ξιάς. Ούτε ο Ρι­βάλ­ντο είναι άγνω­στος του­λά­χι­στον στους Βρα­ζι­λιά­νους για τις κάπως νε­φε­λώ­δεις, πο­λι­τι­κές του πε­ποι­θή­σεις και την άκρα­τη φι­λο­χρη­μα­τία του, που εν πολ­λοίς κα­θό­ρι­σε και την κα­ριέ­ρα του και την προ­σκόλ­λη­σή του σε γνω­στή εται­ρεία αθλη­τι­κών ειδών, ως ένα από τα πο­λυ­τι­μό­τε­ρα, έμ­ψυ­χα πε­ριου­σια­κά της στοι­χεία, που άλ­λα­ζε φα­νέ­λες και ομά­δες κατ ΄εντο­λή της. Πρώτη φορά όμως παίρ­νει θέση με τέ­τοια ζέση υπέρ κά­ποιου υπο­ψη­φί­ου και μά­λι­στα ενός υπο­ψη­φί­ου, όπως ο Ζαΐρ Μπολ­σο­νά­ρο που κα­μα­ρώ­νει ξε­διά­ντρο­πα για το χου­ντι­κό πα­ρελ­θόν του, τις σε­ξι­στι­κές και τις ρα­τσι­στι­κές του από­ψεις, την τυφλή πίστη του σε έναν θεό που κάτι του ψι­θυ­ρί­ζει στο αυτί – όπως ο Τζωρτζ Ντά­μπλου­γιου Μπους ισχυ­ρι­ζό­ταν πως συ­νο­μι­λού­σε με τον god της βα­θιάς Αμε­ρι­κής πα­ρα­μο­νές του πο­λέ­μου στο Ιράκ, σαν κοι­νός απα­τε­ώ­νας, σαν ένας από αυ­τούς που πε­ριο­δεύ­ουν στην αμε­ρι­κα­νι­κή ύπαι­θρο και φα­να­τί­ζουν τα πλήθη μέσα σε εκ­κλη­σί­ες και κάτω από πρό­χει­ρα αντί­σκη­να.

Ρι­βάλ­ντο και Ρο­ναλ­ντί­νιο δη­μο­σιο­ποί­η­σαν τη στή­ρι­ξη τους στον Μπολ­σο­νά­ρο το πε­ρα­σμέ­νο Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο, λίγες ώρες προ­τού ανοί­ξουν οι κάλ­πες και σε μια χώρα που το πο­δό­σφαι­ρο είναι κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από μια θρη­σκεία, είναι, θα λέ­γα­με χωρίς δόση υπερ­βο­λής, εθνο­ποι­η­τι­κό στοι­χείο και κα­θη­με­ρι­νό βίωμα, η στή­ρι­ξη αυτή έκανε αί­σθη­ση και έδωσε λαβή για πολλά σχό­λια. Ει­δι­κά η δή­λω­ση του Ρι­βάλ­ντο ότι «χρεια­ζό­μα­στε κά­ποιον (σ.σ. τον Μπολ­σο­νά­ρο) που θα λύσει τα προ­βλή­μα­τα και όχι κά­ποιον που θα δι­δά­ξει αξίες», προ­κά­λε­σε τη γε­νι­κή χλεύη του­λά­χι­στον από εκεί­νο το κομ­μά­τι της βρα­ζι­λιά­νι­κης κοι­νω­νί­ας που βλέ­πει με με­γά­λη οργή και εκρη­κτι­κή, συ­γκρου­σια­κή διά­θε­ση μια εν­δε­χό­με­νη άνοδο του συ­ντα­ξιού­χου στρα­τιω­τι­κού στον προ­ε­δρι­κό θώκο.

Αυτό είναι λοι­πόν το μή­νυ­μα του Ρι­βάλ­ντο, πο­λι­τι­κή χωρίς αξίες, πο­λι­τι­κοί χωρίς αρχές, πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­κοί για το κυ­νή­γι του κέρ­δους και του να ΄ναι κα­νείς κυ­νι­κός, ρα­τσι­στής, υβρι­στής και φι­λο­χρή­μα­τος. Δείξε μου τον φίλο σου (και τον υπο­στη­ρι­κτή ή υπο­ψή­φιο σου) για να σου πω ποιος είσαι. Ο γρά­φων θα το έθετε δια­φο­ρε­τι­κά : Κα­λύ­τε­ρα να κλω­τσά­τε, παι­διά, παρά να μι­λά­τε. Και κα­λύ­τε­ρα να μην εί­χα­τε κλω­τσή­σει ποτέ. Και ας εί­χα­τε γεν­νη­θεί και με­γα­λώ­σει, ει­δι­κά ο Ρι­βάλ­ντο, σε συν­θή­κες αδια­νό­η­της φτώ­χειας και στε­ρή­σε­ων, που δεν μπο­ρεί να συλ­λά­βει εύ­κο­λα αν­θρώ­που νους.

Το ΄χαμε ξα­να­γρά­ψει με αφορ­μή το Μου­ντιάλ : Δεν υπάρ­χει ένα πο­δό­σφαι­ρο. Υπάρ­χουν πολλά – εκεί­νο των οπα­δών, εκεί­νο των μαζών, εκεί­νο των χο­ρη­γών και των εται­ρειών, εκεί­νο των συμ­μο­ριών τους. Εκεί­νο της συ­στη­μι­κής δια­φθο­ράς της FIFA και εκεί­νο των πι­κρών και απο­λο­γη­τι­κών κει­μέ­νων του Μα­νου­έλ Βάθ­κεθ Μο­νταλ­μπάν, ίσως του πλη­ρέ­στε­ρου με­λε­τη­τή του σύγ­χρο­νου πο­δο­σφαί­ρου από κοι­νω­νιο­λο­γι­κή, επι­χει­ρη­μα­τι­κή και φι­λο­σο­φι­κή σκο­πιά – και όλα αυτά πριν το 2003, χρο­νιά του θα­νά­του του. Υπάρ­χει το πο­δό­σφαι­ρο που βρα­βεύ­ει τον μπα­λα­δό­ρι­κα οξυ­δερ­κή Μό­ντριτς που την ίδια στιγ­μή είναι ποι­νι­κά και φο­ρο­λο­γι­κά υπό­λο­γος για εκτε­τα­μέ­νη από­κρυ­ψη ει­σο­δη­μά­των. Εκεί­νο που δί­δα­ξε και υπη­ρέ­τη­σε ο Κρόιφ και εκεί­νο που βρω­μί­ζουν κάτι κα­θάρ­μα­τα ολκής. Εκεί­νο που στη Βρα­ζι­λία κα­νο­ναρ­χεί­ται από την πα­νί­σχυ­ρη CBF που ανε­βο­κα­τε­βά­ζει κυ­βερ­νή­σεις στις μη­τρο­πο­λι­τι­κές διοι­κή­σεις και τις πε­ρι­φέ­ρειες και εκεί­νο που διε­ξά­γε­ται στις αλά­νες της φα­βέ­λας Ρο­ζί­νια κάτω από τις κάν­νες των οπλο­πο­λυ­βό­λων των ει­δι­κών πα­ρα­στρα­τιω­τι­κών δυ­νά­με­ων κα­τα­στο­λής της φτώ­χειας και όχι των ναρ­κω­τι­κών, κα­πνι­σμέ­νες κάν­νες δο­λο­φό­νων που τόσο θαυ­μά­ζει και τι­μά­ει ο Μπολ­σο­νά­ρο.

Ίσως πάλι, οι δυο πάλαι ποτέ «με­γά­λοι» πο­δο­σφαι­ρι­στές, τα δυο στα τρία Ρο της Βρα­ζι­λί­ας του 2002 (ο άλλος είναι φυ­σι­κά ο Ρο­νάλ­ντο) να εξο­φλούν γραμ­μά­τια. Στην οι­κο­γέ­νεια Χα­βε­λάν­ζε και την CBF. Στις γνω­στές εται­ρεί­ες αθλη­τι­κών ειδών, στις οποί­ες χρω­στούν σε με­γά­λο βαθμό τις κα­ριέ­ρες, τις πε­ριου­σί­ες και τη δη­μο­φι­λία τους. Στην παλιά, άγρια σύ­γκρου­ση που είχε ξε­σπά­σει ανά­με­σα στους πο­δο­σφαι­ρι­στές της Βρα­ζι­λί­ας, πα­λαί­μα­χους και εν ενερ­γεία, με αφορ­μή πρώτα τα κο­λοσ­σιαία σκάν­δα­λα της CBF τη δε­κα­ε­τία του 2000 και έπει­τα τη διε­ξα­γω­γή του εξω­φρε­νι­κά δα­πα­νη­ρό­τε­ρου Μου­ντιάλ των 14 δις ευρώ. Και στις δυο πε­ρι­πτώ­σεις, Ρι­βάλ­ντο και Ρο­ναλ­ντί­νιο είτε είχαν σιω­πή­σει είτε είχαν τα­χθεί με το μέρος της χώρας (έτσι γε­νι­κά…), της ομο­σπον­δί­ας και του δι­δύ­μου Τεϊ­σέι­ρα-Σκο­λά­ρι, του προ­έ­δρου και του προ­πο­νη­τή αντί­στοι­χα που πο­δη­γέ­τη­σαν την CBF για κά­μπο­σα χρό­νια . Ο πρώ­τος, γα­μπρός του Ζοάο Χα­βε­λάν­ζε και διά­δο­χός του τόσο στο πο­δό­σφαι­ρο όσο και στις επι­χει­ρή­σεις, είχε εμπλα­κεί και στη δια­κί­νη­ση του μαύ­ρου χρή­μα­τος για την ανά­λη­ψη του Μου­ντιάλ από το Κατάρ ενώ ο δεύ­τε­ρος πα­ρα­μέ­νει ο προ­πο­νη­τής που εντε­λώς χωρίς ίχνος τσί­πας λο­γο­δο­τού­σε πρώτα στην γνω­στή εται­ρεία αθλη­τι­κών ειδών που ντύ­νει την εθνι­κή Βρα­ζι­λί­ας και έπει­τα κα­τάρ­τι­ζε εν­δε­κά­δες ανά­λο­γα με τα πο­σο­στά των συμ­βο­λαί­ων που υπο­δεί­κνυαν οι μά­να­τζερ των εν­δια­φε­ρό­με­νων παι­κτών – και μετά ήρθε η εφτά­ρα από τους Γερ­μα­νούς στο Μπέλο Ορι­ζό­ντε.

Τότε, για τα σκάν­δα­λα της CBF και το κο­στο­βό­ρο Μου­ντιάλ είχε ση­κώ­σει ανά­στη­μα ο με­γά­λος Ρο­μά­ριο, που πλή­ρω­σε με μια απο­πο­μπή από το Μου­ντιάλ της Κο­ρέ­ας και της Ια­πω­νί­ας, την «γλώσ­σα της φα­βέ­λας», όπως απο­πει­ρά­θη­καν οι εχθροί του στην CBF να του κολ­λή­σουν το απα­ξιω­τι­κό πα­ρα­τσού­κλι, επει­δή είχε μι­λή­σει έξω από τα δό­ντια για τα κακώς κεί­με­να του βρα­ζι­λιά­νι­κου πο­δο­σφαί­ρου και κατ ΄επέ­κτα­ση της πο­λι­τι­κής.

Ο Ρο­μά­ριο, για χρό­νια πο­λι­τευό­ταν με το απα­ξιω­μέ­νο Σο­σια­λι­στι­κό Κόμμα, φθά­νο­ντας μά­λι­στα να γίνει και γε­ρου­σια­στής, έως ότου με­τα­πή­δη­σε στην λάιτ εκ­δο­χή και κα­κο­σχε­δια­σμέ­νη αντι­γρα­φή των Πο­δέ­μος. Την πε­ρα­σμέ­νη Κυ­ρια­κή, δεν κα­τά­φε­ρε να πε­ρά­σει στον δεύ­τε­ρο γύρο και έχασε στην κούρ­σα για την θέση του κυ­βερ­νή­τη της πο­λι­τεί­ας του Ρίο ντε Τζα­νέι­ρο, από τον Χρι­στια­νο­κοι­νω­νι­στή Γουίλ­σον Γουί­τζελ, που έκανε ση­μαία του ένα πρό­γραμ­μα «πα­λι­νόρ­θω­σης» των αξιών της θρη­σκεί­ας και της οι­κο­γέ­νειας. Και πώς να μην χάσει, ο πάλαι ποτέ ρι­ζο­σπά­στης και πλη­θω­ρι­κός πο­δο­σφαι­ρι­στής,όταν έπεσε στη λού­μπα ενός «με­σαιο­χω­ρί­τι­κου» πο­λι­τι­κού προ­γράμ­μα­τος όπου η αύ­ξη­ση των κον­δυ­λί­ων και των επαν­δρω­μέ­νων υπη­ρε­σιών της αστυ­νο­μί­ας συν­δυα­ζό­ταν με μελ­λο­ντι­κές και απροσ­διό­ρι­στες υπο­σχέ­σεις για κα­λύ­τε­ρη υγεία και παι­δεία. Τα στερ­νά νι­κούν τα πρώτα και για τον Ρο­μά­ριο.

Και μπρο­στά στην κάλπη της 28ης Οκτω­βρί­ου, όταν η Βρα­ζι­λία θα απο­κτή­σει νέο πρό­ε­δρο (ο Μπολ­σο­νά­ρο προη­γεί­ται με 41% στις δη­μο­σκο­πή­σεις), νέα ομο­σπον­δια­κή κυ­βέρ­νη­ση και νέες το­πι­κές και πο­λι­τεια­κές κυ­βερ­νή­σεις, ποιο πο­δό­σφαι­ρο δίνει δια­φο­ρε­τι­κά δείγ­μα­τα γρα­φής; Ίσως η απέλ­πι­δα κραυ­γή αγω­νί­ας του πα­λαί­μα­χου σπε­σια­λί­στα των φάουλ Ζου­νί­νιο Περ­να­μπου­κά­νο που οι­κτί­ρει τους πα­λιούς του συ­μπαί­κτες στην εθνι­κή Βρα­ζι­λί­ας, Ρι­βάλ­ντο και Ρο­ναλ­ντί­νιο για την υπο­στή­ρι­ξη τους στον Μπολ­σο­νά­ρο : «Εί­μα­στε πο­δο­σφαι­ρι­στές και αυτό ση­μαί­νει ότι εί­μα­στε παι­διά και κομ­μά­τι του λαού. Τα παι­διά του λαού δεν υπο­στη­ρί­ζουν τη Δεξιά».

Μια άλλη φωνή από ένα άλλο πο­δό­σφαι­ρο.

/rproject.gr