Φοιτητικές Εκλογές 2026: Για µαζικούς, ενωτικούς και αγωνιστικούς φοιτητικούς συλλόγους

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές θα διεξαχθούν στις 13 Μαΐου, σε µια περίοδο διεθνών ανακατατάξεων και πολεµικών συγκρούσεων, µε τους ιµπεριαλιστικούς ανταγωνισµούς να κλιµακώνονται.

Πα­ράλ­λη­λα, εξε­λίσ­σε­ται η γε­νο­κτο­νία του πα­λαι­στι­νια­κού λαού, µε τη Γάζα να βρί­σκε­ται σε δρα­µα­τι­κή κα­τά­στα­ση, ενώ ταυ­τό­χρο­να συ­ντε­λεί­ται επι­χεί­ρη­ση υφαρ­πα­γής και αρ­πα­γής της Δυ­τι­κής Όχθης.

Τις συ­νέ­πειες αυτού του πο­λέ­µου τις πλη­ρώ­νει ήδη η νε­ο­λαία και οι ερ­γα­ζό­µε­νοι, µε την αύ­ξη­ση της τιµής του πε­τρε­λαί­ου λόγω του πο­λέ­µου στα καύ­σι­µα και στα είδη πρώ­της ανά­γκης, ενώ οι µι­σθοί µας πα­ρα­µέ­νουν πα­γω­µέ­νοι. Η στρο­φή της χώρας µας στην πο­λε­µι­κή οι­κο­νο­µία κα­θο­ρί­ζει πλή­ρως την κα­θη­µε­ρι­νό­τη­τά µας, αφού τα χρή­µα­τα που θα έπρε­πε να πη­γαί­νουν για τις ανά­γκες µας κα­τευ­θύ­νο­νται στη δα­πά­νη δι­σε­κα­το­µµυ­ρί­ων για πο­λε­µι­κούς εξο­πλι­σµούς, οι οποί­οι δεν είναι αµυ­ντι­κοί ούτε αφο­ρούν την «ασφά­λειά» µας.

Άλεξ Παναγιωτίδης

Επί­θε­ση στο πα­νε­πι­στή­µιο

Τη φε­τι­νή χρο­νιά το φοι­τη­τι­κό κί­νη­µα ήρθε αντι­µέ­τω­πο µε την εφα­ρµο­γή µιας σει­ράς αντιεκ­παι­δευ­τι­κών νόµων που είχαν ψη­φι­στεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια, κά­νο­ντας ξε­κά­θα­ρες τις προ­σπά­θειες της κυ­βέρ­νη­σης για τη διά­λυ­ση και την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της δη­µό­σιας, δω­ρε­άν παι­δεί­ας. Στα τέλη της προη­γού­µε­νης χρο­νιάς εί­δα­µε την πρώτη εφα­ρµο­γή των δια­γρα­φών, που αφο­ρούν 30.000 φοι­τη­τές στα τε­τρα­ε­τή ιδρύ­µα­τα και έχουν ως στόχο την εντα­τι­κο­ποί­η­ση των ρυ­θµών σπου­δών µας, καθώς και την απο­στεί­ρω­ση των σχο­λών µας από κάθε κοι­νω­νι­κή, πο­λι­τι­σµι­κή και πο­λι­τι­κή δράση. Πα­ράλ­λη­λα, µπαί­νουν ακόµη πε­ρισ­σό­τε­ρα τα­ξι­κά εµπό­δια στην εκ­παί­δευ­ση για τους/τις φοι­τη­τές/τριες που ανα­γκά­ζο­νται να ερ­γά­ζο­νται πα­ράλ­λη­λα µε τις σπου­δές τους.

Την εντα­τι­κο­ποί­η­ση έρ­χε­ται να ενι­σχύ­σει και ο νέος νόµος Δέν­δια για τον στρα­τό, ο οποί­ος κα­ταρ­γεί τις ανα­βο­λές για λό­γους σπου­δών, κα­θι­στώ­ντας ακόµη πιο ασφυ­κτι­κούς τους ρυ­θµούς φοί­τη­σης. Εί­δα­µε επί­σης την ανα­θε­ώ­ρη­ση του άρ­θρου 16, µε τα πρώτα µη κρα­τι­κά πα­νε­πι­στή­µια να έχουν ήδη ανοί­ξει τις πόρ­τες τους, εµπο­ρευ­µα­το­ποιώ­ντας τη γνώση και υπο­βα­θµί­ζο­ντας ολο­κλη­ρω­τι­κά το δη­µό­σιο πα­νε­πι­στή­µιο.

Και όλα αυτά τη στι­γµή που πε­ρι­κό­πτε­ται συ­νε­χώς η χρη­µα­το­δό­τη­ση στην παι­δεία, αλλά και συ­νο­λι­κά στο κοι­νω­νι­κό κρά­τος. Βλέ­που­µε την εί­σο­δο των εται­ρειών και του ιδιω­τι­κού κε­φα­λαί­ου στο πα­νε­πι­στή­µιο και στην έρευ­να: στο ΕΜΠ αλ­λά­ζουν κα­νο­νι­σµοί για τη συ­νερ­γα­σία του ιδρύ­µα­τος µε το ΝΑΤΟ, ενώ και άλλα ιδρύ­µα­τα πα­νελ­λα­δι­κά δη­µιουρ­γούν πιο στε­νές ερευ­νη­τι­κές και οι­κο­νο­µι­κές σχέ­σεις µε το κρά­τος-δο­λο­φό­νο του Ισ­ρα­ήλ και την πο­λε­µι­κή βιο­µη­χα­νία ευ­ρύ­τε­ρα, όπως προ­σπά­θη­σε να κάνει το ΕΚΠΑ µε τη LockheedMartin. Την ίδια στι­γµή, πε­ρι­κό­πτε­ται η φοι­τη­τι­κή µέ­ρι­µνα, δη­λα­δή η σί­τι­ση και η στέ­γα­ση, καθώς προ­τε­ραιό­τη­τα της κυ­βέρ­νη­σης είναι η δα­πά­νη δι­σε­κα­το­µµυ­ρί­ων σε πο­λε­µι­κούς εξο­πλι­σµούς και στην πο­λε­µι­κή προ­ε­τοι­µα­σία.

Σε αυτό το γε­νι­κό­τε­ρο κλίµα µι­λι­τα­ρι­σµού και κα­τα­στο­λής έρ­χε­ται να εντα­χθεί το νο­µο­σχέ­διο Ζα­χα­ρά­κη για τα µέτρα ασφα­λεί­ας στα πα­νε­πι­στή­µια, που πε­ρι­λα­µβά­νει την ει­σα­γω­γή κα­µε­ρών και τουρ­νι­κέ στα ιδρύ­µα­τα, τη σύ­στα­ση πει­θαρ­χι­κών συ­µβου­λί­ων κ.λπ. Το έδα­φος είχε ήδη στρω­θεί µέσα από την κα­τάρ­γη­ση του ασύ­λου, την απα­γό­ρευ­ση των πάρτι, την πα­νε­πι­στη­µια­κή αστυ­νο­µία και την κα­νο­νι­κο­ποί­η­ση της κρα­τι­κής βίας και κα­τα­στο­λής µέσα στον πα­νε­πι­στη­µια­κό χώρο.

Η κα­τα­στο­λή έρ­χε­ται για να εξα­σφα­λί­σει ότι δεν θα υπάρ­ξει φωνή αντί­δρα­σης για όλα τα πα­ρα­πά­νω, µε βα­σι­κή επι­δί­ω­ξη την ποι­νι­κο­ποί­η­ση του συν­δι­κα­λι­σµού, τη στο­χο­ποί­η­ση των αγω­νι­στών/τριών και την απο­νέ­κρω­ση των φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων. Εί­δα­µε την κα­τα­δί­κη φοι­τη­τή σε ποινή φυ­λά­κι­σης 14 µηνών για το σύν­θη­µα «Λευ­τε­ριά στην Πα­λαι­στί­νη», καθώς και την ει­σβο­λή των ΜΑΤ στην κα­τά­λη­ψη της Αρ­χι­τε­κτο­νι­κής στην Αθήνα. Πα­ράλ­λη­λα, στο­χο­ποιεί­ται κάθε µορφή πο­λι­τι­στι­κής έκ­φρα­σης, όπως φά­νη­κε µε τις εκα­το­ντά­δες συλ­λή­ψεις και προ­σα­γω­γές στο ΑΠΘ, αλλά και µε το νέο µέτρο σύ­µφω­να µε το οποίο οι σχο­λές πλέον κλει­δώ­νουν από τις 22:00. Το µέτρο αυτό, εµµέ­σως πλην σαφώς, απο­κλεί­ει τις δρά­σεις οµά­δων, συλ­λο­γι­κο­τή­των και στε­κιών, ενώ ου­σια­στι­κά απα­γο­ρεύ­ει κάθε δρα­στη­ριό­τη­τα εντός της πα­νε­πι­στη­µιού­πο­λης.

Σε αυτή λοι­πόν τη συ­γκυ­ρία, όπου το πα­νε­πι­στή­µιο δέ­χε­ται ολο­µέ­τω­πη επί­θε­ση, βλέ­που­µε να έχει ανοί­ξει ένας κύ­κλος βίας εντός και εκτός των πα­νε­πι­στη­µια­κών σχο­λών µε­τα­ξύ της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ από τη µία και οµά­δων του αναρ­χι­κού χώρου από την άλλη. Η κα­τά­στα­ση αυτή απο­τε­λεί συ­νέ­χεια της απα­ρά­δε­κτης τρα­µπού­κι­κης επί­θε­σης της ΑΡΑΣ,  την πρώτη µέρα του εορ­τα­σµού του Πο­λυ­τε­χνεί­ου που έδωσε αφο­ρµή στον πρύ­τα­νη του ΕΜΠ, Χα­τζη­γε­ωρ­γί­ου, να θέσει ζη­τή­µα­τα αντι­δρα­στι­κής αλ­λα­γής του πλαι­σί­ου εορ­τα­σµού του Πο­λυ­τε­χνεί­ου.

Όλη τη χρο­νιά βλέ­που­µε έναν κύκλο βίας, µε επα­να­λα­µβα­νό­µε­να «ρα­ντε­βού» και από τις δύο πλευ­ρές, αµέ­τρη­τες δη­µό­σιες κα­ταγ­γε­λί­ες, διά­λυ­ση συλ­λο­γι­κών δια­δι­κα­σιών, όπως έγινε στον Σύλ­λο­γο Πο­λι­τι­κών Μη­χα­νι­κών ΑΠΘ, αλλά και συν­θή­κες εκ­φο­βι­σµού, απο­κλει­σµού και ακόµη και βί­αιων επι­θέ­σε­ων απέ­να­ντι σε όσους κα­ταγ­γέλ­λουν αυτές τις εκ­φυ­λι­στι­κές πρα­κτι­κές. Η συ­νέ­χι­ση αυτής της εκ­φυ­λι­στι­κής κα­τά­στα­σης, µά­λι­στα στο όνοµα των φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων, θα έχει κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες για το φοι­τη­τι­κό κί­νη­µα και πρέ­πει να στα­µα­τή­σει άµεσα.

Η ανα­γκαιό­τη­τα ανα­συ­γκρό­τη­σης των φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων

Παρά όλα τα πα­ρα­πά­νω, βλέ­που­µε ότι δεν έχει υπάρ­ξει η απα­ραί­τη­τη κι­νη­το­ποί­η­ση στα συλ­λο­γι­κά όρ­γα­να των φοι­τη­τών/τριών, δη­λα­δή στις Γε­νι­κές Συ­νε­λεύ­σεις και στους Φοι­τη­τι­κούς Συλ­λό­γους. Αντί­στοι­χα, πέρσι, παρά τον κοι­νω­νι­κό ανα­βρα­σµό που υπήρ­χε στην κοι­νω­νία για το έγκλη­µα στα Τέµπη, αυτός δεν απο­τυ­πώ­θη­κε στον ανα­γκαίο βαθµό στις συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες των σχο­λών.

Το φοι­τη­τι­κό κί­νη­µα χρειά­ζε­ται να ανα­συ­γκρο­τη­θεί. Το επό­µε­νο διά­στη­µα πρέ­πει να ορ­γα­νώ­σει µα­ζι­κές φοι­τη­τι­κές συ­νε­λεύ­σεις και κι­νη­το­ποι­ή­σεις, τόσο για τα εκ­παι­δευ­τι­κά ζη­τή­µα­τα όσο και για τον πό­λε­µο. Χρεια­ζό­µα­στε συλ­λό­γους µε δυ­να­τά συλ­λο­γι­κά όρ­γα­να, που θα µπο­ρούν να ενερ­γο­ποι­η­θούν στις κρί­σι­µες µάχες που έχου­µε µπρο­στά µας. Τα τε­λευ­ταία τέσ­σε­ρα χρό­νια η ΠΚΣ έχει ανα­δει­χθεί ως πρώτη δύ­να­µη, χωρίς όµως να έχει κα­τα­φέ­ρει όλο αυτό το διά­στη­µα να αντα­πο­κρι­θεί όπως οφεί­λει µια πα­νελ­λα­δι­κά πρώτη αρι­στε­ρή δύ­να­µη στους συλ­λό­γους. Η εµπει­ρία µας δεί­χνει ότι στους συλ­λό­γους που έχει αυ­το­δυ­να­µία, µόνο προ­ω­θη­τι­κά δεν έχει λει­τουρ­γή­σει αφού η λο­γι­κή της πε­ρι­βάλ­λε­ται γύρω από την κι­νη­το­ποί­η­ση στα στενά κο­µµα­τι­κά  της γε­γο­νό­τα, µε λο­γι­κές ανά­θε­σης που σε κρί­σι­µες κα­µπές του κι­νή­µα­τος πάντα κα­τα­λή­γουν να  οπι­σθο­χω­ρούν και να αρ­κού­νται στην ανα­συ­γκρό­τη­ση τους. Είναι ανα­γκαίο οι/τα φοι­τη­τες/τριες/τα να «µαυ­ρί­σει» την ΔΑΠ ΝΔΦΚ, µειώ­νο­ντας ακόµη πε­ρισ­σό­τε­ρο τα πο­σο­στά της, αντι­πρό­σω­πο της κυ­βερ­νη­τι­κής πο­λι­τι­κής που µας εξα­θλιώ­νει αλλά και την ΠΑΣΠ που εκµε­ταλ­λεύ­τη­κε πέρσι την πτώση της ΔΑΠ, η οποία απο­τε­λεί µια ακόµη κα­θε­στω­τι­κή δύ­να­µη που επι­λέ­γει να µην παίρ­νει θέση απέ­να­ντι στις δια­γρα­φές, στα ιδιω­τι­κά πα­νε­πι­στή­µια αλλά και συ­νο­λι­κό­τε­ρα στην πο­λι­τι­κή των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, επει­δή στην πρα­γµα­τι­κό­τη­τα δεν δια­φω­νεί.

Ως «ρε­βάνς», επι­διώ­κου­µε την ενό­τη­τα όχι µόνο εντός της δι­κτύ­ω­σης αλλά και στο σύ­νο­λο των φοι­τη­τι­κών συλ­λό­γων και των δια­δι­κα­σιών τους. Σε µια πε­ρί­ο­δο που η επί­θε­ση εντεί­νε­ται και το φοι­τη­τι­κό κί­νη­µα δο­κι­µά­ζε­ται, θε­ω­ρού­µε κρί­σι­µο να συ­γκρο­τη­θεί µια µα­ζι­κή, ενω­τι­κή και ταυ­τό­χρο­να ρι­ζο­σπα­στι­κή αρι­στε­ρά, ικανή να δώσει πρα­γµα­τι­κές µάχες και να πε­τύ­χει νίκες. Κό­ντρα στη διά­σπα­ση, την απο­γο­ή­τευ­ση και τις µι­κρο­πο­λι­τι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις, πα­λεύ­ου­µε για τη συ­γκρό­τη­ση συλ­λό­γων ζω­ντα­νών, µα­χη­τι­κών και ανοι­χτών, που θα µπο­ρούν να απα­ντή­σουν συλ­λο­γι­κά στις προ­κλή­σεις της πε­ριό­δου. Όλη την χρο­νιά, συχνά µε δική µας πρω­το­βου­λία κα­τα­φέ­ρα­µε να δώ­σου­µε σε διά­φο­ρους συλ­λό­γους σε όλη την Ελ­λά­δα από κοι­νού µάχες µε άλλες πο­λι­τι­κές δυ­νά­µεις (όπως το ΑΡΔΙΝ, την ATTACK,  τα  ανε­ξάρ­τη­τα σχή­µα­τα σε Θεσ­σα­λο­νί­κη και Βόλο). Γιατί µόνο µέσα από την ενό­τη­τα, τη συ­µµε­το­χή και τη σύ­γκρου­ση µε την κυ­ρί­αρ­χη πο­λι­τι­κή µπο­ρού­µε να υπε­ρα­σπι­στού­µε τις ανά­γκες και τα δι­καιώ­µα­τά µας.

https://rproject.gr/article/foititikes-ekloges-2026-gia-uazikoys-enotikoys-kai-agonistikoys-foititikoys-syllogoys