«Φοβόμαστε για τα Παιδιά μας» – Ιθαγενείς της Αλάσκας Μιλούν για την Κλιματική Αλλαγή

«Φοβόμαστε για τα Παιδιά μας» – Ιθαγενείς της Αλάσκας Μιλούν για την Κλιματική Αλλαγή

Λίγες κοινότητες στη Γη, βιώνουν τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής τόσο έντονα όσο οι ιθαγενείς της Αλάσκας. Τώρα, οι φωνές και οι εμπειρίες τους ακούγονται πιο δυνατά σε μια καινούργια έκθεση για την κλιματική αλλαγή, της National Oceanic Atmospheric Administration, που δείχνει πώς η δραματική απώλεια πάγου και οι αλλαγές στο οικοσύστημα επηρεάζουν την τροφική ασφάλεια και τον παραδοσιακό τρόπο ζωής.

Κείμενο Maddie Stone

Στην ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης στο Σαν Φρανσίσκο, η NOOA εξέδωσε την Έκθεση Αρκτικής του 2019, μια ετήσια ενημέρωση για τις αλλαγές που συμβαίνουν στα βόρεια, καθώς η Αρκτική θερμαίνεται ταχύτατα. Τώρα είναι η 14η χρονιά της έκθεσης και περιλαμβάνει το συνηθισμένο μίγμα άσχημων νέων για τον μειούμενο θαλάσσιο πάγο, το μόνιμα παγωμένο υπέδαφος που λιώνει και τη συνεχιζόμενο λιώσιμο των πάγων της Γροιλανδίας. Αλλά, επίσης, εστίασε στη Βερίγγειο Θάλασσα της Αλάσκας, με διάφορα κεφάλαια που καταγράφουν τις δραματικές αλλαγές από την υπερθέρμανση που εκτυλίσσονται στην περιοχή, αλλαγές που η NOAA περιγράφει ως ανησυχητικές. Για να βάλει ένα ανθρώπινο πρόσωπο στην αλλαγή που συμβαίνει, η έκθεση περιλαμβάνει ένα κεφάλαιο γραμμένο από δέκα ιθαγενείς πρεσβύτερους που εκπροσωπούν κοινότητες στη Βερίγγειο, για πρώτη φορά στην ετήσια έκθεση.

«Οι φώκιες μας πεθαίνουν, όπως και τα ψάρια πριν γεννηθούν», λέει ο Jerry Ivanoff ένας Yup’ik από το χωριό Unalakleet που συμμετέχει στη συγγραφή της έκθεσης, σε συνέντευξη. «Οι όρκες εξοκείλουν. Δεν είχαμε ξαναδεί 200 νεκρές φώκιες σε μια ακτή. Φέτος είδαμε».

Οι μαρτυρίες στην έκθεση της NOΑΑ καθιστούν σαφές πόσο ανησυχητική είναι η κλιματική αλλαγή στην πρώτη γραμμή. Η ζωή στη Βερίγγειο Θάλασσα γίνει σχεδόν αγνώριστη τα τελευταία χρόνια.

Παρακολουθήστε όλα τα βίντεo του VICE, μέσω της νέας σελίδας VICE Video Greece στο Facebook.

Πολλές από τις αλλαγές που συμβαίνουν, οφείλονται στον πάγο. Ο θαλάσσιος πάγος στο Μπέρινγκ γίνεται πιο ισχνός και λιώνει εδώ και χρόνια, αλλά το 2018 και το 2019 οι απώλειες ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Τα τελευταία χρόνια, ο πάγος με δυσκολία σχηματιζόταν το φθινόπωρο κι έπιασε χαμηλό μέγιστο τον χειμώνα, ενώ διαλύθηκε νωρίς την άνοιξη. Στα τέλη του Ιανουαρίου του 2019, μια σειρά κυκλώνες στη Βερίγγειο έφεραν ζεστό αέρα και δυνατούς ανέμους και προκάλεσε πρωτοφανή κατάρρευση πάγου τον χειμώνα.

Ο θαλάσσιος πάγος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το λεγόμενο “cold pool”, ένα τεράστιο στρώμα σχεδόν παγωμένου νερού που σχηματίζεται στον πάτο της θάλασσας του Μπέρινγκ, καθώς ο πάγος λιώνει την άνοιξη, παρέχοντας καταφύγιο για τα αρκτικά ζώα και απομακρύνοντας ψάρια από τον νότο που αγαπάνε τη ζέστη. Το 2018, για πρώτη φορά, δεν σχηματίστηκε αυτό το στρώμα και το 2019 ήταν δραματικά μειωμένη. Έτσι κάποια είδη που ζουν στο νότο, όπως ορισμένα είδη μπακαλιάρων, μετανάστευσαν βόρεια σε τεράστιους αριθμούς, συμβάλλοντας πιθανόν στους εκτεταμένους θανάτους θαλάσσιων πουλιών που συνέβησαν στο Μπέριγνκ τα τελευταία χρόνια.

«Η τελευταία έρευνα της ΝΟΑΑ δείχνει μια ραγδαία αύξηση της μετακίνησης ψαριών του νότου προς βορά», είπε ο Kevin Wood του Pacific Marine Environmental Laboratory της ΝΟΑΑ, σε συνέντευξη Τύπου της AGU. «Νομίζω πως μακροπρόθεσμα θα δούμε πολλά τέτοια».

Όλες αυτές οι αλλαγές έχουν μεγάλες επιπτώσεις σε πάνω από 70 αυτόχθονες κοινότητες που κατοικούν στο Μπέρινγκ. Όπως είπε στη συνέντευξη Τύπου της AGU, η Mellisa Johnson, Executive Director της Ομάδας Πρεσβύτερων της Βερίγγειου Θάλασσας, ο θαλάσσιος πάγος που κάποτε ήταν ένα σταθερό έδαφος για κυνήγι και ψάρεμα έχει γίνει επικίνδυνα ισχνός, που σημαίνει ότι οι κυνηγοί δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε παραδοσιακές τροφές στις οποίες στηρίζονται οι κοινότητες για να βγάλουν τον μακρύ, δύσκολο χειμώνα.

«Ο θαλάσσιος πάγος και το χιόνι μάς βοηθάνε να διατηρήσουμε τον τρόπο ζωής μας», είπε η Johnson. «Καθώς το στερούμαστε κάθε χρόνο και τα τρία τελευταία χρόνια σημαντικά, δεν έχουμε τεράστιες ποσότητες από φώκιες, θαλάσσιους ίππους και διάφορα ψάρια. Αυτό έχει σημαντικές επιπτώσεις στις πηγές τροφής και στο τι μπορούμε να αγοράσουμε στα τοπικά καταστήματα».

Οι κοινότητες δυσκολεύονται να βρουν φαγητό και ταυτόχρονα απομονώνονται. Αρκετοί παραδοσιακοί θαλάσσιοι δρόμοι που χρησιμοποιούνταν κάποτε για ταξίδια μεταξύ των κοινοτήτων δεν υπάρχουν πια ενώ ο διάδρομος προσγείωσης που σχηματίζεται από πάγο τον χειμώνα κοντά στην απομακρυσμένη κοινότητα στις νήσους του Διομήδη δεν μπορεί πλέον να κρατήσει αεροπλάνον τον χειμώνα. Μια αύξηση στη βροχή τον χειμώνα αφήνει άλλους διαδρόμους καλυμμένους με πάγους, έτσι δεν είναι ασφαλείς για προσγείωση και οι κοινότητες χωρίς επίγεια πρόσβαση απομονώνονται κι άλλο.

Στο μεταξύ, ενώ η θερμοκρασία αυξάνεται ραγδαία, το κάποτε παγωμένο έδαφος μαλακώνει και καταρρέει στη θάλασσα παρασέρνοντας ζωτικές υποδομές.

Μια από τις μεγαλύτερες ανησυχίες που εξέφρασαν στη νέα έκθεση είναι ότι οι αλλαγές είναι τόσο γρήγορες που είναι δύσκολο να μεταδώσουν παραδοσιακές γνώσεις στις επόμενες γενιές. Αυτό σε συνδυασμό με την αύξηση στη κίνηση σκαφών και τη βιομηχανική εκμετάλλευση στον βορρά καθώς ο πάγος μειώνεται, απειλεί να διαβρώσει περισσότερο την ταυτότητα των κοινοτήτων που έχουν καταφέρει να κρατήσουν τον πολιτισμό τους παρά τους αιώνες αποικιοκρατικής καταπίεσης.

www.vice.com