Πολυτεχνείο 2020 – Η επόμενη μέρα

Πολυτεχνείο 2020 – Η επόμενη μέρα

  • |

Η προσπάθεια της ΝΔ να επιβάλει την απαγόρευση κάθε κινητοποίησης για το φετινό Πολυτεχνείο, έστω και αν γι’ αυτό χρειαζόταν να παραβιάσει ακόμα και το αστικό Σύνταγμα στο οποίο έχει ορκιστεί πίστη η κυβέρνησή της, απέτυχε.

Αντώνης Νταβανέλος

Οι πολ­λα­πλές δια­δη­λώ­σεις, που στη­ρί­χτη­καν στην επι­μο­νή των ορ­γα­νω­μέ­νων δυ­νά­με­ων της πο­λι­τι­κής Αρι­στε­ράς, μπό­ρε­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν την πίεση των κα­τα­σταλ­τι­κών μη­χα­νι­σμών του κρά­τους, γιατί είχαν την υπο­στή­ρι­ξη μιας ευ­ρύ­τε­ρης κοι­νω­νι­κής Αρι­στε­ράς και, πιο έμ­με­σα, την υπο­στή­ρι­ξη -σχε­δόν την «εξου­σιο­δό­τη­ση»- ακόμα πλα­τύ­τε­ρων τμη­μά­των των ερ­γα­ζο­μέ­νων και της νε­ο­λαί­ας. Που μπο­ρεί, λόγω των έκτα­κτων συν­θη­κών της παν­δη­μί­ας να μην πα­ρου­σιά­στη­καν στο δρόμο, όμως έδει­ξαν με χί­λιους τρό­πους την κά­λυ­ψη που έδι­ναν σε όσους μπο­ρού­σαν να δια­δη­λώ­σουν, όπως και την απέ­χθειά τους απέ­να­ντι στο σχέ­διο της κυ­βέρ­νη­σης Μη­τσο­τά­κη και στη πρω­το­φα­νή κι­νη­το­ποί­η­ση των πραι­τω­ρια­νών του Χρυ­σο­χο­ΐ­δη. Αυτά ακού­στη­καν δυ­να­τά μέσα στα σχο­λεία, στα νο­σο­κο­μεία, στους χώ­ρους δου­λειάς και στις γει­το­νιές, ενώ έφτα­σαν να δια­πε­ρά­σουν ακόμα και το τεί­χος συ­ναί­νε­σης στην κα­τα­στο­λή που προ­σπά­θη­σαν να χτί­σουν τα κα­θε­στω­τι­κά ΜΜΕ.

Για άλλη μια φορά, μετά το 1974, απο­δεί­χθη­κε ότι το Πο­λυ­τε­χνείο είναι «σκλη­ρό κα­ρύ­δι» για τα δό­ντια των κα­θε­στω­τι­κών δυ­νά­με­ων. Στα χρό­νια από τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση και μετά, έχουν ακου­στεί ξανά και ξανά κραυ­γές όπως αυτές του Μη­τσο­τά­κη στη Βουλή, ή του Μπο­γδά­νου και του Γε­ωρ­γιά­δη στις τη­λε­ο­ρά­σεις, που απαι­τούν να κλεί­σει επι­τέ­λους το κε­φά­λαιο της τι­μη­τι­κής ανα­φο­ράς στην εξέ­γερ­ση του Νο­έμ­βρη. Κάθε φορά, όπως και φέτος, απο­τυγ­χά­νουν. Γιατί πα­ρα­μέ­νει ισχυ­ρός ο κό­σμος που κα­τα­νο­εί ότι αν τους αφή­σου­με «να κλεί­σουν αυτό το κε­φά­λαιο», θα είναι μια ήττα που δεν θα αφορά το χθες, το μα­κρι­νό 1973 και τις τότε τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κές συν­θή­κες του αγώνα, αλλά το σή­με­ρα: τις συν­θή­κες του αγώνα εδώ και τώρα, ενά­ντια στη λι­τό­τη­τα, ενά­ντια στις θα­να­τη­φό­ρες πε­ρι­κο­πές των κοι­νω­νι­κών δα­πα­νών, για την υπε­ρά­σπι­ση των κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των.

Μπρο­στά στα κα­θή­κο­ντα της επό­με­νης ημέ­ρας, αξί­ζει να θέ­σου­με το ερώ­τη­μα γιατί η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη απο­φά­σι­σε να αντι­με­τω­πί­σει φέτος το Πο­λυ­τε­χνείο με αυτήν τη δρα­κό­ντεια τα­κτι­κή.

Η απά­ντη­ση βρί­σκε­ται στη δια­πί­στω­ση ότι η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη έχει μπει σε ένα ναρ­κο­πέ­διο όπου θα κρι­θεί όχι μόνο η συ­νο­χή της, αλλά και η ίδια η βιω­σι­μό­τη­τά της. Η άνεση που της εξα­σφά­λι­ζε η εκλο­γι­κή νίκη του Ιούλη του 2019 (για την ακρί­βεια, η πο­λι­τι­κή ήττα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ του Αλ. Τσί­πρα) έχει πλέον εξα­ντλη­θεί.

Η παν­δη­μία εξε­λίσ­σε­ται ήδη με δρα­μα­τι­κές μορ­φές, ενώ είναι πι­θα­νό­τα­το το σε­νά­ριο ότι θα πάρει δια­στά­σεις που η κυ­βέρ­νη­ση δεν θα μπο­ρεί να αντέ­ξει. Οι εγκλη­μα­τι­κές της επι­λο­γές που αφο­ρούν τα δη­μό­σια νο­σο­κο­μεία, τα σχο­λεία, τα μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς και την πλήρη απου­σία κάθε πα­ρέμ­βα­σης για την υγεία και την ασφά­λεια των ερ­γα­ζο­μέ­νων στους μα­ζι­κούς χώ­ρους ερ­γα­σί­ας, έρ­χο­νται κα­θη­με­ρι­νά όλο και πιο έντο­να στην επι­φά­νεια.

Πέρα από τις συ­νέ­πειες της παν­δη­μί­ας, η οι­κο­νο­μι­κή κρίση απο­δει­κνύ­ε­ται ένα αυ­τό­νο­μο και με­γά­λο πρό­βλη­μα. Ο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός, πριν καν εγκρι­θεί από τη Βουλή, είναι ήδη ένα νεκρό γράμ­μα. Όλοι γνω­ρί­ζουν ότι η ση­με­ρι­νή πο­λι­τι­κή οδη­γεί με βε­βαιό­τη­τα σε μια νέα με­γά­λη αντι­δρα­στι­κή αντι­με­ταρ­ρύθ­μι­ση, ανά­λο­γη με τα μνη­μό­νια 1, 2 και 3 που υπέ­γρα­ψαν δια­δο­χι­κά ο Γ. Πα­παν­δρέ­ου, ο Σα­μα­ράς και ο Τσί­πρας. Δεν γνω­ρί­ζουν όμως αν η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη θα έχει τη δύ­να­μη να τα επι­βά­λει.

Στα ζη­τή­μα­τα του ελ­λη­νο­τουρ­κι­κού αντα­γω­νι­σμού, παρά τους θη­ριώ­δεις εξο­πλι­σμούς που εξαγ­γέλ­θη­καν στη Θεσ­σα­λο­νί­κη και προ­χω­ρούν με βήμα ταχύ (για εκεί, βλέ­πε­τε, υπάρ­χουν τα λε­φτό­δε­ντρα…), η κυ­βέρ­νη­ση προ­σεγ­γί­ζει την ώρα των «διε­ρευ­νη­τι­κών επα­φών», της ορ­γά­νω­σης του δια­λό­γου με την Τουρ­κία και την προ­ο­πτι­κή της Χάγης. Αυτό, ανα­πό­φευ­κτα, θα φέρει στην επι­φά­νεια την από­στα­ση από τις ανό­η­τες, μα­ξι­μα­λι­στι­κές προσ­δο­κί­ες που καλ­λιερ­γή­θη­καν στο προη­γού­με­νο διά­στη­μα. Και η ΝΔ, το πα­ρα­δο­σια­κό κόμμα της Δε­ξιάς, που στε­γά­ζει μια εθνι­κι­στι­κή ακρο­δε­ξιά τάση, θα είναι ευά­λω­το μπρο­στά στις συ­γκε­κρι­μέ­νες απο­φά­σεις που θα πρέ­πει να παρ­θούν, μπρο­στά στους συμ­βι­βα­σμούς που θα κα­τα­στούν ως κα­θε­στω­τι­κά ανα­γκαί­οι.

Αυτές οι δυ­σκο­λί­ες είναι το υπό­βα­θρο για το ξε­κί­νη­μα, ξαφ­νι­κά φέτος το φθι­νό­πω­ρο, της δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης για το εν­δε­χό­με­νο με­τά­βα­σης σε κυ­βέρ­νη­σης «έκτα­κτης ανά­γκης». Ο Μη­τσο­τά­κης, μα­θη­μέ­νος μέχρι σή­με­ρα να λει­τουρ­γεί ως αναμ­φι­σβή­τη­τος Λου­δο­βί­κος, πι­στεύ­ο­ντας ότι οι συν­θή­κες που δια­σφά­λι­σε η εκλο­γι­κή νίκη του επί του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, θα πα­ρα­τα­θούν επί μακρό διά­στη­μα, αι­σθά­νε­ται την ανά­γκη να στεί­λει πο­λι­τι­κό μή­νυ­μα ότι δια­τη­ρεί τον έλεγ­χο των πο­λι­τι­κών εξε­λί­ξε­ων. Ότι ακόμα και αν κα­τα­στεί ανα­γκαία μια στρο­φή προς κυ­βέρ­νη­ση «έκτα­κτης ανά­γκης», αυτό θα γίνει κάτω από τον έλεγ­χο του ίδιου και του κόμ­μα­τός του. Γι’ αυτό αμό­λυ­σε τα σκυ­λιά στο φε­τι­νό Πο­λυ­τε­χνείο. Ο πει­ρα­σμός για «πο­λι­τι­κή πυγ­μής» θα είναι διαρ­κής από δω και πέρα για το επι­τε­λείο του Μη­τσο­τά­κη.

Αν δεν του βγει γε­νι­κά, όπως δεν του βγήκε στις 17 Νο­έμ­βρη, τότε οι απο­σα­θρω­τι­κές συ­νέ­πειες για την κυ­βέρ­νη­σή του θα προ­χω­ρή­σουν τα­χύ­τε­ρα.

Κάτω από την πίεση του κό­σμου και κάτω από την αί­σθη­ση ότι η απά­ντη­ση στην αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή εκτρο­πή ήταν κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας, έγινε κάτι ση­μα­ντι­κό: το κοινό κεί­με­νο των ΚΚΕ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΜΕ­ΡΑ­25 που συ­νυ­πο­γρά­φουν πολ­λοί αγω­νι­στές-στριες του κι­νή­μα­τος και των συν­δι­κά­των, ήταν μια μορφή ενό­τη­τας στη δράση που υπό­σχε­ται απο­τε­λέ­σμα­τα στον κόσμο μας. Ση­μειώ­νου­με ότι κάτι ανά­λο­γο δεν έγινε εφι­κτό στην πε­ρί­ο­δο των με­γά­λων αντι­μνη­μο­νια­κών αγώ­νων του 2011-13, ούτε στην κρί­σι­μη πο­λι­τι­κή «στιγ­μή» του 2014, όπου θα μπο­ρού­σαν να ανοί­ξουν τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κές προ­ο­πτι­κές από αυτές που τε­λι­κά υλο­ποί­η­σε ο Αλ. Τσί­πρας, αγκα­λιά με τον Καμ­μέ­νο (και εν μέρει με την κα­ρα­μαν­λι­κή πτέ­ρυ­γα της ΝΔ).

Λίγες μέρες πριν, ο Αλ. Τσί­πρας είχε ζη­τή­σει στη Βουλή υπουρ­γό Υγεί­ας «κοι­νής απο­δο­χής» όλων των κομ­μά­των και τη χά­ρα­ξη μιας πο­λι­τι­κής εθνι­κής ενό­τη­τας απέ­να­ντι στην παν­δη­μία. Αν η επί­τευ­ξη της ενό­τη­τας δρά­σης με­τα­ξύ των μα­ζι­κών σχη­μα­τι­σμών της Αρι­στε­ράς είναι αντι­κει­με­νι­κά ένα ευ­χά­ρι­στο νέο για τον κόσμο μας, η πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση της πα­ρέμ­βα­σης πα­ρα­μέ­νει ένα κρί­σι­μο ζή­τη­μα. Σή­με­ρα δεν είναι γνω­στό ποια συ­νέ­χεια θα δοθεί σε αυτήν την πρω­το­βου­λία, κυ­ρί­ως από την πλευ­ρά του ΚΚΕ. Πά­ντως, μια επι­φα­νεια­κή κρού­στα έχει σπά­σει, και αυτό θα βάζει τους πά­ντες μπρο­στά σε νέα και εν­δια­φέ­ρο­ντα δι­λήμ­μα­τα. Γιατί οι προ­κλή­σεις από τη μεριά της κυ­βέρ­νη­σης θα συ­νε­χι­στούν με αμεί­ω­το ρυθμό. Ο κα­θο­ρι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας σε μια τέ­τοια συ­γκυ­ρία θα είναι η κλι­μά­κω­ση της πα­ρέμ­βα­σης του κό­σμου από τα κάτω. Ο επό­με­νος σταθ­μός είναι ήδη γνω­στός: η πα­νερ­γα­τι­κή απερ­γία στις 26 Νο­έμ­βρη. Προς την επι­τυ­χία της πρέ­πει να συ­ντο­νι­στούν όλες οι δια­θέ­σι­μες δυ­νά­μεις. Βα­δί­ζου­με προς αυτήν με κα­λύ­τε­ρους όρους, μετά την απο­τυ­χία της κα­τα­σταλ­τι­κής «πρό­βας τζε­νε­ρά­λε» στο φε­τι­νό Πο­λυ­τε­χνείο. Έχου­με όμως ακόμα να κά­νου­με πολλά για να δια­σφα­λί­σου­με μια τέ­τοια διά­στα­ση στην επι­τυ­χία της, που θα είναι η κα­λύ­τε­ρη απά­ντη­ση στους Μη­τσο­τά­κη­δες και στους Χρυ­σο­χο­ΐ­δη­δες.

/rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.