Σκοτεινές μέρες στη Γαλλία: Μακαρθισμός, ισλαμοφοβία και κυνήγι μαγισσών

Σκοτεινές μέρες στη Γαλλία: Μακαρθισμός, ισλαμοφοβία και κυνήγι μαγισσών

  • |

Είναι αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι η επιθετική πολιτική εκστρατεία της γαλλικής κυβέρνησης τις τελευταίες εβδομάδες είναι αντίδραση στη δολοφονία του Σαμουέλ Πατί.

Ο Μα­κρόν ήταν «έτοι­μος από καιρό» και η δο­λο­φο­νία Πατί απο­τέ­λε­σε χρή­σι­μο πρό­σχη­μα. Σε πα­λιό­τε­ρο άρθρο του, ο Τζον Μάλεν έκανε από το Πα­ρί­σι την πρό­βλε­ψη ότι «ο Μα­κρόν θα επεν­δύ­σει στην ισλα­μο­φο­βία για το δεύ­τε­ρο μισό της θη­τεί­ας του», ως μέ­θο­δο δια­φυ­γής από τη δύ­σκο­λη θέση στην οποία των είχαν φέρει τα Κί­τρι­να Γι­λέ­κα και οι με­γά­λες απερ­γί­ες για το ασφα­λι­στι­κό.

Πάνος Πέτρου |

Λίγες μέρες πριν τη δο­λο­φο­νία Πατί, ο Μα­κρόν είχε πα­ρου­σιά­σει το νο­μο­σχέ­διο ενά­ντια στο «σε­πα­ρα­τι­σμό», με μια ρη­το­ρι­κή που δαι­μο­νο­ποιού­σε για άλλη μια φορά την μου­σουλ­μα­νι­κή κοι­νό­τη­τα. Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, όταν κά­ποιες ρυθ­μί­σεις περί θρη­σκευ­τι­κής «ου­δε­τε­ρό­τη­τας» των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε διά­φο­ρους θε­σμούς προ­κά­λε­σαν μια ανα­στά­τω­ση στο με­γά­λο δί­κτυο ιδιω­τι­κών κα­θο­λι­κών σχο­λεί­ων (που είναι 9.000, ενώ τα μου­σουλ­μα­νι­κά που είναι -τά­χα- από­δει­ξη «τάσης δια­χω­ρι­σμού» είναι μόλις 20) ο υπ. Εσω­τε­ρι­κών έσπευ­σε να τους βε­βαιώ­σει ότι δεν θί­γο­νται. Ο «νόμος ενά­ντια στο σε­πα­ρα­τι­σμό» είχε προ­κα­λέ­σει ηχη­ρές κα­ταγ­γε­λί­ες από τα συν­δι­κά­τα (CGT, FSU, Solidaires), την φοι­τη­τι­κή ένωση UNEF και τη μα­θη­τι­κή ένωση UNL που έβγα­λαν κοινή ανα­κοί­νω­ση ενά­ντια στην ισλα­μο­φο­βία. Μετά τη δο­λο­φο­νία, ο Μα­κρόν βρήκε μια νέα αφορ­μή να κλι­μα­κώ­σει κα­τα­κό­ρυ­φα το σχε­δια­σμό του, ελ­πί­ζο­ντας ότι θα πάρει «ρε­βάνς» από τις αντι­ρα­τσι­στι­κές αντι­δρά­σεις που είχε προ­κα­λέ­σει το νο­μο­σχέ­διό του.

Αν είναι μια φορά αφε­λές να πι­στεύ­ει κα­νείς ότι όσα γί­νο­νται στη Γαλ­λία έχουν ως αιτία την δο­λο­φο­νία Πατί, είναι δέκα φορές αφε­λές να πι­στεύ­ει ότι όσα γί­νο­νται έχουν οποια­δή­πο­τε σχέση με την «ελευ­θε­ρία του λόγου» και τη «δη­μο­κρα­τία». Έχει εξα­πο­λυ­θεί ένα ανα­τρι­χια­στι­κό κυ­νή­γι μα­γισ­σών, που συν­δυά­ζει την πιο χυ­δαία ισλα­μο­φο­βία με τον πιο άγριο μα­καρ­θι­σμό.

Στο διάγ­γελ­μά του, ο Μα­κρόν έκανε λόγο για «πό­λε­μο μέχρι θα­νά­του» και για «απο­κε­φα­λι­σμό των ισλα­μι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων», δη­λώ­νο­ντας ότι «ο φόβος θα αλ­λά­ξει πλευ­ρά». Την υλο­ποί­η­ση των απει­λών ανέ­λα­βε ο υπ. Εσω­τε­ρι­κών, ο Νταρ­μα­νίν. Αυτός ο δια­βό­η­τος πο­λέ­μιος των ομο­φυ­λό­φι­λων, κα­τη­γο­ρού­με­νος για βια­σμούς, σκλη­ρός «σαρ­κο­ζι­κός» ανέ­λα­βε να… υπε­ρα­σπί­σει την Δη­μο­κρα­τία και το έκανε με τον τρόπο που ξέρει η Ρε­που­μπλίκ: 52 ορ­γα­νώ­σεις δέ­χτη­καν αστυ­νο­μι­κές εφό­δους, αρ­κε­τές από αυτές απει­λού­νται να τε­θούν εκτός νόμου.

Ο Νταρ­μα­νίν έχει ήδη σφρα­γί­σει ένα τζαμί, που θε­ω­ρή­θη­κε «συ­νέ­νο­χο» επει­δή μοι­ρά­στη­κε τις κρι­τι­κές του γονέα, αφή­νο­ντας πε­ρί­που 2.000 μου­σουλ­μά­νους χωρίς τον τόπο λα­τρεί­ας τους. Επι­διώ­κει να θέσει εκτός νόμου το ισλα­μι­κό φι­λαν­θρω­πι­κό ίδρυ­μα Μπα­ρά­κα Σίτι: To ίδρυ­μα ασχο­λεί­ται με την δια­σφά­λι­ση πό­σι­μου νερού στη δυ­τι­κή Αφρι­κή, με την κά­λυ­ψη των εξό­δων κη­δειών για τους νε­κρούς πρό­σφυ­γες στη ζού­γκλα του Καλαί και με τη φρο­ντί­δα των αστέ­γων. Αλλά τώρα διώ­κε­ται γιατί «κι­νεί­ται γύρω από θρη­σκευ­τι­κό δόγμα». Ακρι­βώς όπως και τα κα­θο­λι­κά φι­λαν­θρω­πι­κά ιδρύ­μα­τα, το­νί­ζει εύ­στο­χα σε μια ανα­κοί­νω­σή της η Γαλ­λι­κή Εβραϊ­κή Ένωση για την Ει­ρή­νη, κα­ταγ­γέ­λο­ντας τη χυ­δαία υπο­κρι­σία. Στο στό­χα­στρο των Αρχών έχει βρε­θεί και η Συλ­λο­γι­κό­τη­τα Ενά­ντια στην Ισλα­μο­φο­βία: Μια αρ­κού­ντως «θε­σμι­κή» ορ­γά­νω­ση, που συ­νερ­γά­ζε­ται με τον ΟΗΕ, γαλ­λι­κούς Δή­μους κ.ο.κ. και είναι το μο­να­δι­κό κα­τα­φύ­γιο μου­σουλ­μά­νων που ζη­τούν νο­μι­κές συμ­βου­λές όταν θε­ω­ρούν ότι έπε­σαν θύ­μα­τα θρη­σκευ­τι­κής διά­κρι­σης. Πρό­κει­ται για μια ορ­για­στι­κή αντι­δη­μο­κρα­τι­κή εκτρο­πή. Ο Νταρ­μα­νίν υπήρ­ξε κυ­νι­κά ει­λι­κρι­νής, πα­ρα­δε­χό­με­νος ότι το κρά­τος στρέ­φε­ται κατά αν­θρώ­πων και θε­σμών που δεν εμπλέ­κο­νται στη δο­λο­φο­νία, «για να στα­λεί το μή­νυ­μα»…

Στο πλευ­ρό της κρα­τι­κής βίας, αλω­νί­ζει και η πα­ρα­κρα­τι­κή -με πολ­λές επι­θέ­σεις ακρο­δε­ξιών σε τζα­μιά, σε γυ­ναί­κες με μα­ντί­λα, απει­λές σε γρα­φεία του ΚΚΓ.

Η κα­τα­σταλ­τι­κή επί­θε­ση συ­νο­δεύ­ε­ται από την ιδε­ο­λο­γι­κή. Ο Νταρ­μα­νίν δη­λώ­νει αη­δια­σμέ­νος κι ορ­γι­σμέ­νος από την ύπαρ­ξη κοσέρ και χαλάλ τμη­μά­των στα σού­περ­μαρ­κετ. Το γαλ­λι­κό κρά­τος, δήμοι και πε­ρι­φέ­ρειες προ­βά­λουν πάνω σε δη­μό­σια κτί­ρια (!) τα βλά­σφη­μα σκί­τσα (τί σχέση έχει με την ελευ­θε­ρία του λόγου η ορ­γα­νω­μέ­νη κρα­τι­κή μα­ζι­κή προ­σβο­λή θρη­σκευ­τι­κών πε­ποι­θή­σε­ων?). Στα τη­λε­ο­πτι­κά πάνελ και στις στή­λες γνώ­μης των με­γά­λων εφη­με­ρί­δων, πα­ρε­λαύ­νουν άν­θρω­ποι της Λεπέν και ακρο­δε­ξιοί «δια­νο­ού­με­νοι», «νο­μι­μο­ποι­η­μέ­νοι» στα πλαί­σια του «αντι­τζι­χα­ντι­στι­κού αγώνα». Η ίδια η Μαρίν Λεπέν, που είχε πε­ρά­σει μια δύ­σκο­λη 2ετία, καθώς οι κοι­νω­νι­κές αντι­στά­σεις με αιχμή την αντι­λι­τό­τη­τα την είχαν οδη­γή­σει στο πε­ρι­θώ­ριο της πο­λι­τι­κής συ­ζή­τη­σης, σή­με­ρα κο­λυ­μπά ως «ψάρι στο νερό», ζη­τώ­ντας να απα­γο­ρευ­τεί η με­τα­νά­στευ­ση και να προ­ω­θη­θεί «πο­λε­μι­κή νο­μο­θε­σία».

Τα πυρά στρέ­φο­νται πλέον ανοι­χτά και κατά της Αρι­στε­ράς. Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Εμ­μα­νου­έλ Βαλς, κα­τήγ­γει­λε τον Με­λαν­σόν ως «συ­νέ­νο­χο» για τον ισλα­μι­κό εξ­τρε­μι­σμό. Συ­νο­λι­κά η Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία (και η υπό­λοι­πη ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά) έχει βρε­θεί στο στό­χα­στρο, με την διά­χυ­ση του όρου «ισλα­μο-αρι­στε­ρός». Στο στό­χα­στρο τέ­θη­καν και τα πα­νε­πι­στη­μια­κά ιδρύ­μα­τα, από τον υπουρ­γό Παι­δεί­ας, Μπλαν­κέ, ως «φω­λιές» αυτών των «ισλα­μο-αρι­στε­ρών» ιδεών.

Την ίδια ώρα, συν­δι­κά­τα Γάλ­λων εκ­παι­δευ­τι­κών υπεν­θυ­μί­ζουν όσα δεν έκανε για αυ­τούς ή όσα έκανε σε βάρος τους η γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση, για να κα­ταγ­γεί­λουν την υπο­κρι­σία που κρύ­βε­ται πίσω από την αξιο­ποί­η­ση της «στή­ρι­ξής τους» για τις ανά­γκες μιας ρα­τσι­στι­κής εκ­στρα­τεί­ας φόβου. Αντι­δρά­σεις προ­κλή­θη­καν και στα πα­νε­πι­στή­μια, ακόμα κι από τους υπε­ρά­νω πάσης υπο­ψί­ας ρι­ζο­σπα­στι­σμού πρυ­τά­νεις, που κα­τήγ­γει­λαν το στιγ­μα­τι­σμό των ιδρυ­μά­των από τον Μπλαν­κέ. Η γαλ­λι­κή Αρι­στε­ρά έχει δεί­ξει πολύ κα­λύ­τε­ρα αντα­να­κλα­στι­κά από ό,τι στο πα­ρελ­θόν, καθώς μια νέα γενιά ακτι­βι­στών-στριών δεν «μα­σά­ει» στις πα­λιές «αρι­στε­ρές» εκ­δο­χές ισλα­μο­φο­βι­κών επι­χει­ρη­μά­των και πιέ­ζει συν­δι­κά­τα, κόμ­μα­τα κι ορ­γα­νώ­σεις να με­τα­το­πι­στούν -έστω δειλά και στα­δια­κά. Το NPA έχει προ­χω­ρή­σει ση­μα­ντι­κά σε σχέση με τη στάση της πα­λιάς LCR σε ανά­λο­γα ζη­τή­μα­τα, στην «πο­λυ­συλ­λε­κτι­κή» Ανυ­πό­τα­κτη Γαλ­λία υπάρ­χουν πολ­λοί αγω­νι­στές που δί­νουν τη μάχη ενά­ντια στους «οπα­δούς της Ρε­που­μπλίκ» και ο ίδιος ο Με­λαν­σόν έχει στα­θεί σχε­τι­κά καλά σε αυτό το ζή­τη­μα τε­λευ­ταία (ανα­κα­λώ­ντας και ζη­τώ­ντας συ­γνώ­μη και για μια αρ­χι­κή βαθιά προ­βλη­μα­τι­κή δή­λω­σή του για την «τσε­τσε­νι­κή κοι­νό­τη­τα» ως «θέμα»). Τα αρι­στε­ρά συν­δι­κά­τα επί­σης ανα­γνω­ρί­ζουν στα­δια­κά την ισλα­μο­φο­βία ως ση­μα­ντι­κό πρό­βλη­μα. Μια κοινή ανα­κοί­νω­ση συλ­λο­γι­κο­τή­των μαύ­ρων, Εβραί­ων και Ρομά ενά­ντια στη στο­χο­ποί­η­ση των μου­σουλ­μά­νων ήταν επί­σης εξαι­ρε­τι­κής ση­μα­σί­ας. Η εμπει­ρία του αυ­ταρ­χι­σμού που εμπε­δώ­θη­κε και στρά­φη­κε ενά­ντια στα κι­νή­μα­τα γε­νι­κά μετά την «τρο­μο­ϋ­στε­ρία» που προ­κά­λε­σαν οι επι­θέ­σεις στο Σαρλί το 2015, έπαι­ξε επί­σης ρόλο στη βελ­τί­ω­ση των αντα­να­κλα­στι­κών.

Στις 10 Νο­έμ­βρη του 2019, μια δια­δή­λω­ση ενά­ντια στην ισλα­μο­φο­βία είχε την στή­ρι­ξη της CGT, των Solidaires, του NPA, της Ανυ­πό­τα­κτης Γαλ­λί­ας, στο πλευ­ρό μου­σουλ­μα­νι­κών κοι­νο­τή­των και νε­α­νι­κών αντι­ρα­τσι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. Ήταν μια «στιγ­μή» συ­μπύ­κνω­σης των θε­τι­κών με­τα­το­πί­σε­ων των τε­λευ­ταί­ων χρό­νων. Απέ­να­ντι σε αυτό κη­ρύσ­σει τον πό­λε­μο ο Μα­κρόν και το γαλ­λι­κό κρά­τος, στο­χο­ποιώ­ντας μα­καρ­θι­κά τους πά­ντες ως «συ­νο­δοι­πό­ρους τρο­μο­κρα­τών». Σε αυτό το δρόμο πρέ­πει να επι­μεί­νουν και να προ­χω­ρή­σουν ακόμα πιο θαρ­ρε­τά, τα συν­δι­κά­τα και η Αρι­στε­ρά στη Γαλ­λία, για να αντι­στα­θούν απο­τε­λε­σμα­τι­κά σε πολύ σκο­τει­νές μέρες…

rproject.gr

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.