Με τον Χριστό στο τραπέζι μας

Με τον Χριστό στο τραπέζι μας

  • |

Αλλη ερώτηση προς τους ειδικούς του κορονοϊού δεν έχουν οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι παρά πώς θα κάνουμε φέτος Χριστούγεννα, λες και αν δεν είμαστε στη θαλπωρή με φίλους και οικείους θα χάσουμε τη ροή του συναισθηματικού μας κόσμου. Ας, λοιπόν, κάνουμε μια βουτιά στα μύχια – είμαστε ικανοί ή η καλοπέραση μας έχει στραβώσει και δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας; Και δεν πειράζει εάν εφέτος δεν «γεννήσουμε» τον υιό του θεού, όπως κάνουμε κάθε χρόνο, είναι πιθανό εξάλλου να μη θέλει και ο ίδιος να ξαναγεννηθεί με τόσα που βλέπει να συμβαίνουν στην ανθρωπότητα – έτσι κι αλλιώς τίποτα δεν τηρούμε από τη διδασκαλία του, από τη φτωχή και ταπεινή ζωή του. Σαν να είχε δίκιο ο Νίτσε που φρονούσε ότι ο μόνος χριστιανός ήταν ο Χριστός, όπως ο μόνος μαρξιστής ήταν ο Μαρξ. Ούτε ο Μαρξ φταίει ούτε ο Χριστός για τη χρήση που έκαναν οι επίγονοι του λόγου τους.

Γιώργος Σταματόπουλος

Βέβαια, σύμφωνα με τον ορθό λόγο, τα Χριστούγεννα δεν «νιώθουμε» τη συμβολική γέννηση του θεάνθρωπου, απλώς βρίσκουμε την ευκαιρία να επιδείξουμε μια ψευδαισθησιακή πληρότητα του υλικού και πνευματικού τάχα μου κόσμου μας – ανενδοίαστα δε και με τήρηση παρακαλώ των κανόνων καλής [ηθικής] συμπεριφοράς. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν βρεθούμε εφέτος με τους αγαπημένους μας. Υπάρχουν άλλα, πολύ πιο σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουμε – άσε που πολλοί δεν έχουν να φάνε ή δεν έχουν καν στέγη.

Ας μην ενοχληθούμε εάν χάσουμε τις βεβαιότητές μας, τα στερεότυπά μας για λίγες μέρες. Μακάρι να αρχίζαμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά, πιο ανθρώπινα, πιο φρόνιμα, πιο ουσιαστικά· ίσως τότε να υποψιαζόμασταν ποιος αλήθεια ήταν αυτός ο Χριστός και τι είπε πραγματικά, κατά πόσον επιδρά ο λόγος του στο αξιακό μας σύστημα, στην ηθική μας επένδυση, στον ανόητο κομφορμισμό μας. Ισως ακόμη αντιλαμβανόμασταν πόσο τον έχουν εκμεταλλευθεί τα ιερατεία ανά τον κόσμο και πόσα εγκλήματα έχουν γίνει από αυτά τα ιερατεία στο όνομά του, στον λόγο του. Ευχής έργο θα ήταν να κατανοούσαμε τη στάση ζωής του, το ειρηνικό του πνεύμα, την υψηλόφρονη ταπεινοφροσύνη του, όσο καιρό έζησε σε τούτα τα χώματα και ας αφήσουμε τις βασιλείες των ουρανών γι αυτούς που πραγματικά τις προσδοκάνε – και δικαίωμά τους βεβαίως, εάν έτσι πιστεύουν.

Είναι αλήθεια ότι πολύ τον έχουμε διαστρέψει αυτόν τον άνθρωπο [θεάνθρωπο], πολύ τον έχουμε εκμεταλλευθεί και πολύ λίγο τον έχουμε κατανοήσει. Να, λοιπόν, η ευκαιρία τούτα τα Χριστούγεννα, που θα είμαστε μόνοι, να τον καλωσορίσουμε στο τραπέζι μας πραγματικά και να συνομιλήσουμε – να πιούμε αντάμα ένα ποτήρι κρασί και όχι εκείνο της θείας ευχαριστίας. Είναι και ο κορονοϊός που δεν επιτρέπει παρεκτροπές από την παρέα. Να έχουμε τον Χριστό στο τραπέζι μας – τι τύχη· αρκεί να το επιδιώξουμε και ίσως τότε να το πιστέψουμε ότι είμαστε συνετοί απόγονοί του.

efsyn.gr/

Σχόλια (0)

Το email σας δεν θα δημοσιευθεί.