Αυτοί που δείχνουν τον δρόμο

Αυτοί που δείχνουν τον δρόμο

  • |

Είναι περίεργος αυτός ο Σεπτέμβρης μετά το δεύτερο καλοκαίρι της πανδημίας και τις πυρκαγιές. Πυκνός από συναισθήματα και γεγονότα. Εχουμε αρχίσει να επιστρέφουμε σε μια παράξενη κανονικότητα, χωρίς να έχουμε ξεμπερδέψει ακόμα με τον ιό. Με μαζώξεις, γιορτές, συγκεντρώσεις και πορείες. Ενας Σεπτέμβρης που οριοθετείται από τον θάνατο του Μ. Θεοδωράκη με τους απαραίτητους αναστοχασμούς για το σπουδαίο έργο του και τη γεμάτη αντιφάσεις πολιτική του πορεία.
Ενας Σεπτέμβρης χωρίς -ευτυχώς- τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη υπουργό Προστασίας του Πολίτη, αλλά με την κληρονομιά του δυστυχώς παρούσα. Με φασίστες βουλευτές της Ν.Δ. να στοχοποιούν νήπια. Με την ακροδεξιά τριπλέτα του ΛΑΟΣ να παίζει μπάλα στη δήθεν φιλελεύθερη κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Κώστας Ζαφειρόπουλος

Είναι και όμως και ο πρώτος Σεπτέμβρης μετά τη μεγαλειώδη καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης Χ.Α. Το απόγευμα του Σαββάτου στο Κερατσίνι ένα ποτάμι κόσμου διαμαρτυρήθηκε δυναμικά και με παλμό ενάντια στον φασισμό. Δίπλα στο όνομα-σύμβολο του Παύλου Φύσσα, τα ματωμένα πρόσωπα του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του Σαχζάτ Λουκμάν, της Ελένης Τοπαλούδη, του Ζακ Κωστόπουλου, όπως και άλλων θυμάτων ρατσιστικής, φασιστικής, αστυνομικής και έμφυλης βίας. Μπορεί αυτή η παράθεση των θυμάτων βέβαια κάποιους να τους προβληματίζει, αφενός μεν γιατί λείπουν διάφορα ονόματα (π.χ. τα θύματα του πογκρόμ του 2011), αφετέρου γιατί η ταύτιση της κρατικής αυθαιρεσίας ή της ενδοοικογενειακής βίας, με τα εγκλήματα των ναζιστών, ενδεχομένως μπερδεύει ή μοιάζει να λειτουργεί περισσότερο επικοινωνιακά. Κι όμως υπάρχει ένα νήμα, ευκρινές πια, που συνδέει την πατριαρχία, τον κοινωνικό εκφασισμό της διπλανής πόρτας, την αστυνομική βία με τις χρυσαυγίτικες δολοφονίες και επιθέσεις. Αύριο συμπληρώνονται τρία χρόνια από το άγριο λιντσάρισμα του Ζακ Κωστόπουλου, «ένα περήφανο μέλος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, οροθετικός, drag queen, αντιφασίστας και μαχητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που δολοφονήθηκε από όλα αυτά που πολεμούσε όσο ζούσε».

Τρία χρόνια χωρίς δίκη, δικαιοσύνη, δικαίωση είναι εξωφρενικά πολλά.

efsyn.gr/